چاه عمیق تری که رضا پهلوی خود را در آن فرو می برد

قسمت عمده این مقاله را قبلا در دو قسمت در اینجا منتشر کردم ولی دیشب با اضافاتی و نیز دو پیام به آقای رضا پهلوی، در سایت خودنویس منتشر کردم که مجموعه آن را در اینجا می بینید:

آقای رضا پهلوی با هفته نامه معتبر آلمانی فوکوس در تاریخ 07.06.2012 مصاحبه ای انجام داده اند.[1] ترجمه فارسی آن منتشر شد.[2]بعد از انتشار، مصاحبه، دفتر ایشان اعلامیه ای را منتشر کرد مبنی بر اینکه ترجمه آلمانی و فارسی، صحیح انجام نشده است و از ان لاین فوکوس خواسته شد که اشتباه خود را جبران کنند.[3] در اینمورد یاداشتی منتشر کردم] [4و بعد برای اینکه مطمئن باشم حداقل ترجمه آلمانی به فارسی درست انجام شده است با یکی از حقوقدانان ایرانی موسسه ماکس پلانک تماس گرفته و دو متن فارسی و آلمانی را برایشان فرستادم و خواستم ببینند که آیا ترجمه فارسی دقیق انجام شده است یا نه؟ ایشان پاسخ دادند: " متن آلمانی و فارسی را خواندم. ترجمه دقیق و درست است." و در پیام بعدی نوشتند: "... اما در باره رضا پهلوی؛ حقیقتش دیشب که متن آلمانی آن را خواندم حالم بد شد و تامدتی از شدت خشم و ناراحتی از این سطح نازل و مبتذل کار سیاسی و زبانی که به شدت لودهنده فکری عقب افتاده بود نمی دانستم چکار کنم. رفتم روی مصاحبه اش به آلمانی یک کامنت تند ناسازگونه بگذارم ولی دیدم خود خبرنگار خیلی با سواد بوده و او در واقع به بهترین روش، عقل خالی و بلکه به شدت بچه گانه و در عین حال پر از تبختر بی معنا و بسیار خام اندیشانه این آدم را آفتابی کرده است."

علت خشم این حقوقدان ایرانی این بود که آقای رضا پهلوی در این مصاحبه سخن از این گفته بودند که شاه قانونی ایران هستند و یا اینکه در توجیه دیکتاتوری پدر سخن از این گفته بودند که، در واقع، مردم ایران لیاقت دموکراسی را نداشتند و پدر او چاره ای جز سرکوب و استبداد نداشته است و یا: "بسیاری از انقلابی های آنموقع امروز نزد من می آیند و می گویند: «بهتر بود پدرت ما را بازداشت و اعدام می کرد..." و یا اینکه به ستایش سیاست مستبدانی چون سلاطین عربستان و قطر و بحرین، در مورد ایران، پرداخته و حتی خود را در کنار شخصیتهای تاریخی مانند گاندی و ماندلا قرار داده بودند.

تا آنجا که می دانم، در این رابطه اولین انتقاد اساسی را، آقای محمد امینی، تاریخدان تاریخ معاصر ایران،  از ایشان به عمل آورده بودند.[5] بعد از انتشار نقد، آقای امینی با حملات شدید سلطنت طلبان روبرو شدند وبه ایشان گفته شد که منبع خبری ایشان درست نبوده است و مصاحبه درست ترجمه نشده و به ایشان یاد آور شدند که دفتر اقای رضا پهلوی در همین رابطه اعلامیه ای انتشار و از جمله گفته است: " در این راستا لازم می دانیم این نکته را متذکر شویم که این مصاحبه با اشتباهات مختلفی از زبان انگلیسی به آلمانی وسپس به فارسی ترجمه شده است. بسیاری از مطالب درج شده در این متن به زبان آلمانی وهمچنین نسخه فارسی آن با ادبیات رضا پهلوی همخوانی ندارد."

