۱۳۹۷ خرداد ۳۰, چهارشنبه

کودتای 30 خرداد شصت، کودتا بر ضد انقلاب بود




بدون وارد کردن روایت کودتای 30 خرداد 60 به روایت انقلاب 57، سرنوشت انقلابی که برای استقرار مردم سالاری و استقلال و آزادی انجام شده بود ولی به استبدادی سرکوب گرتر از استبدادی که سبب ساز انقلاب شد، قابل فهم نخواهد شد.  به همین علت است که بیشترین کوشش ها از طرف جریانهای درون رژیم، از اصول گرا و اصلاح طلب، و در خارج آن در شکل سلطنت طلب و استالینسیت، برای سانسور این کودتا انجام شده است.  بنابراین هیچ جای تعجب نباید باشد که چرا این جریانهای در فرم/ظاهر، بر ضد یکدیگر در رابطه ای اورگانیک به یاری یکدیگر شتافته اند تا این کودتا را سانسور کنند:
-          جریانهای حاکم در درون رژیم نیازی مسلم به حذف این کودتا از تاریخ انقلاب داشته و دارند، چرا که نفس پذیرفتن این کودتا، اقرار و اعتراف به به کودتا چی و ضد انقلاب بودن آنها و در واقع غیر قانونی و غیر مشروع بودن رژیم در تمامیت آن می باشد.   حساسیت استبداد حاکم به این کودتای برسمیت نشناخته آنگونه شدید است که وقتی برای اولین بار، ترجمه بخشی از تز دکترای خود را که به این موضوع پرداخته بود، و با داده های افزوده در سایت زمانه منتشر کردم، حساسیت رژیم آنگونه بود که سایت زمانه را مجبور کرد تا از انتشار بخش آخر که مهمترین بخش تحقیق بود خوداری کند.  بعد از آن نیز، آقای اکبر گنجی که تا کنون هیچگاه نامی از اولین رئیس جمهور نبرده بود، 14 مقاله منتشر کرد تا روایت "روشنفکران" رژیم را باز سازی کنذ که برخورد اولین رئیس جمهور با آقای خمینی و حزب جمهوری و مجاهدین انقلاب اسلامی و هیئت موتلفه و حزب زحمتکشان و حزب توده، نه مبارزه بین آزادی و استبداد که جنگ قدرتی بوده است که در آن بنی صدر کارتهایش را بد بازی کرده و بنابراین حذف شده است و در واقع، هر دو طرف از یک کرباس بوده اند (تیتر آخرین مقاله ایشان:" خمینی و بنی صدر هر دو سر و ته یک کرباس" بود.) چندی بعد از آن، سایت زمانه که بها نه اش برای عدم انتشار تحقیق اینجانب طولانی بودن آن بود. (لازم به گفتن است که قبلا کل تحقیق را برایشان فرستاده بودم و موافقت کرده بودند.) فردی با اسم مستعار سپهری، که معلومم شد که از "محققان" اطلاعتی رژیم است، کاری رتوریک انباشته از تحریف و سانسوری را با حجمی بیش از 15 برابر تحقیق اینجانب در همان زمانه منتشر کرد و اینگونه معلوم شد که مشکل زمانه، نه حجم که محتوای کار بوده است.  این کافی نبود، با جعل نام اینجانب، کامنتهایی را در تایید نظرات خود در زیر مقالات منتشر کرد.
-          سلطنت طلبان نیز به سانسور این کودتا که پایان نهایی 28 ماهه بهار آزادی حاصل از انقلاب بود نیاز داشتند تا اینگونه، با رسانه های خود مقایسه بین دو استبداد، یکی سرکوبگر و دیگری بسیار سرکوبگر تر بر قرار کرده و در این "انتخاب" بد و بدتر، استبداد سلطنتی را پیروز بیرون بیاورند.  کاری که از طریق تبویزیون منو تو و دیگر رسانه ها بشدت به ان مشغول هستند.
-          استالینیست ها نیز به این سانسور نیاز داشتند چرا که خود یا از طریق شروع جنگ داخلی در بعد از انقلاب و اینگونه توجیه بکار گیری خشونت بر ضد نیروهایی که در انقلاب شرکت کرده بودند را به آقای خمینی داده بودند (سخن معروف اقای خمینی که گفتند که آزادی دادیم از آن سوء استفاده کردند، پس، پس گرفتیم.) و یا مانند حزب توده و چریکهای فدایی اکثریت، در این کودتا بگونه ای فعال شرکت کردند.  این شرکت آنقدر موثر بود که بعدا آقای کیانوری، در مصاحبه ای گفت که آنها معلم حزب جمهوری در زدن بنی صدر بودند.

ولی علت ساانسور این کودتا فقط به این علل نیست و دلایل ایدئولوژیک، "علمی" و روانی در این سانسور بخصوص در میان بسیاری از آکادمیکهای خارج از کشور از دیگر دلایل آن می باشد.  که در مقاله زیر شرح داده ام.  توضیح اینکه وقتی تحقیق آکادمیک خود را در مورد این کودتا برای یکی از ژورنالهای معتبر آکادمیک فرستادم، دو استادی که موافقت آنها با انتشار مقاله، آنتشار را ممکن می کرد، با آن مخالف و علت اصلی و اساسی مخالفت را این بیان کردند که اصلا کودتایی رخ نداده است و تمامی مراحل قانونی آن طی شده است.

در این رابطه بود که مقاله ای را در سایت متخصصان امور سیاسی، در انگیس، اوپن دموکراسی، منتشر کردم و سوال که چگونه اینگونه می شود و چرایی کوشش در سانسور سیستماتیک این کودتا؟  رابرت پاری، ژورنالیست تحقیق گر معتبر آمریکایی، که بیشترین کوششها را در باره افشای معامله پنهانی بر سر گروگانهای سفارت امریکا بین آقای خمینی و حزب جمهوری  با دستگاه رونالد ریگان برای شکست جیمی کارتر در انتخابات انجام داده بود، با این مقدمه منتشر کرد:

"
رسانه های اصلی همیشه از بکار گیری کلمه کودتا در رابطه با برکناری رهبران نامطلوب (برای دولتها) خوداری می کنند، اما سکوت در باره کودتای 1981 (30 خرداد 60 بر علیه بنی صدر) هدف دیگری را هم می توانسته تعقیب کند و آن منافع شخصی-سیاسی ریگان می باشد در کودتایی که خود انجام داد (اکتبر سورپرایز)، آنگونه که محمود دلخواسته در این باره تامل می کند." (1)

یکبار انیشتن یک بار از همکارش نیلز بور پرسید: «به نظرِ تو اگر کسی به ماه نگاه نکند، آیا ماه باز هم وجود دارد؟» بور پاسخ داد: «من نمی‌توانم ثابت کنم که وجود دارد.» در همین راستا، جرج بارکلی پرسیده: «اگر درختی بیفتد و در جنگل کسی نباشد که صدای افتادنش را بشود، آیا صدایی تولید شده؟» پاسخ «نه» است، چرا که برای «شنیدنِ» صدا باید «شنونده‌»ای وجود داشته باشد. حال سوال این است: اگر واقعه‌ای در حیطه‌ی واقعیتِ اجتماعی اتفاق بیفتد و مشاهده هم بشود، اما «نگهبانانِ مرزهای دانشِ مجاز» از پذیرفتنش سر باز می‌زنند، چه اتفاقی برای آن واقعه خواهد افتاد؟

با این مقدمه، به هموطنان، بخصوص نسل جوان، پیشنهاد می کنم که این مقاله را با دقت بخوانند.  چرا که مردمی که تاریخ را آنگونه که رخ داده است ندانند، نه تنها محکوم به تکرار آن هستند، بلکه تا زمانی که پاسخ به سوال <چگونه اینگونه شد> را نیابند، پاسخ در خور به سوال <چه باید کرد> خود را نخواهند یافت:


کودتای خرداد 1360: روایت به سرقت رفته انقلاب ایران

"رابرت پاری:رسانه های اصلی همیشه از بکار گیری کلمه کودتا در رابطه با برکناری رهبران نامطلوب (برای دولتها) خوداری می کنند، اما سکوت در باره کودتای 1981 (30 خرداد 60 بر علیه بنی صدر) هدف دیگری را هم می توانسته تعقیب کند و آن منافع شخصی-سیاسی ریگان می باشد در کودتایی که خود انجام داد (اکتبر سورپرایز)، آنگونه که محمود دلخواسته در این باره تامل می کند."