آقای محمد امینی با فوکوس تماس گرفته اند تا نظر آنها را راجع به اعلامیه دفتر رضا پهلوی جویا شوند. فوکوس به ایشان گفته است که: 1. هیچ اعلامیه و در خواستی را از طرف دفتر اقای رضا پهلوی دریافت نکرده است. 2. عین مصاحبه و سخنان ایشان ضبط شده و موجود است. [6]

در اینجا می باشد که متوجه می شویم اعلامیه دفتر ایشان فقط به قصد فریب ایرانیان صادر شده است و مصرف ایرانی داشته است، چرا که اگر واقعا آقای رضا پهلوی معتقد بودند که سخنان ایشان درست منعکس نشده است: 1. متن مصاحبه را خود دفتر منتشر می کرد و یا حداقل مواردی را که، به نظر ایشان،  مجله فوکوس نقل قول غلط کرده است یادآوری می کرد.   در حالیکه بعد از گذشت چند هفته از انتشار مقاله، ایشان حتی به یک مورد اشاره می کردند. 2. اعلامیه و اعتراض را برای فوکوس می فرستادند و نه اینکه بدون اطلاع مجله، چنین اطلاعیه ای به فارسی منتشر کنند! چرا آقای رضا پهلوی این دو کار که بسیار بدیهی می نماید را انجام نداده است؟ آیا علت جز این می تواند باشد که ایشان واقعا این سخنان را گفته اند. سخنانی که هیچ نمی تواند باشد جز حرف دل ایشان. به بیان دیگر، ایشان در روبرو شدن با خبرنگار زبده ای که روانشناسی اهل قدرت را خوب می دانسته است و دقیقا می دانسته که چه سوالاتی را چگونه و در چه فضایی انجام دهد تا پرده دروغ دریده شده و چهره واقعی مصاحبه شونده پدیدار شود، گارد خود را پایین آورده و حرف دل را زده است و مردم از طریق این مصاحبه، رضا پهلوی واقعی را دیده اند.

دیگر اینکه ایشان بی اخلاقی دیگری نیز مرتکب شده اند و آن اینکه به مجله فوکوس آن لاین اتهامی را وارد کرده اند بدون آنکه این اتهام و یا موارد اتهام را به مجله اطلاع و به آنها حق طبیعی دفاع از خود را بدهند.

ولی حال که ایشان متوجه شده اند که با این گونه من واقعی را به نمایش گذاشتن، عده ای که باور کرده بودند که ایشان واقعا درد آزادی و دموکراسی دارند، فهمیده اند که درد واقعی ایشان هیچ نیست جز بر تخت طاووس نشستن به هر قیمتی، حال متوسل به روش فریب برای کنترل خسارت شده اند و سعی کرده اند با دروغ، سخنان راست خود را بپوشانند و با اینکار، خود را در چاه عمیق تری  فرو برده اند. 

در این رابطه آقای سیامک زند برای نویسنده پیغام فرستاد که:

‘as a journalist who worked at the Shah's press office for the last seven years of his reign, resorting to such lies and deceit was the norm rather than an exception.’

" به عنوان کسی که در هفت سال آخر سلطنت شاه در مرکز مطبوعاتی شاه مشغول کار بود (باید بگویم که) بکار گیری دروغ و فریب، نه استثناء که امری رایج بود."

البته افتادن ماسک از صورت آقای رضا پهلوی تنها فایده آن نیست.  فایده دیگر آن اینست که ایشان در این مصاحبه پذیرفته اند که پدرشان، آدمکش تشریف داشته اند.  می گویند: : " بسیاری از انقلابی های آنموقع نزد من می آیند و می گویند: < بهتر بود پدرت ما را بازداشت می کرد و اعدام.>"  
در این نقل قول که ایشان در حمایت از نظر خود نقل کرده اند، ایشان در واقع(by default) پذیرفته اند که پدر ایشان، فردی آدمکش بوده است و گرنه علتی نداشت که کسانی که آرزوی اعدام شدن خود را داشته اند، در این آرزو بوده اند که اینکار بدست پدر ایشان انجام شود و ایشان در عکس العمل به چنین خواسته ای که با ایشان در میان گذاشته شده است نه تنها اعتراضی نکنند و بر آنها تشر بزنند که مگر پدر من آدمکش بود که آرزوی کشته شدن به دست او را دارید بلکه این نقل قول را برای دفاع از نظرات خود بکار بگیرند.
البته علت اینگونه اشتباهات اساسی هیچ نیست جز این که ایشان شخصیتی بسیار قدرتمدار دارند و از مشخصات شخصیت قدرتمدار اینست که بدون آنکه متوجه باشند برای اثبات نظری/عملی/فردی از تخریب شروع می کنند. دیگر اینکه در اینجا نیز متوجه اهمیت وجود فضای آزاد می شویم چرا که تنها در فضای آزاد است که فرد، خود واقعی را از ورای انواع و اقسام ماسک بروز می دهد. بی علت نیست که مستبدان به محض به قدرت رسیدن، سعی در کنترل اطلاعات و بکار گیری انواع سانسور می کنند.