رابرت پاری در معرفی مقاله می گوید:"  پاری می گوید:
"
رسانه های اصلی همیشه از بکار گیری کلمه کودتا در رابطه با برکناری رهبران نامطلوب (برای دولتها) خوداری می کنند، اما سکوت در باره کودتای 1981 (30 خرداد 60 بر علیه بنی صدر) هدف دیگری را هم می توانسته تعقیب کند و آن منافع شخصی-سیاسی ریگان می باشد در کودتایی که خود انجام داد (اکتبر سورپرایز)، آنگونه که محمود دلخواسته در این باره تامل می کند."


خانم دمیلا روسف (رئیس جمهور پیشین برزیل) طرح استیضاح خود را یک کودتا میخواند. علیرغم این واقعیت که همه ابزار قانونی برای استیضاح رئیس جمهور مراعات شدند، بسیاری از اندیشمندان و کارشناسان سیاسی  بر این باورهستند که نخیگان  ساختار قدیمی و سرمایه داری فاسد، رئیس جمهور را سرنگون را کردند. به گفته یکی از حامیان برزیلی روسف، این " یک کودتای مدنی بود: سرمایه داری نیازی به تفنگ و سرباز ندارد، تنها قوه قضائیه ضد دمکراتیک کفایت میکند".

حال به ایران 35 سال پیش برگردیم: کمتر از دو سال و نیم از انقلاب میگذرد. روحانیت بتدریج دولت را در انحصار خود در آورده است. هدفشان همانگونه که آیت الله بهشتی، رهبر حزب جمهوری اسلامی، بیان کرد استقرار دیکتاتوری صلحا" بود. تنها مانع باقیمانده برای انحصار کامل قدرت،  مقام ریاست جمهوری است که ابوالحسن بنی صدر اخیرا به آن مقام انتخاب شد. بنی صدر بر دفاع از هدفهای انقلاب اصرار میورزد، هر چند که به او پیشنهاد میشود که اگر او آن هدف ها را نادیده بگیرد به وی قدرت بیشتری داده میشود. از اینرو است که به خمینی مینویسد: " من چون شما را پایبند به عمل بر پایه عقیده دیدم به شما پیوستم. مقام ریاست جمهوری را نیز از این رو پذیرفتم که بر پایه عقیده به مردم خدمت کنم و تمام نیرویم را برای دفاع از این اصول به کار بردم. اما بر من آشکار گشت که شما کسی را نمیخواهید که بر پایه عقیده عمل کند بلکه یک عروسک میخواهید. ریاست جمهوری مقامی نیست که به خاطر آن اصول و ارزش هایم را زیر پا بگذارم. آگر نتوانم خدمت کنم دیگر این مقام ها جذابیتی برای من نخواهند داشت. اگر به دنبال ابزار دست میگردید از من چنین انتظاری نداشته باشید؛ بسیاری دیگر هستند. ما نطام سلطنتی را واژگون نکردیم تا نظامی بدتر از آن را جایگرین کنیم." (1) پس در مقابل تهدید های خمینی سر خم نکرد و به مردم درباره کودتائی که در حال اجرا است هشدار میدهد و آنها را به مقاومت میخواند. و در حالی که بنی صدر هنوز رئیس جمهور است، ایت الله گیلانی ، رئیس دادگاه های انقلاب، طی فتوا ئی حکم هفت بار اعدام بنی صدر را صادر میکند.

از سوی دیگر فرماندهان ارتش به او پیشنهاد میکنند که بر علیه روحانیون کودتا کند، که مورد موافقت بنی صدر قرار نمیگیرد: اول آنکه او مخالف دخالت ارتش در سیاست است؛ دوم، از آنجائی که هنوز بخش هائی از خاک ایران در کنترل ارتش عراق قرار دارد، وی نمیخواهد موجب تضعیف  نیروهای مدافع خاک وطن در مقابل ارتش عراق شود.
در حالی که،  آنگونه که حسین خمینی، نوه آیت الله خمینی،  پس از مدتی افشا کرد، روحانیون رهبر حزب جمهوری اسلامی، آیت الله بهشتی، هاشمی رفسنجانی و علی خامنه ای،  نه تنها چنین نگرانی هائی نمیداشتند بلکه ترجیح میدادند که نصف خاک ایران را از دست بدهند تا بنی صدر در جنگ پیروز شود. او گفت " من با آنها (رهبران حزب جمهوری اسلامی) بحث کردم و آنها به من گفتند حتی اگر خوزستان و یا نصف ایران را از دست بدهیم بهتر از آن است که بنی صدر در جنگ پیروز شود". آنها حتی واحدهائی از سپاه پاسداران را از جبهه های جنگ به تهران منتقل کردند تا کودتای خود را به اجرا بگذارند.

در این مقطع است که بنی صدر به مخفیگاه میرود و در پیامی به مردم میگوید: " مساله مهم نه حذف رئیس جمهور، بلکه این واقعیت است که دیو استبداد و سرکوب بر آن است که بار دیگر خود را به شما مردم تحمیل کند و خون های مقدس ریخته شده در راه اسلام و آزادی را بی ارزش نماید". در اقامتگاه رئیس جمهور بمب منفجر میکنند، دفتر رئیس جمهوری مورد حمله قرار میگیرد، بسیار ی از دوستان وی و اعضای دفتر ریاست جمهوری دستگیر شده و برخی نیز اعدام میشوند: (از جمله) منوچهر مسعودی، مشاور رئیس جمهور در امور حقوق بشر، که شکنجه های گسترده در زندان ها را افشا کرده بود؛ حسین نواب صفوی، روزنامه نگار و مشاور رئیس جمهور؛ رشید صدرالحفاظی، مشاور رئیس جمهور، که با تحقیقات  مفصل و موشکافانه توافق  پنهانی خمینی و ریگان برای به تاخیر انداختن آزادی 52 گروگان آمریکائی، که به "اکتبر سورپرایز" معروف شد، را برملا کرد: ووو... در این دوران دفاتر هماهنگی همکاری های مردم با رئیس جمهور، تنها سازمان سیاسی که به صورت دمکراتیک و افقی در سراسر گشور ایجاد شده بود وحشیانه مورد حمله قرار میگیرند، هزاران نفر بازداشت میشوند و بسیاری مورد شکنجه قرار میگیرند و اعدام میشوند. تنی چند از افرادی که به رئیس جمهور در مخفیگاه پناه داده بودند نیز دستگیر و اعدام میشوند.

آیت الله بهشتی، رهبر حزب جمهوری اسلامی و رئیس قوه قضائیه، ابتدا تلاش کرده بود تا یه اتهام نقض قانون اساسی  بنی صدر را از طریق دیوانعالی کشور برکنار کند. اما قضات دیوانعالی کشور، که تا آن زمان استقلال خود را حفظ کرده بودند (بر خلاف سیستم قضائی ضد دمکراتیک در برزیل) مقاومت کرده و اعلام میکنند که زمینه های قانونی برای عزل رئیس جمهور  وجود ندارند. پس از مدتی آبت الله موسوی اردبیلی، دادستان کل کشور دلایل ناکامی تلاش برای عزل بنی صدر از طریق دیوانعالی کشور را فاش ساخت: " ... در سیستم قضائی دادگاه ها هنوز آماده نبودند، و قضات هم هنوز پاکسازی نشده بودند و همفکران  رئیس جمهور و طرفداران لیبرالیسم و گروهک ها هنوز دارای  مقامات بالا در دادگاه ها بودند ....".

آیت الله خمینی بار دیگر، و با نقض صریح قانون اساسی، به رفسنجانی، رئیس مجلس، دستور میدهد تا فرایند برکناری رئیس جمهور از طریق مجلس را آغاز کند. رفسنجانی،  به عوض تذکر به غیر قانونی بودن چنین دستوری، با هیجان ماشین برکناری بنی صدر را در اسرع وقت به راه می اندازد و در کمتر از 2 ساعت با جمع آوری امضای 120 نماینده مجلس،  طرح بحث برکناری رئیس جمهور به دلیل عدم کفایت سیاسی  به دلیل " نقض متعدد و مکرر قانون اساسی" را به تصویب میرساند.

احمد غضنفرپور، یکی از نمایندگان مجلس با شجاعت بسیار پیام رئیس جمهور را در مجلس قرائت میکند. در این پیام بنی صدر به آگاهی مردم میرساند که دولت عراق طرح صلحی با ایران را پذیرفته است که به سود ایران میباشد و بنا بر این طرج نه تنها صدام پذیرفته است نیروهای عراقی را از مناطق اشغالی ایران به درون مرزهای عراق عقب بکشد بلکه آماده است مبلغ سنگینی نیز بابت غرامت بپردازد. (  باید در نظر داشت که اگر فرایند برکناری بنی صدر حتی برای یک هفته به تاخیر انداخته میشد طرح صلح با صدام به امضا میرسید). به دنبال قرائت پیام بنی صدر توسط غضنفرپور به جان وی و برخی از دوستانش در حال خروج از مجلس سوء قصد میشود اما آنها موفق میشوند جان سالم بدر برند.

طی دو روز آینده که مجلس به بحث کفایت بنی صدر مشغول بود ساختمان مجلس در محاصره و اشغال نیروهای حزب الله بود که شعارهائی بر علیه بنی صدر میدادند ، از جمله "بنی صدر ضد الله اعدام باید گردد"، و نمایندگان مجلس را تهدید میکردند که که در صورت ایراد نطقی در دفاع از بنی صدر،  به قتل خواهند رسید. رفسجانی، رئیس مجلس، مدتی پس از این روزها، ایحاد وحشت در نمایندگان طرفدار بنی صدر  را این چنین ستود : " و اکنون نیروی واقعی، یعنی همان (نیروی ) حزب الله ، نیروی واقعی خط امام، وارد خط مقدم شده است. این حزب اللهی ها بودند که مجلس را به محاصره در آورده و چنین بلائی بر سر نمایدگان (مخالف) آوردند."

از 10 نماینده ای که برای دفاع از رئیس جمهور ثبت نام کرده بودند، پنج نماینده آن چنان وحشت زده شدند که در مجلس حضور نیافنتد و سه تن نیز تغییر موضع دادند و خواستار برکناری رئیس جمهور شدند. تنها یک نماینده، علی اکبر معین فر،  در دفاع از رئیس جمهور سخن گفت. معین فر با آیه "انا لله و انا الیه راجعون" سخنانش را به پایان برد، گوئی که خود را آماده مرگ به دست نیروهای حزب اللهی کرده بود.

اما نمانیدگانی که خواستار برکناری رئیس جمهور شدند نتوانستند مدارکی برای اثبات نقض قانون اساسی از سوی بنی صدر ارائه کنند. مهم ترین دلائلی که برای عدم کفایت وی مطرح کردند از این قرار میباشند: (1) مخالفت با اشغال سفارت آمریکا؛ (2) مخالفت با شکنجه و اعدام در زندان ها؛ (3) مخالفت با اصل ولایت فقیه، (4) طرفداری از حقوق بشر و دمکراسی؛ و (5) مخالفت با ایجاد کیش شخصیت خمینی. معین فر در سخنان خود چنین استدلال کرد که دلائل ارائه شده  برای عدم کفایت بنی صدر در واقع کفایت وی در تلاش برای پاسداری از قانون اساسی را ثابت میکنند و از این منظر باید بنی صدر را ستود.


چرا سی و پنج سال سکوت؟ 

برکناری بنی صدر به عنوان رئیس جمهور در خرداد 1360 دستاورد انقلاب ایران و وضعیت سیاسی ایران پس از  را انقلاب را یه شدت دگرگون کرد،  به ویژه از این نظر که مسیر دمکراتیک آنرا به محاق برد و گذرگاه استبدادی آنرا نهادینه کرد.

اما پرسش اساسی اینجاست که از چه رو جامعه علمی هنوز از درک این اقعیت  به عنوان یک کودتا ناتوان است و روایت رسمی برکناری رئیس جمهور را با مفاهیمی چون "برکناری"، "استیضاح"، "اخراج"، ووو ..  به کار میبرند.

در پاسخ به مقاله ای در این باره،  که سعی داشتم در یک ژورنال معتبر علمی منتشر نمایم،  یک منتقد چنین استدلال کرده است که: " قرایند حقوقی به دقت رعایت شده بودند و کمبود های قانون اساسی ... با استقاده از قوه مقننه ترمیم شندند...". چرا در این سی و پنج سال هیچ تحقیقی در رایطه با طبیعت یک چنین واقعه تاریخی، که انبوهی از مدارک و شهادت ها آشکارا بر وقوع یک کودتا  دلالت دارند صورت نمیگیرد و مورد غفلت واقع میشود؟

آلبته این امر از سوی حاکمان، چه اصول گرایان و چه اصلاح طلبان، قابل درک است، زیرا منافع آنها چنین حکم میکند که برکناری بنی صدر را مطابق قانون اساسی و قانونی بنمایانند: همه آنها در این کودتا نقش مستقیم و فعالی ایفا کرده اند ، و اذعان به آن به عنوان کودتا تمامی حکومت های پس از آن را غیر قانونی خواهد ساخت.

اما هنوز توضیحی برای این واقعیت که از چه رو بسیاری از کارشناسانی که در غرب زندگی میکنند، حتی به بهای فدا کردن آزادی علمی و عقل نقاد، از روایت رسمی حمایت میکنند در حالی که نوک پائی نیز در حاشیه رژیم ندارند. چرا به جای ایجاد فضا برای روایت هائی متفاوت،  حد اکثر سعی خود را در خاموش کردن کور سوی تفحص نقادانه یک واقعه تاریخی، که بازخوانی آن میتواند درک از انقلاب 1357 و وضعیت سیاسی ایران امروز را به صورت بنیادی متحول نماید، بکار میبرند.
   
جدای از جریاناتِ سیاسی و ایدئولوژیک که مشخصا بر این موضوع تاثیر می‌گذارند، شاید بشود چنین مقاومتِ انعطاف‌ناپذیری در مقابلِ ورودِ این روایتِ خاص به جریانِ اصلیِ روایات را در سایه‌ی آگاهی از گفتمانی درک کرد که قصد دارد چنین رویدادی را «نامرئی» کند. چنانکه میشل فوکو نشان داده، یکی از کاربردهای اصلیِ «گفتمان» در رژیم‌های روایت‌ساز این است که به توسطِ آن هر چیزی خارج از محدوده‌ی خود را به «دیگری» و به امری «غیرقابلِ اندیشیدن» و «غیرقابلِ گفتن» تبدیل می‌کنند. اگر گونه‌ا‌ی «ساختارزدایی» از چنین گفتمانی صورت بگیرد، شاید بنیان‌های نظریِ آن را به لرزه درآورد.
روایت است که آلبرت انیشتن یک بار از همکارش نیلز بور پرسید: «به نظرِ تو اگر کسی به ماه نگاه نکند، آیا ماه باز هم وجود دارد؟» بور پاسخ داد: «من نمی‌توانم ثابت کنم که وجود دارد.» در همین راستا، جرج بارکلی پرسیده: «اگر درختی بیفتد و در جنگل کسی نباشد که صدای افتادنش را بشود، آیا صدایی تولید شده؟» پاسخ «نه» است، چرا که برای «شنیدنِ» صدا باید «شنونده‌»ای وجود داشته باشد. حال سوال این است: اگر واقعه‌ای در حیطه‌ی واقعیتِ اجتماعی اتفاق بیفتد و مشاهده هم بشود، اما «نگهبانانِ مرزهای دانشِ مجاز» از پذیرفتنش سر باز می‌زنند، چه اتفاقی برای آن واقعه خواهد افتاد؟
میشل فوکو واضعِ اصطلاحی است تحتِ عنوانِ «دانشِ مقهور». وی برای این اصطلاح دو تعریف ارائه می‌کند: (۱) محتویاتِ تاریخی که در ارتباطاتِ کاربردی یا در سیستم‌سازی‌های رسمی مدفون شده یا پوشانده شده‌اند.» (۲) دانش‌هایی که با برچسبِ «دانشِ غیرِنظری» یا «دانشی که به طورِ کافی توضیح داده نشده» یا «دانشی که در طبقه‌بندیِ دانش‌ها در طبقه‌ی پایین‌تری قرار می‌گیرد» یا « دانشی که پایین‌تر از سطحِ موردِ نیاز برای دانش شمرده شدن قرار دارد» ردِ صلاحیت شده‌اند.
پرسشی که در اینجا مطرح است این است که چگونه می‌توانیم چنین دانشی را از پستو خارج کرده جلوی چشمِ جامعه بیاوریم؟ مطابقِ فوکو، روش‌های نقدِ «باستان‌شناسانه» (archaeological) و «تبارشناسانه» (genealogical) می‌توانند این دانش‌های مقهور و سرکوب‌شده را «غیرِمقهور» کرده آنها را رهایی بخشند؛ به عبارتِ دیگر، روش‌های مذکور می‌توانند دانش‌های سرکوب‌شده را «توانایی بخشند برای مقابله با و مقاومت در برابرِ اجبارِ گفتمانِ علمیِ نظریِ رسمی و یکه‌محورانه».
توماس کون در مبحثِ مهمِ «تحولِ الگوها» (paradigm shifts) در دانشِ علمی نشان داد که تحولات در اجماعِ علمی نیز شاملِ همین قضیه می‌شوند، چرا که بنیان‌های عقاید و نهادهای «دانشِ نورمال» برای امتدادِ حیات‌شان به اجماعِ عمومی نیازمندند. به نظر می‌رسد برای به چالش کشیدنِ اجماعِ درونیِ گفتمان‌های سیاسی و آکادمیک نیز چنین برخوردی لازم باشد.
مبارزه برای شکستنِ اجماعِ ارتودکس در بابِ چرایی و چگونگیِ برکناریِ بنی‌صدر در سالِ ۱۳۶۰ می‌تواند با تفسیرهای دگرگونه و از پرده برون افکندنِ حقایقی که در اجماعِ ارتودکس جایی ندارد، بنیانِ گفتمانِ غالب را به چالش بکشد. به عبارتی، با نقلِ روایاتی که تا به امروز مجوزِ نقل شدن نداشته‌اند، ما می‌توانیم به طورِ بنیادی فهمِ خود از انقلابِ ایران را دچارِ تحول کنیم.
(1):