در هر حال اگر آقای رضا پهلوی با نظرات مطرح شده در این مقاله موافق نیستند لطف کرده وبه مجله فوکوس اطلاع دهند که نظراتشان درست منتشر نشده و بخواهند که ضبط شده مصاحبه را منتشر کنند.  ایشان بیش از یکماه فرصت داشته اند که اینکار را انجام دهند.  چرا اینکار را با وجودی که انتقاد ات بسیار شدیدی به ایشان وارد شده است تا به حال انجام نداده اند؟  آن را که حساب پاک است از محاسبه چه باک است؟

1. [1] http://www.focus.de/politik/ausland/krise-in-der-arabischen-welt/cyrus-reza-pahlevi-im-focus-interview-ob-ich-die-krone-tragen-werde-haengt-vom-willen-des-volkes-ab_aid_764055.html

2. http://www.irandarjahan.net/%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%...

[3] http://www.rezapahlavi.org/details_article.php?per...

http://iranian.com/main/blog/mahmood-delkhasteh-11 [4]

[5] http://melliun.org/iran/4046

[6] http://news.gooya.com/politics/archives/2012/06/14...

دو کامنتی که در زیر مطلب در خودنویس منتشر کردم:

" آقای رضا پهلوی بعد از بیش از یک ماه سکوت، در این رابطه به سخن در آمده اند و گفته اند که از این روزنامه خواسته است تا اصل مصاحبه را در اختیار دفتر ایشان بگذارد و چون این روزنامه از این کار سر باز زده مساله از طریق وکیل ایشان در حال پیگرد قانونی هست.

http://www.youtube.com/watch?v=hxiHHifdiIw&feature=youtu.be

البته این سخن را هم دوباره به فارسی گفته اند و در ضمن هنوز به یک مورد اشاره نکرده اند که دقیقا چه سخنی را مجله معتبر آلمانی تحریف کرده است.

دیگر اینکه، آقای رضا پهلوی نیک می دانند که یکی از وظائف تیم مطبوعاتی ایشان این است که تمام مصاحبه هایی را که ایشان انجام می دهند ضبط و نگهداری کنند. لطف کرده و حالا که مجله با ندادن نوار سخنرانی، اعتبار خود را به خطر انداخته است، خود ایشان این نوار را منتشر کنند. ایشان نیک می دانند که اگر ایشان راست گفته باشند و وکیل گرفته اند، اینگونه کارها، اگر نه سالها که ماه ها طول می کشد و احتمالا سخن از وکیل زدن نیز به این معنی می تواند می باشد که به این بهانه، در اینمورد صحبت نکنند تا کم کم از یادها برود ( زهی خیال باطل). یادمان نرود که آقای سیامک زند گفته بود که دروغ و فریب، روش رایج در دستگاه مطبوعاتی پدرش بوده است و البته بسیاری از یاران پدر دور ایشان جمع شده اند و مشورت می دهند و کوشش می کنند که شما را با اینگونه روشها از چاه خارج کنند و نمی دانند که با اینکار تنها شما را به چاهی عمیق تر می اندازند.

مشکل آقای رضا پهلوی این است که نه با خبرنگاری مانند روزنامه دست راستی دیلی تلگراف روبرو شد بلکه با خبرنگاری خبره در کار خود و استاد در روانشناسی تشنه گان قدرت روبرو شد/گرفتار شد و خود واقعی را بروز دادند. و بعد سعی کرده اند که آن راست را با دروغ بپوشانند و از آنجا که افشای دروغ، کار را بدتر کرده مانند هر دروغگوی دیگری مجبور شده اند که دروغ دیگری بگویند، غافل از اینکه در فضای آزاد، دروغ عمر زیادی ندارد و اکسیژن آزادی آن را به سرعت می سوزاند.

دوباره تکرار می کنم، لطفا نوار مصاحبه را منتشر کنید."

کامنت دوم: " دیگر اینکه آقای رضا پهلوی می گویند از مجله شکایت کرده اند. لطفا متن شکایت نامه را منتشر کنند و اینکه به چه دادگاهی و تاریخی این شکایت تسلیم شده است تا به آن دادگاه مراجعه کنیم."

هدف از برگزاری " کنفرانس" شیفتگان قدرت در بروکسل چه بود؟

" مخرج مشترک گفتمان اصلاح طلبی و گفتمان وابستگی، دو عنصر بنیادی اصالت بخشیدن به قدرت و عنصر حقارت می باشد و اینگونه است که به یکی از اصلی ترین دلائلی پی می بریم که توضیح می دهد که به چه آسانی بخشی از اصلاح طلبان دیروز تبدیل می شوند به کسانی که به خدمت قدرتهای غربی  در می آیند و دخیل به ضریح  کاخ سفید می بندند."

بعد از شکست "کنفرانس" شیفتگان قدرت، در مرکز اولاف پالمه در استکهلم و با "درس گیری" از آن، این افراد در صد انجام کنفرانس دیگری در بروکسل شدند که این بار نه در پشت درهای بسته که با درهای باز کار خود را انجام دهند و به این ترتیب معلوم شد که علتی که در توجیه برگزاری جلسه در پشت درهای بسته بیان کرده بودند ( اینکه عده ای از شرکت کنندگان از داخل ایران می باشند و هدف حفظ امنیت آنها بوده است.) دروغ بوده است مگر آنکه بگوییم این بار شرکت کنندگان داخل کشور را بر پشت درهای بسته نگاه داشته و راه نداده اند!.  از این که بگذریم دو سوال اصلی نیاز به پاسخ دارد:

1 - این افراد برای چه کاری و با چه هدفی در بروکسل جمع شده بودند؟

2 - چرا هر بار که غرب، محاصره اقتصادی را بکار گرفته و گزینه حملۀ نظامی بوطن را روی میز گذاشته است، این افراد ناگهان به جنبش در می یایند و بدنبال ایجاد آلترناتیو می شوند؟!

پاسخ ها را از طریق یافت مخرج مشترک سخنرانی ها براحتی می شود یافت،  که در سخنرانی آقای ریاحی با بیشترین شفافیت بیان شده است:

 «تعامل با غرب هنوز به شکل تابو وجود دارد و اپوزیسیون هنوز گیج عمل می‌کند. مردم در شعارهای خود عملا از غرب کمک می‌خواهند، اما اپوزیسیون هنوز مخفیانه رابطه برقرار می‌کند و این هراس از تماس و ارتباط با غرب وجود دارد در حالیکه نگاه به تجربه‌ها نشان می‌دهد که کشورها بعد از جنگ سرد به دموکراسی نرسیدند مگر این که از غرب کمک گرفتند. ما اگر خواهان استقرار دموکراسی با کمترین هزینه و سریعترین زمان هستیم، باید عامل اساسی هر اتحادی را در کنار دو تضاد دموکراسی دیکتاتوری و سنت و مدرنیسم را کنار تضاد غربگرایی  قرار دهیم. غربگرا یعنی نیروهایی که از دوستی و یاری گرفتن از غرب ابایی ندارند و می‌خواهند از این رهگذر به خواسته‌های خود برسند.»[i]

 آقای ریاحی  خوب می  داند که، در حال حاضر،  اشخاص  وابسته و سر سپرده در خدمت بیگانگان  همیشه هدف اصلی را در پشت مفاهیم حقوق  بشر و دمکراسی  پنهان می کنند و بنابر این برای پی بردن به هدف اصلی برپایی این جلسه، نیاز به شناخت اندیشه راهنمای سخنرانی ها از میان آنچه که گفته شده و آنچه که گفته نشده است  می باشد.  بکار گیری این روش است که ما را متوجه می کند که هدف اصلی جلسه بروکسل، نه گفتگو با مردم ویا  به جنبش عمومی خواندن مردم برای سرنگونی مافیای حاکم ، بلکه همسو کردن خود  با  سیاست  نیرو های مسلط غرب و خود را  در اختیار آنها  گذاشتن است تا در آینده رویایی اشان جزء رانت خوارهای سیاسی- اقتصادی وطن بشوند.