(1):




۱۳۹۷ خرداد ۲۲, سه‌شنبه

ترامپ، جان اونگ، ایران




- خب، اعلامیه مشترک کره شمالی و آمریکا و نیز مصاحبه مطبوعاتی ترامپ را هم دیدم. همانطور که گفتم، این پیروزی کامل کره شمالی بود. اینکه دیکتاتور یک کشور کوچک، رئیس جمهور ابر قدرت آمریکا را به آسیا برای ملاقات بیاورد و در آخر کار هم همان حرفهای کلی و قبلی را بزند، نشان از پیروزی دارد. مهمترین قولی که داده بر گرداندن بدن سربازان آمریکایی که در حدود 70 سال پیش در کره شمالی کشته شده اند! و آمریکا قول داد که مانورهای نظامی در کره را به پایان برساند. مفسر معروف کره جنوبی، امروز در سی ان ان می گفت که با این وضع، ترامپ چیزی نگرفته و در مقابل، کره شمالی مشروعیت گرفته و شکستن محاصره اقتصادی که چین پیش قدم خواهد شد.


- در این مصاحبه، ترامپ، سخن را بدون مقدمه به طرف ایران برد و گفت که رفتار ایران در منطقه فرق کرده است (راست هم می گوید.  ولی علت آن روسها هستند که حال کمتر به رژیم که نقش ارتش پیاده روسیه را در سوریه بازی کرد است دارند.)  و بهتر شده است و اینگونه اگر کار ادامه یابد، می شود با آنها موافقتنامه جدیدی امضا کرد. این پیام به رژیم بار دیگر این نظر را تایید کرد که قصد دولت آمریکا نه تغییر رژیم که ضعیف نگاهداشتن و تحت کنترل نگاه داشتن آن است تا از طریق این لو لو خور خوره، بطور دائم صدها میلیارد دلار اسلحه خود را به دیگر مستبدان خلیج فارس بفروشد (در میان دیگر دلایل.) واقعا که بدبخت و بیچاره آنهایی که دخیل به ضریح ترامپ بسته بودند و در واشنگتن جلسه گذاشته بودند.  بی وطنانی که از آنطرف مانده و از این طرف رانده شده اند و چاره ای جز زندگی برزخی ندارند.  سرنوشت نوکر جز این نمی تواند باشد.


- دیشب مصاحبه نخست وزیر سنگاپور با کریستن امانپور در سی ان ان را دیدم. مقایسه سطح هوش و فراست و اطلاعات او با ترامپ، مقایسه فیل و فنجان بود. بسیار با هوش و مطلع و با تجربه در کارخود. به چند مطلب در این مصاحبه اشاره کرد که تا بحال جز بنی صدر از هیچ اهل سیاستی نشنیده بودم. در پاسخ به سوال در مورد مازاد بازرگانی که ترامپ از ان شکایت می کند  چیزی شبیه این گفت:

" شما نگاه کنید، آمریکایی کشوری است که بیش از آنچه که تولید می کند مصرف می کند. علت آنهم این است که ابر قدرت است و دلار را ارز جهانی کرده است و همه دلار می خواهند." به زبان شفاف یعنی اینکه آمریکا بعد از جنگ جهانی دوم، از موقعیت خود استفاده و دنیا را مجبور کرده تا معاملات خود، بخصوص نفت را از طریق دلار انجام دهند. این در واقع باج گرفتن از جهان است و به این علت است که می تواند بیش از آنچه که تولید می کند، مصرف کند. شما نگاه کنید، که چاپ یک اسکناس صد دلاری، شاید 5 پنس هم خرج بر ندارد، ولی این پنج پنس را در بازار جهانی، 100 دلار می فروشد! در حال حاضر هم که بیشتر دلارها با فشار یک دکمه جا بجا می شوند و نیازی زیادی به آن 5 پنس کاغذ اسکناس هم نیست(اگر دلارهای خارج از آمریکا، به آمریکا بر گردانند، چنان تورمی نجومی ایجاد خواهد کرد که اقتصاد کشور را کن فیکون می کنند.)

بعد از انقلاب، بنی صدر سعی کرد که انحصار دلار بر خرید و فروش نفت (که از جمله کارهای آن صادر کردن تورم آمریکا به دیگر کشورهاست.) را از خرید و فروش نفت بر دارد و اینکه از این ببعد باید از طریق سبدی از ارزهای سخت، نفت را بفروشیم (توضیح اینکه هر روز برای فروش نفت، اقتصاد دانان نگاه می کنند که در آن روز فروش نفت با چه ارزی، سود کشوری را برای کشور فراهم می کند.) اینگونه، هم ایران در آمد بیشتری حاصل می کرد و هم نیاز اروپا به دلار کم و کمتر می شد و امکانی پیدا می کرد که خود را از سلطه اقتصادی و سیاسی آمریکا رها کند. قبلا ژنرال دوگل سعی کرده بود اینکار را بکند و در مقابل دلارهای اروپایی که فرانسه داشت، تقاضای گرفتن طلا را کرده بود. از جمله به این علت بود که نیکسون، رابطه ارزشی دلار و طلا را قطع کرد.

از اصلی ترین دلایل حمایت دستگاه ریگان از کودتای 30 خرداد 60 بر ضد رئیس جمهور، جلوگیری از اجرای برنامه بنی صدر در اجرای این رابطه بود. اینگونه بود که به کودتا بر ضد رئیس جمهور با سکوت خود پوشش داد. (وقتی مقاله خود را در باره این کودتا در اوپن دموکراسی منتشر کردم، رابرت پاری، خبرنگار مشهور آمریکایی و متخصص روابط پنهان دستگاه ریگان با دستگاه خمینی، مقاله را با مقدمه ای کوتاه، باز نشر داد. در آن مقدمه گفت که علتی که آمریکا، در مورد کودتا بر ضد بنی صدر سکوت کرد این بود که به کودتای خود که همان سازش پنهانی با آقای خمینی و حزب جمهوری بر سر گروگانهای آمریکایی و در نتیجه شکست جیمی کارتر را پنهان کند.


بعدها صدام حسین هم در دوره محاصره اقتصادی، طرح بنی صدر در مورد فروش نفت را به اجرا گذاشت و نفتی را که می توانست بفروشد، با دیگر ارزهای سخت می فروخت. این یکی از اصلی ترین دلایل حمله به عراق شد، تا این مدل را کشورهای دیگر نفتی اجرا نکنند. قذافی هم سخن از این گفت که از این ببعد، نفت را نه از طریق دلار که از طریق طلا خواهد فروخت. این تهدید اقتصادی بود که سبب حمله و سرنگونی او را فراهم کرد. به این معنی که حملات به این دو کشور نه به علت دیکتاتور بودن ( که با این رهبران همکاری می کرد.) بلکه به این علت بود.


بیشتر بخشهای ناگفته تاریخ، بخشهای واقعی و یا واقعی تر هستند، به این علت است که قدرت، کوشش در پنهان کردن آن دارد.

https://www.facebook.com/search/top/?q=christian%20amanpour%20cnn

۱۳۹۷ خرداد ۲۰, یکشنبه

خائنان به استقلال وطن، شامل عفو عمومی نخواهند شد



خائنان به استقلال وطن، اهل حقارت و ذلت ذوب شده در قدرت، که در واشنگتن گرد آمدند و همکارانشان، تا نقش اسباب دست ترامپ و نتانیاهو و محمد بن سلمان در حمله به مام وطن را بازی کنند و چلبی های ایران شوند بدانند که در فردای ایران مستقل و آزاد و مردمسالار که عفو عمومی داده خواهد شد، اینها تنها کسانی خواهند بود که شامل عفو نشده و در دادگاه های مستقل، به جرم خیانت به استقلال وطن و ایجاد اسباب حمله به مام وطن، محاکمه خواهند شد.

شخصا، که با حکم اعدام بشدت مخالف هستم، ولی اگر قرار بود استثنایی در این مخالفت قائل باشم ( که نیستم.) آن استثناء در مورد این خائنان بوطن که در اسطوره قدرت و نیز حقارت ذوب شده اند و برای بقدرت رسیدن، ویران شدن وطن و تجزیه وطن و کشتار مردم، مهم نیست، را قائل می شدم.


سه انقلاب کرده ایم و هر بار بعد از انقلاب، ضد انقلابیون با بدست گرفتن قدرت، آن را به ضد انقلاب تبدیل کردند.  انقلاب مشروطه کردیم و بعد از پیروزی، عین الدوله که در محاصره تبریز کشتارها از مجاهدان تبریزی به برهبری ستار خان و باقر خان کرده بود، شد نخست وزیر!

در نهضت ملی شدن نفت نیز اینگونه شد و امثال آیت الله کاشانی که در مجلس موسسان، که در واقع کودتای بر ضد اهداف مشروطه بود، به سلطنت رسیدن رضا شاه رای داد و بعد ، در حساس ترین زمانها، شمشیر را بر علیه مصدق از رو بست و به کمتر به اعدام کردن او راضی نبود.



این بلا بر سر انقلاب بهمن نیز آمد، و حال می دانیم که بنا بر خاطرات آیت الله حائری، این آقای خمینی بود که در جریان کودتا بر علیه مصدق (یعنی بر علیه استقلال، آزادی و مردمسالاری.)، نامه برای حمایت از کودتا را از تهران به نزد آیت الله بروجردی برد و این سبب شد که آیت آلله ایشان را از بیت خود طرد کنند و تا زنده بود، آیت الله خمینی جرئت نکرد خود را آفتابی کند و وارد سیاست شود.  همچنین بنا بر خاطرات ایت الله منتظری، می دانیم که استاد آقای خمینی در سیاست، آیت الله طباطبایی، عامل انگیسی ها و از فعالان درجه اول در کودتای 28 مرداد شد. ( کودتا در 25 مرداد شکست خورده بود و سازمان سیا دستور داده بود که همه مامورانش از ایران خارج شوند، که آیت الله طباطبایی و آیت الله کاشانی بکمک دلارهای آمریکا و اجیر کردن لاتها و اوباش و چند واحد از ارتش، سه روز بعد، کودتای شکست خورده را به پیروزی رساندند.) در کنار اینها، کسانی که در کودتای 28 مرداد شرکت کرده بودند، مانند آقای مظفر بقایی، عوامل خود را در سطح رهبری حزب جمهوری قرار دادند (کسانی مانند دکتر حسن آیت.  ایشان بود که دست پخت حزب زحمتکشان که همان اصل ولایت مطلقه فقیه بود را به مجلس خبرگان برد و بنی صدر که خطر را دیده بود، با قانع کردن آیت الله منتظری، آن را به نظارت ولی فقیه فرو کاست.) همینها بودند که در جریان کودتای 30 خرداد 60، که به روایت به سرقت رفته انقلاب تبدیل شده است، انقلابی را که برای استقرار مردمسالاری و صاحب حقوق شدن مردم انجام شده بود، در لباس انقلاب و به نام انقلاب، به ضد انقلاب تبدیل کردند و شد آنچه که می بینیم.

حال از این تجربیات بس تلخ باید درس گرفت و دیگر اجازه نخواهیم داد که خائنان به ایرانیت و وابستگان به قدرتهای خارجی که به نام آزادی! در پی استقرار استبدادی دیگر هستند، همان بلا را بر سر وطن و جنبش مردم بیاورند.  


۱۳۹۷ خرداد ۱۳, یکشنبه

خائنان به استقلال وطن و سوء استفاده از دوگل







هر شخصی که وارد پروسه خیانت به استقلال وطن و به خدمت قدرت خارجی و آوردن ارتش مهاجم به مام وطن می شود، متوسل به زبان فریب می شود و برای فریب مردم، می گوید که ژنرال دوگل هم همینگونه عمل کرد و وقتی قادر به شکست هیتلر نشد، با چرچیل وارد بده بستان شد و اینگونه هیتلر شکست خورد.

این قیاس مع الفارق دارای چندین تناقض است (هیچ دروغی را بدون تناقض نمی شود گفت.)  در اینجا به یکی از این تناقضها می پردازم:


قیاس از جمله، از این جهت مع الفارق است که انگستان و فرانسه به عنوان دو کشور دموکراتیک قبل از جنگ، با یکدیگر موافقتانه دفاع مشترک را امضا کرده بودند که بنا بر آن، حمله به یک کشور، حمله به کشور دیگر تلقی می شد.

در چنین وضعیتی، فرانسه در جنگ شکست خورده بود ولی نبرد ادامه داشت و بنا براین موافقتنامه پا بر جا بود و هر دو به آن وفادار و بنابراین وظیفه چرچیل بود که هم برای رفع خطر از انگیس و هم کمک به  آزاد کردن سرزمینهای اشغالی فرانسه، به ارتش آزادیبخش فرانسه، کمک کند.


از جمله، در همین رابطه می شود که زبان فریب خائنان به استقلال وطن و میوه ممنوعه قدرت را خورده را به شفافیت در یافت، چرا که:

- هیچوقت هیچ توافقنامه ای بین ایران و آمریکا برای مقابله با دشمن مشترک وجود ندارد (در قبل از انقلاب، پیمان سنتو وجود داشت که حتی قبل از انقلاب از اعتبار افتاده بود).

- ایران، یا آمریکا، مورد حمله دشمن مشترکی قرار نگرفته اند (بعد از انقلاب، البته عراق به ایران حمله کرد و این حمله نه تنها با چراغ سبز امریکا، که طی هشت سال از بیشترین حمایت آمریکا و غرب بر خوردار شد).  

- بر فرض هم که چنین باشد، این خائنان وطن دخیل بسته بر ضریح کاخ سفید، هیچ صلاحیتی برای چنین درخواستی ندارند.  اینها از مغضوب ترین های جامعه ملی ایران می باشند، چرا که مرتکب عظیم ترین خیانتها شده اند و در فردای ایران آزاد، بروی صندلی داغ وجدان جامعه ملی قرار خواهند گرفت.



- ایران، عراق و لیبی و سوریه نیست که اصل استقلال در مبارزه برای جامعه ملی اهمیتی نداشته باشد.  اهمیت این اصل در مبارزه، حتی وارد تاریخ اسطوره ای ما شده است و این یکی از اصلی ترین دلایل استمرار ایران در طول تاریخ می باشد.  فردوسی بما می گوید که جمشید نیک، میوه ممنوعه قدرت را خورد و اینگونه به بیدادگری خود ستان تبدیل شد.  مردم برای رهایی خود از ستم او به قدرت خارجی روی آوردند و از ضحاک، پادشاه یمن کمک خواستند.  ضحاک، جمشید را به زیر کشید ولی خود حکومتی بس سفاک تر تشکیل داد.  تا کار به جنبش جامعه ملی برهبری فریدون رسید.  به بیان دیگر، فردوسی هم از خطر بدامن قدرت خارج پناه بردن سخن می گوید و هم می گوید که سرنگونی مستبد، تنها و تنها وظیفه جامعه ملی ایران می باشد.

منظور اینکه، بدون استثناء، هر جریان و فرد و گروه و سازمان و فرقه ای که میوه ممنوعه قدرت را خوردند و از شدت خود تحقیری و مردم تحقیری، تغییر را از طریق قدرت خارجی و به قیمت ویرانی وطن تعقیب کردند، از آنجا که جامعه ملی ایران بشدت به رعایت اصل استقلال در مبارزه آگاه است، به زبان فریب توسل جستند و خودکامگی و شهوت قدرت پرستی و عجز خود را در پشت دوگل پنهان کرد
این افراد، خوب آگاه باشند، که جامعه ملی ایران، همیشه توانا به بخشیدن اشتباه بوده است، ولی خیانت را هرگز نمی بخشد.