البته کوشش برای اینکه خود را در چنین موقعیتی قرار دادن از شاهراه مردم را بیچاره و ناتوان شمردن می گذرد چرا که بدون این ناتوانی را اصل و فرض گرفتن و سعی در قبولاندن آن به مردم، این کوشش، نقش بر آب زدن می شود:

باقرزاده: " مردم دیگر با توجه به شرایط سوریه حاضر نیستند به خیابان‌ها بیایند.[ii]

مهتدی: " یکی از این احساس‌ها، حس انتظار و ناتوانی در مردم ایران در کنار نارضایتی بسیار عمیقی است که از وضعیت اجتماعی و اقتصادی وجود دارد و ظاهرا هیچ اهرمی برای کاهش نارضایتی در اختیار حکومت نیست. نوعی نا امیدی و انتظار در این شرایط به چشم می‌خورد."[iii]

البته مردم را ناتوان فرض کردن، در واقع، شکل دیگری از طرز فکر ولایت فقیهی می باشد.  چرا که آقای خمینی از آنجا که مردم را "ایتام" تصور می کرد و "صغار"، به خود حق رهبری می داد و اینها با ناتوان تصویر کردن مردم، خود را جانشین آنها کرده اند و به خود اجازه داده اند که به عنوان آقا/خانم بالاسر، جای آنها و برای آنها تصمیم بگیرند.  البته وقتی به اسامی و گذشته شرکت کنندگان دقت می کنیم متوجه می شویم که اکثریت مطلق افراد شرکت کننده، سابقا یا استالینیست بوده اند و یا خمینیست و یا سلطنت طلب و بنابراین بشدت نخبه گرا.  بنابراین پر واضح است که در فعالیتهای سیاسی نه تنها مردم را و نظر آنها را به شماری نمی آورند بلکه، خود را در مقام رهبری آنها قرار میدهند و مانند شاه سابق و آقایان خمینی و خامنه ای با مردم،  رفتار" ایتام و صغار" را در پیش می گیرند.

پیشینه کوشش در ساختن آلترناتیو وابسته

البته نباید از یاد برد که گرد همایی هایی مانند استهکلم و بروکسل برای به قدرت رسیدن از طریق بخدمت قدرت خارجی در آمدن، آخرین موج از این نوع کوشش کردنها می باشند.  از کوششهای آقای رضا پهلوی که از زمان رونالد ریگان که در پی نشستن بر تخت طاووس از طریق سازمان سیا بود که بگذریم و نیز، کوشش آقایان رفسنجانی و خامنه ای، در زمانی که از آینده خود مطمئن نبودند، و بنا بر خاطرات مک فارلین، از طریق دیوید کیمچی، به دولت ریگان اطلاع داده بودند که در برابر حمایت دولت آمریکا حاضر هستند اقای خمینی را زهر کش کنند ، [iv]  و در این جریان، آقای رفسنجانی نام حدود هزار نفر از "میانه روها" را به سرهنگ اولیور نورث داده بود بگذریم ،[v] موج جدید جریانهای وابسته بعد از دوره خاتمی، که به سیاست تنش زدایی روی آورده بود و کلینتون از آن استقبال، و بعد از حمله بوش به عراق شروع می شود.  برای نمونه، کمی بعد از حمله آمریکا به عراق می باشد که آقای محسن سازگارا از ایران خارج می شوند و به لندن وارد و آقایان حسین باقر زاده و ماشالله آجودانی را به عنوان سخنگویان خود در انگلستان بر می گزیند و ثروتمندان زمان محمد رضا شاه به امید تبدیل شدن به رانت خوارهای جدید جشن مفصلی برای ایشان و همسرشان در هتل هیلتون لندن ترتیب می دهند و در آنجا از ایشان به نام رئیس جمهور آینده ایران نام برده می شود.  رئیس جمهوری که قانون اساسی خود را هم نوشته بود و در آن چنان اختیاراتی به خود عطا کرده بود که کم از ولایت مطلقه فقیه نداشت و بنی صدر که از برنامه مطلع شده بود دست به افشاگری زده و ایشان را احمد چلبی و حمید کارزای ایران خواند و اینگونه برنامه، نقش بر آب می شود تا جایی که حتی آقای باقر زاده نماینده ایشان به انتقاد از قانون اساسی ایشان می پردازند و آقای سازگارا بدروغ متوسل و می گویند که اصلا چیزی قانون اساسی ننوشته اند![vi] از آن زمان تا حال نیز هرگاه اپوزسیون وابسته به این نتیجه رسیده و یا مطلع شده است که غرب، برگ گزینه نظامی را دوباره روی میز قرار داده است، از هول اینکه نکند کلاهشان پس معرکه بماند، به یاد این افتاده اند که آلترناتیو وابسته خود را هر چه زودتر بروی میز قدرتهای غربی به امید گوشه گوشه چشمی نشان دادن، قرار بدهند.

در گفتمان وابستگی، مردم ایران ناتوان و باید نقش نعش را بازی کنند

همانقدر که فعالان سیاسی که در خط استقلال و آزادی عمل می کنند، تغییر رژیم را تنها از طریق فعال کردن جامعه ملی و به یاد آوردن تواناییهای مردم و عارف شدن ایرانیان به حقوق انسانی و ملی آنها، دنبال می کنند، قدرت طلبان که تشنگی قدرت، سبب شده است تا از سرنوشت نیروهای وابسته و بلایی که بر سر کشور خود آورده و می آورند ( از فاجعه در حال انجام عراق و افغانستان گرفته تا نمونه های آخر آن را در لیبی که به مجموعه ای از شهر-کشور تقسیم شده است و یا سوریه، که با در استخدام در آمدن قدرتهای غربی و جیره خوار شدن و در خدمت قطر و عربستان در آمدن ارتش " آزادی بخش" سوریه می بینیم.) را یا نبینند و یا به توجیه آن روی آورند، مردم را به هیچ حسابی نمی آورند.  قبلا گفته بودم که عنصر اصلی گفتمان اصلاح طلبی را عنصر حقارت تشکیل می دهد و اینکه تا ایرانی خود را و خواسته هایش را حقیر به حساب نیاورد امکان ندارد حقارت پذیرفتن عمل دردرون خیمه ولایت مطلقه فقیه را بپذیرد[vii] . ولی در اینجا متوجه مخرج مشترک این عنصر در هردو گفتمان اصلاح طلبی و گفتمان وابستگی می شویم و اینگونه است که به یکی از اصلی ترین دلائلی پی می بریم که توضیح می دهد که به چه آسانی بخشی از اصلاح طلبان دیروز تبدیل می شوند به کسانی که به خدمت قدرتهای غربی  در می آیند و دخیل به ضریح  کاخ سفید می بندند.  در واقع از منظر راهنما در اندیشه  این افراد هیچ تغییر کیفی رخ نداده است،  چرا که نخبه گرا بوده و نخبه گرا مانده و بنابراین مردم را به پشیزی به حساب نمی آورده اند و نمی آورند.  علت اصلی آنهم این می باشد که درگیر انواع و اقسام گفتمانهای قدرت هستند و بنابراین به قدرت اصالت بخشیده و خود را در برابر آن حقیر و بنابراین سر خم کردن در برابر آن را امری طبیعی می دانند.  آقای حمید کرزای که شرکت کنندگان در جلسه بروکسل در آرزوی این می باشند که پای خود را در جای پای ایشان بگذارند، نقش محوری خود را حقیر پنداشتن ( خود، در اینجا هم به عنوان صفت شخصی و هم به عنوان صفت ملی و مردم بکار رفته است.)، به عنوان پیش شرط نقض اصل استقلال و مرتکب خیانت شدن را بسیار شفاف توضیح می دهد و توجیه گر مداخلات دیگر کشورها در افغانستان: "پاکستان اگر زورش بکشد مداخله می‌کند و اگر زور ايران نيز بکشد مداخله می‌کند آمريکا هم که زور دارد مداخله می‌کند و اگر ما هم زور داشتيم در واشنگتن مداخله می‌کنيم و رئيس جمهوری می‌آوريم که تابع منافع افغانستان باشد، زور ما بکشد در انتخابات آن‌ها مداخله می‌کنيم تا يک دست‌نشانده خود را بياوريم، مثلی که آن‌ها کردند".[viii]