توضیح عکسها برای آنها که پشت دوگل پنهان شده اند:

در دو عکس آخر، واکنش جامعه فرانسه را نسبت به کسانی که با ارتش اشغالگر همکاری کرده بودند، می بینید.  مجازات بسیاری از مردها، اعدام شد و مجازات زنها، سر تراشیدن و تحقیر در ملاء عام.  متاسفانه اینگونه واکنش را هم در افغانستان می بینیم و هم در عراق، که حتی کسانی که برای نیروهای اشغالگر، نقش مترجم را بازی کرده بودند به هنگام ترک این نیروها، از کشور خود فرار می کنند و پناهندگی می گیرند، چرا که هم از جامعه طرد شده اند و هم جانشان در خطر است. 


در رابطه با فرانسه، گفتن این اطلاع نیز مهم است که بسیاری از ژنرالهای و سیاستمداران آمریکایی، مکرر گفته اند که فرانسوی ها هیچوقت از اینکه کشور آنها را آزاد کردیم، ما را نبخشیدند.  اینها در واقع به غرور ملی جریحه دار شده فرانسوی ها اشاره می کنند که کشورشان دو بار تصرف شد.  ملتی، تاریخی و با فرهنگ، هیچگاه تحقیر و خفت "آزاد" شدن بوسیله قدرت خارجی را بر خود نمی پذیرد.


۱۳۹۷ خرداد ۸, سه‌شنبه

انقلابی دیگر در راه است



حال روز بروز، نسل جوان بیشتر متوجه می شود که مسئول اول هر انقلابی، همان استبدادی است که اصلاح را بر نمی تابد و در نتیجه، برای نسلی که حرکت رو به جلو دارد، راهی جز انقلاب نمی گذارد.  اینگونه می تواند متوجه شود که چرا نسل ما دست به انقلاب زد، چرا که هر روز بیشتر خود دارد به این نتیجه می رسد که راهی جز سرنگونی استبداد اصلاح ناپذیر نیست. 

حال این نسل، به تجربه در میابد که هیچ انقلاب اجتماعی، دستوری و فرمانی انجام نمی شود و جنبشی خود جوش است، چرا که وقتی که وجدان اجتماعی جامعه به این آگاهی می رسد که استبداد، اصلاح را بر نمی تابد، برای باز کردن افق، تصمیم به شکستن سقف استبداد می گیرد و بقول حافظ:

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

 و اینگونه آزادی و استقلال و مردمسالاری و رشد و عدالت اجتماعی را هدف قرار می دهد. به بیان دیگر، تا وقتی جامعه باور کند که استبداد، اصلاح پذیراست، بطرف انقلاب حرکت نمی کند ( البته این باور می تواند درست یا غلط باشد. از این منظر است که مکرر گفته ام که غلبه گفتمان اصلاح طلبی تغییر ساختاری، بطرف جمهوری، را حداقل بیست سال به تاخیر انداخته است.  بعد از میکونوس می شد بطرف تغییر ساختاری حرکت کرد، ولی بخش بزرگی از جامعه - بقول کیهان، مهمانان ناخوانده -  اصلاح پذیر بودن، اصلاح ناپذیر را باور کرد و  خود را به جنبش 2 خرداد و استراتژی فشار از پایین و چانه زنی از بالا، قانع کرد و اینگونه هم زمان را از دست داد و هم زمین را.  البته علت دیگر آن، وابستگان، دخیل بر ضریح کاخ سفید بسته می باشند، که جامعه را در موقعیت "انتخاب" بین <بد> و <بدتر> قرار می دهند و اینگونه به یاری استبداد حاکم می شتابند.)

در این مصاحبه که یکی دو هفته قبل از "انتخابات" مهندسی شده که نتیجه مذاکرات پنهان آقای خامنه ای و اوباما در مسقط بود و آقای روحانی را از صتدوق بیرون آورد، در مصاحبه با اسکای نیوز، پیش بینی کردم که جنبش بعدی، خود را از گفتمان اصلاح طلبی رهانده و ما شاهد تغییر پارادیمی جنبش، از اصلاح بطرف انقلاب، خواهیم بود.  حال می بینیم که تمامی علامات بما می گویند که جامعه ملی از گفتمان اصلاح طلبی عبور کرده و شاهد جنبشی خشونت زدا و انقلابی برای تحقق بخشیدن به کوشش 130 ساله ایرانیان برای رهایی خود از استبداد سلطنتی و مذهبی و استقرار استقلال و آزادی و مردم سالاری در جمهوری شهروندان ایران خواهیم بود.

از این منظر بر خلاف بسیاری از تئوریسین های انقلابات اجتماعی می شود گفت که:انقلاب نه ساخته می شود و نه می آید، بلکه نتیجه رابطه ای می باشند که وجدان جامعه ملی  بین این دو بر قرار می کند.

https://news.sky.com/story/iran-election-democracy-or-all-for-show-10443190

۱۳۹۷ خرداد ۴, جمعه

فرهنگ انسانی و آزادگی را در یابیم.






ناستالژی دوران نوجوونی ما رو به طرف این دوره برد و فیلم کوچه مردهای فردین.  در جایی در یکی از شبهای گرم تابستون و تاریک روشنی کوچه، برای بهترین دوستش آوازی از دوستی می خونه که این قسمتش باز دوباره یاد آوری فرهنگ مستمر عیاری که در حال حاضر به نفس نفس افتاده است، انداخت:

"دشمنی وقتی ز دل نور محبت میبره / رنگ آفتاب میپره... رنگ آفتاب میپره"

بدون اینکه بدونم، بیشتر از کودکی با این فرهنگ از طریق داستانهای مادرم بزرگ شدم.  داستانی که از همون اول سخت در حافظه و دلم جا گرفت، داستان پدر پدر بزرگم که از بیک های کنگاور بود انداخت.  می گفت که شبی در حالیکه با همسرش در اتاق خوابیده بوده، دزدی وارد اتاق شده و وقتی که دیده که پای برهنه همسرش از لحاف بیرون افتاده، به آرامی  لحاف را روی پای همسر بر می گرداند و بعد به سراغ دزدیدن اسباب اثاثیه اتاق می رود.  پدر بزرگش که از بدو ورود دزد از خواب بیدار شده بود و خود را به خواب زده بود و همه چیز را دیده بود، در اینموقع از جا می پرد و دزد را می گیرد و به زمین می اندازد. 

در آنجا، در حالیکه دزد از ترس به نفس نفس افتاده بود، از او سوال می کند که چرا لحاف را روی پای همسرش کشید؟ دزد پاسخ می دهد که:

"من دزد مالم، نه دزد ناموس"

این پاسخ تغییری در پدر بزرگ ایجاد می کند و دزد را می بخشد و روز بعد سرمایه کوچکی به او می دهد تا بساطی را برای کاسبی راه بیاندازد.

دایی بزرگم، نوه او، هم که در خیابان دخانیات، کارخانه چوب بری داشت، یکبار کت خود را در ماشینش که پنجره اش باز بوده می گذارد و در موقع بازگشت، با دوستش می بیند که کت را دزدیده اند. با افسوس می گوید که کاش کمی پول در کت گذاشته بود تا دست دزد که حتما از روی ناچاری دست به دزدی زده، به چیزی می رسیده.

سالهاست که در این باره فکر می کردم که بلایی که استبداد تبهکار لباس دین پوشیده بر سر وطن آورده، در واقع نه فقط دزدی مال که بدتر از آن، دزدی  ناموس وطن و دزدی اعتماد هاست.  یکی از اصلی ترین دلایل بحران اخلاقی شدیدی که جامعه به آن دچار شده است، ناشی از خیانتی بود که آقای خمینی به اعتماد مردم کرد.  یعنی همان مردمی که با چنان عشق و محبتی او را بر قلبهای خود سوار کردند و به ایران آوردند و این ناجوانمرد، بر همان قلبها خنجری زد که به سبب بدخیمی زخم آن هنوز بخش عظیمی از جامعه، ترس از اعتماد کردن دارند.

شدت این بحران اخلاقی به حدی است که دروغ گفتن از بالا و پایین امری رایج شده است و حساسیتها نسبت به دروغ و دروغگو تا حدی زیادی از بین رفته است و اینگونه است که بسیاری از فعالان سیاسی و روزنامه نگاران! براحتی دروغ می گویند و حتی وقتی مچشان گرفته می شود، از انجا که حساسیت به دروغ بشدت کاهش یافته است، بدون خم به ابرو آوردن، کار خود را ادامه می دهند.  این در حالیست که نسبت مستقیمی وجود دارد بین دروغ و مردم سالاری.  به این معنی که جوامعی که دروغ در آن امری ساری و جاری است، به همان نسبت از دموکراسی دورتر و به استبداد نزدیک ترند.  باز به بیان دیگر، در مردم سالاری ها، هر چه حساسیت به دروغ و دروغگودر درون جامعه ملی، کمتر باشد، دموکراسی ضعیف تر و بر عکس.  

در واقع آقای خمینی خیانت به امیدی کرد که موج انقلاب بر ضد استبداد وابسته را ایجاد و بر ضد نسل جوانی که آینده خود را در استقلال و آزادی و مردم سالاری می دید و حاضر به هر گونه فداکاری شده بود.  فداکاری و کوششی که بسیار داستانهای ناگفته دارد.  یکی از داستانهایی که اول در خاطرم می آید، دوست نازنینم، مهرام، از دانشگاه شریف بود که گروهی از دانشجویان را جمع کرد و با هم به قبرستان ماشینها (قبرستان ماشینها محلی بود که ماشینهای دولتی که از کار می افتادند و به حال خود رها می شدند می گفتند.)  در آنجا با کاری شبانه روزی مشغول شدند و در مدت کمی، بیش از 500 ماشین سواری، وانت، مینی بوس، اتوبوس و تریلی را آماده کار کرده و تحویل دولت دادند.

یا زمانی که معلم بودم و کوشش در دموکراتیزه و در واقع انسانی کردن روابط معلم و شاگرد داشتم، اصل راهنما را <راستی رستی> معرفی کرده بودم.  به این معنی که اگر شاگردی خطایی را مرتکب شود، اگر حقیقت را بگوید، بخشیده خواهد شد.  البته این اصل راهنما محل عمل پیدا نمی کرد، بدون اینکه شاگردان مدرسه اعتمادی کامل به دلخواسته داشتند که بر سر حرفی که زده است می ایستد و هیچوقت و هیچگاه خلف وعده نمی کند.  در نتیجه این روش در کنار روشهای دیگر، مدرسه ای که از شدت خشونت، به تکزاس محله قصر الدشت شهرت داشت و انواع و اقسام خشونتها از زور گویی و چاقو کشی و خشونتهای جنسی و...و، در آن رایج بود، چنان روابط زور و خشن از میان هزار و صد شاگرد آن بر بسته بود، که اکثر شاگردان، با شادی و اشتیاق به مدرسه می آمدند.  متاسفانه آن تجربه شگفت، که در عمل، نتایج شگفت آور دموکراتیزه کردن روابط در مدرسه در رشد فکری وروحی همگانی را مشاهده کرده بودم و تصمیم داشتم که تجربیات خود را در کنفرانس سالانه معلمان ایران عرضه کنم، با کودتای 30 خرداد 60 که از جمله به اخراج سریع من منجر شد، مانند دیگر تجربه های دموکراتیک وطن، با یورش استبداد سقط جنین شد.


متاسفانه به علت اینکه اکثریت اهل اندیشه و تحقیق، نگاهی از بالا به جامعه دارند و با نظریات متفکران غربی در مورد جنبشهای اجتماعی آشنا شدن را برای تحلیل و فهم وضعیت جامعه کافی می دانند، تا آنجا که جستجو کرده ام، هیچ تحقیقی در این رابطه انجام نداده اند. 

۱۳۹۷ اردیبهشت ۳۰, یکشنبه

Banisadr’s warning to Trump and his “Iranian” puppets




First of all, the USA is not in a position (to be attacking Iran) to inflict such catastrophe on itself, which will be a hundred times worse than the catastrophe it experienced in Afghanistan and Iraq.   Still, for the sake of argument, let’s say that the USA (Trump) made such a blunder. Do you think the road for you (Trump’s puppets) to take control of the country will be smooth; that people will roll out a red carpet and celebrate and say that the puppets of the USA have entered the country to rule over us?

Do you think this is how it will be? When someone is feeble and impotent, they project such characteristics on others and believe they (Iranians) are like them.  How can it be imagined that Iran, with such civilization and culture, will ever accept such humiliation and disgrace?


You (Trump’s puppets) are supposed to be Iranian. How did you accept such humiliation and disgrace? You as well as your master, who is ridiculed around the world, should know that he can never determine regime change for Iran.  The time of the 1953 coup in our country is over. Iranians are entirely capable of doing away with the mafia regime and bringing a democratic government which defends Iran’s independence and freedom.  We are standing firm and with all of our power we defend the independence and freedom of our country and ourselves. 
https://www.instagram.com/p/BjApDBPhemq/

۱۳۹۷ اردیبهشت ۸, شنبه

مدافع حقوق انسان بودن و در ثنای رضا شاه قلم راندن!!!




تخریب قبور و نبش قبر و توهین به کالبد رفتگان، سنت مرسوم استبدادیان در تاریخ ایران و ورای بوده است و می باشد.  بسیاری از هم نسلهای من بیاد دارند که چگونه بعد از کودتای خرداد شصت، ذوب شدگان در کینه ورزی آقای خمینی، به قبور اعدام شدگان در بهشت زهرا حمله کردند و سنگهای قبور را شکستند و و حتی در مواردی شناعت را به آنجا رساندند که بدن قربانیان استبداد را از قبر بیرون کشیدند.  یا در کشتار زندانیان در سال 67، که بدنهای کشته شدگان را در قبور جمعی و پنهان ریختند.
البته اولین کوشش در انجام این شناعت در بعد از انقلاب با حمله به قبر رضا شاه انجام شد.  رضا شاهی که خود به سنت مستبدان همین بلاها را بر سر بدنهای بسیاری از مخالفان خود آورده بود. 
کشف کالبد احتمالی رضا شاه و گمانه زنی ها در باره آن، سبب شد که این کالبد به بازیچه ای در دست سلطنت طلبان و مخالفان آن تبدیل و. هر طرف سعی در استفاده سیاسی از آن کند.  ولی چیزی که موجب تاسف شد ملاحظه قلم زنی کسانی بود که خود را مدافع حقوق انسان و مردمسالاری می دانند بود.  کسانی که در مدح عامل انگیسی که تجربه انقلاب مشروطه و مردمسالاری درون زا را سقط جنین کرد و به جای مدرنیسم، بقول مهدی قلی هدایت، نخست وزیر رضا شاه، تمدن بلواری تحویل جامعه داد و هیچ در دزدی کم نگذاشت، به تعریف می نشینند که ایران را مدرن! کرد.  اینگونه معلوم کردند که نه تنها، هنوز در اندیشه راهنمایشان، قدرت و زور حرف اول را می زند، بلکه نشان دادند که حتی معنی مدرنیسم را نمی دانند و نمی دانند که انسان مدرن انسانی است که عقلانیتش رها از استبداد فرهنگی و سیاسی است و انسانی که مستقل می اندیشد و آزاد تصمیم می گیرد.  یعنی درست نقطه مقابل سیاست و روش رضا شاه که اطاعت محض و مطلق طلب می کرد و نقض آن را با اعدام و زندان و تبعید پاسخ می داد و مردم آذربایجان را <خر> توصیف می کرد و مجلس دست چین و دست نشانده خود را هم <طویله>.

از سلطنت طلبان ذوب شده در اسطوره قدرت که نه حقوق انسان را می فهمند چیست و نه کرامت انسان را و نه آزادی و استقلال را، تعجبی نیست که نگاهی اسطوره ای به مستبدی وابسته و بس فاسد دارند.  بلکه تعجب از کسانی است که خود از قربانیان استبداد و استبدادها هستند ولی هنوز متوجه نیستند که تجلیل، حتی تجلیل مشروط از مستبد (اینهم نوع دیگری از وسط بازی است.) هم ناقض حقوق انسان و حقوق ملی و حقوق شهروندی است و هم توجیه گر ظهور رضا شاه های جدید.

سخنان آقای احمد رناسی را با هم بخوانیم:
سخن عطار:«پا درنه همچومردان ونترس درگذرازکفروایمان ومترس»!؟ درزمان ویران سازی مقبره رضا شاه،نگارنده درایران بودوتنها دارنده گان فرهنگ سیاسی نهضت ملی وپیروان مصدق، ازجمله پروانه وداریوش فروهروصدیقی و...، آشکاروپنهان به این ویرانه سازی خلخالی، ودرست دانستن آن ازسوی آیت الله خمینی، انتقاد داشتند ومی توان پذیرفت که بنی صدرهم چنین دیدگاهی راداشته بوده ااست!؟ اماآنچه اکنون بی شک وگمانی بنی صدرهم چنین باوری را می داشت ویانه درآن زمان، بنابراین مصاحبه ودیدگاه اسلامی خود،وبنابرفرهنگ سیاسی نهضت ملی داشته اش، که بایست پیکره مومیایی شده رضا شاه بااحترام خاک شود را، میتوان پذیرفت که درآن زمان هم مخالف رفتارویرانگرایانه ی خلخالی وصحت تاءید آیت الله خمینی، می بوده ، ونیزچنانکه خلخالی هم نوشته وگفته است مخالفت بنی صدر راازیک سوی، ودرست دانستن آن ویرانگری رابه دستورآیت الله خمینی را ازدیگر سوی ! نیزفزودن اینکه، بادریغ بخش وسیعی ازماایرانیان، تاریخ میهن خودرانخوانده، درمورداین وآن داوری مثبت ومنفی میکنیم! این درست که خلخالی جنایتکار به دستورآیت الله خمینی مزارگاه رضا شاه رابویرانی کشید، ولی این ضد فرهنگ ملی ومردمی سابقه تاریخی دارد، ازجمله ردوران نخست وزیریری«قوام السلطنه » وبه سردارسپهی«رضاخان میرپنج»کشتن افسردلاوردوران،کلنل محمد پسیان،وپس ازبه خاک سپردن او، به دستورقوام ورضاخان ...نبش قبرکردند وجلوگیری نمودندازبه خاک سپاری او، درکنارمزارنادر! کلنل پسیان، اولین فضانورد ایران که تحصیلات خودرادرآلمان بپایان رسانیدودفعات جایزه مدال طلا گرفت، ونیزبه هنگام یورش روسها به ایران، دلیرانه جنگید وآنها راشکست داد! اودر1270درتبریززاده شدودر1300درقوچان کشته گردید، وپیش از هنگام جان باختن ازاودوعکس بیادمانده است، یکی درکناردرختی ودیگرسروتن به خون گرفته اش درروزنامه ایران شهر!اوپنج باردفن می شود، دراثرجلوگیری ازجسد اوونبش قبر یاد شده تاسرانجام پیکراو پیدا می شودودرمشهد،کنارمزارنادربه خاک سپرده شد!؟ بنارنوشته «هوگوادمان» درجهاددرسفرایران، که ازاوبسیار به نیکی یاد شده است ونیز سروده ی عارف قزوین باآغاز«این سرکه نشان سربلندی است....، ویاوصیت خودش به هنگام جان باختن به همراهان خودکه«اگریکی ازشماها کشته نشدید، بگویید که روی قبرمن بنویسند"وطن"وبرای مادرم بفرستند! نیزازسال1331مراسم سوگواری برای اوممکن گردید، چرا که درزمان رضاشاه سوگواری برای اوجلوگیری می شد! روح الله خالقی«گریه کن که گرسیل خون اشگ گری»ازسرایش عارف برای اورا، به اجرادرآورد!؟ روحش شاد وهمیشه درسینه جان باختگان برای میهن وارزشهای مردمی پاینده باد!


سرنوشت بسیاری ازمیهن پرستان، دردوران سردارسپهی رضا خان، که سپس با مجلس موسسان سازی انگیس خواسته«رضاشاه»شد، همچون میرزاده عشقی،مدرس،کلنل پسیان ومیرزاکوچک خان ... اینگونه دردناک وغم انگیز، وشوم آوررقم میخورد، به دست ودستوررضاخان میرپنج و سپس شاه نمودن او! میرزاازپیروان سردارملی ستارخان بودوسپس باورمندیش به مشروطه ایکه درسرازیری به کژراهه کشیدن بود، به ادامه نبردروی می آورد!سرانجام شکست جنگل، با فریب دادن دکترحشمت ازیاران او، وفرارکردن احسان الله خان به شوروی وخالو قربان به نیروی رضا خان پیوستن، میرزابا دوست آلمانی اش«کائوک»که اوراهوشنگ خوانده اند، به کوههای شمال میرود، امابابادوبوران روبرو شدن، رفیق راه میرزادچار بوران وبرف وجان باختن، و میرزدپیکراورابردوش میگیردوبه سوی پایین می آید، که خودمیزانیز جان می بازد،وسرازتنش جدا کرده و«خالو قربان»برای رضاخان میبرد، ورضاخان نیزاورا هدیه وبه درجه سرهنگی اش می رساند!؟ چنین بوده سرنوشت بسیارانی دردوره «پدروفرزندش»محمد رضاشاه، وکسانی چون کریم پورشیرازی، حسین فاطمی و...جان باختن برای میهن وانساانیت!؟ ننگ بردارندگان ضد فرهنگ ملی ومردمی!؟

۱۳۹۷ اردیبهشت ۶, پنجشنبه

دستگیری پروفسور عباس عدالت و خاطره من




خبر گاردین می گوید که پروفسور عباس عدالت از دانشگاه امپریال دانشگاه لندن، در ایران بوسیله سپاه بازداشت شده است. 

ایشان مسئول کمپین برای علیه محاصره و حمله نظامی به ایران بودند.  در این رابطه، انتشار این اطلاع لازم است:

اولین جلسه برای ایجاد کمپین بر علیه محاصره و حمله نظامی بر علیه ایران، در دانشگاه سواز لندن بر گزار شد که منهم به آنجا رفتم.  حدود 30-40 نفر و بیشتر از دانشجویان جوان حضور داشتند.  در آنجا از ایجاد این کمپین به این شرط که مانند شمشیر دو سر عمل کند حمایت کردم و گفتم که این کمپین لازم است که هم بر علیه محاصره اقتصادی و حمله نظامی بر علیه ایران موضع قاطعی داشته باشد و هم بر علیه استبداد حاکم بر ایران که وطن را در چنین وضعیتی قرار داده است و اینکه در اینصورت با آن همکاری خواهم کرد.  هشدار دادم که در غیر اینصورت، این کمیپن خواسته یا ناخواسته تبدیل به لابی استبداد حاکم در وطن خواهد شد.

از آنجا که هنوز مواضع مشخص نبود و مشکل محل برای گرد هم آیی مرتب داشتند، داوطلب شدم و یکی از اتاقهای دانشکده ام (جامعه شناسی) را در دانشگاه اقتصاد و علوم سیاسی لندن، برای 12 هفته (شاید 14 هفته.  خوب خاطرم نیست.) رزرو کردم.  از آنجا که جلسات هفتگی در عصرها بر گزار می شد و من در آن زمان باید از دخترم که چند ماهی بود که تازه متولد شده بود، مواظبت می کردم، قادر به حضور در هیچ یک از جلسات نشدم.  ولی ازآنجا که در گروه ایمیلی حضور داشتم، بطور مرتب نظرات خود را تکرار  و وقتی متوجه شدم که در عمل ایشان دارند به عنوان لابی رژیم عمل می کنند، با صراحت، این روش را به انتقاد گرفته و هشدار دادم و آن را تکرار.

بعد از چند هفته، ایشان از آنجا که نظراتم عده ای از دانشجویان را جلب کرده بود و ایشان انتقاداتم را مزاحم کار خود دید، اسمم را از گروه حذف کرد و در واقع و در حالی که هنوز از فضایی که من برایشان مهیا کرده بودم استفاده می کردند، اخراجم کردند که البته برای خودم مسئله ای نبود ولی نشانی از بد اخلاقی طرف داشت.

بقیه ماجرا و نقش لابی رژیم شدن را بیشتر هموطنان می دانند.  آخرین اطلاعی که از ایشان داشتم، زمانی بود که تلویزیون اسکای نیوز حدود یک هفته قبل از "انتخابات" ریاست جمهوری که به ریاست جمهوری رسیدن آقای روحانی منجر شد شرکت کردم و انتخابات را مهندسی شده توصیف کردم و در آخر اضافه کردم که جامعه ملی ایران دارد به نقطه شیفت پاردایمی و عبور از اصلاح طلبی می رسد و جنبش بعدی نه در راستای اصلاح که جنبشی انقلابی خواهد بود در راستای استقلال و آزادی و جمهوری شهر وندان.

اسکای نیوز، مصاحبه را در سایت خود نیز منتشر و از پروفسور خواسته بود که مواضع ام را نقد کنند و ایشان از موضع اصلاح طلبی اینکار را انجام دادند.

در هر حال، از آنجا که حقوق ذاتی انسان همیشه قبل از عمل و باور فرد قرار می گیرند، از این حقوق همیشه باید بدون اما و اگر دفاع کرد و در این رابطه دستگیری ایشان را بشدت تمام محکوم کرد.  

https://www.theguardian.com/world/2018/apr/25/british-iranian-academic-abbas-edalat-detained-in-iran