نتیجه گیری

وقتی به محتوای سخن سخنرانان در این جلسه دقت می کنیم متوجه می شویم که:1- خطاب آنها قدرتهای غربی با هدف به بازی گرفته شدن از طرف این دولتها می باشد و آرزوی آنها، نقش حمیدکرزای و چلبی در ایران را بازی کردن.  یک چنین کوششی چند صفت مشخصه را در این افراد را نشان می دهد: 2- عطش شدید به قدرت. 3 - قدرت را اصل و هدف نهایی گرفتن.  4-  خود را در مقابل قدرت، حقیر فرض کردن و بنابراین از طریق به دست گرفتن قدرت، عقده شدید حقارتی را که از آن رنج می برند، قدری تسکین دادن.  5- فراافکنی کردن و بنابراین حقارت و ناتوانی خود را در مردم دیدن و مردم را اینگونه به حساب آوردن.

البته وقتی از منظر باور ولایت فقیهی این افراد، ایرانیان، موجوداتی ناتوان به حساب می آیند و در نتیجه در صف "ایتام و صغار"  قرار دارند، بنابراین هم می شود به جای آنها تصمیم گرفت و هم آنها را بازی داد.  نمی شود تصور این را کرد که افرادی باشند که هم یادآور تواناییهای مردم باشند و هم به حقوق انسانی و ملی خود آگاه باشند و در عین حال، ذلت به خدمت قدرتهای خارجی که کوششی سیستماتیک را در کنترل منابع خاورمیانه بکار برده و می برند، در آمدن را بپذیرند.

البته یکی از مهمترین تفاوتهای، ملی گرایی در ایران با کشورهای عربی در این است که در وجدان جامعه ملی ایرانی، اصل استقلال، مهمترین اصل را تشکیل می دهد و نقض کننده این اصل را خائن بوطن بحساب می آورد.  بنابراین ، این افراد نیاز دارند که توجه کنند که در فردای ایران آزاد، یک یک این افراد، به عنوان خائن، در صندلی داغ، وجدان جامعه ملی قرار خواهند گرفت و باید جواب پس دهند.  بنابراین پیشنهاد می شود که قبلا از آنکه دیر شود، خود را به نقد کشیده و از راه رفته باز آیند.

---

[i] http://www.iranglobal.info/node/8186

[ii] همان

[iii] همان

[iv] Robert C. Mc Farlane, Special Trust (Cadell & Davies, New York, 1994); p. 17-20

[v] https://balatarin.com/permlink/2012/6/4/3046385

[vi] یادداشتی بر مقاله سازگارا و دوست من،

http://mag.gooya.com/politics/archives/026803.php

[vii] مقاله ای که بی بی سی منتشر نکرد

http://www.akhbar-rooz.com/article.jsp?essayId=46503

[viii] http://radiozamaneh.com/news/afghanistan/2012/07/05/16666

آقای رضا پهلوی پذیرفتند که پدرشان آدمکش بوده است

بعد از انتشار دو مقاله به فارسی و انگلیسی در نقد مصاحبه آقای رضا پهلوی( در همین سایت موجود است)، همانند دیگرایران دوستانی که با اینکار دست یازیدند، حملات شدیدی بر علیه اینجانب انجام شد.  از تهدیدها و توهین ها که بگذریم، مدافعان آقای رضا پهلوی، دو گونه از ایشان دفاع کردند:

1.       مجله فوکوس آن لاین، در مصاحبه دست برده است.  البته هنوز حتی به یک مورد "دست برده" شده اشاره نشده است.

2.       سخنان رضا پهلوی دوم، سخنان صحیحی بوده است، از جمله اینکه مردم ایران در زمان پدر ایشان لیاقت دموکراسی را نداشته اند و یا اینکه ایشان شاهنشاه قانونی ایران هستند.

ولی حداقل در یکمورد، در نقل قول از ایشان هیچ یک از سلطنت طلبان آن را به چالش نکشیده اند و خود هم به آن دقت نکرده بودم و آن قسمتی می باشد که ایشان در مصاحبه می گویند: " بسیاری از انقلابی های آنموقع نزد من می ایند و می گویند: < بهتر بود پدرت ما را بازداشت می کرد و اعدام.>" در این نقل قول که ایشان در حمایت از نظر خود نقل کرده اند، ایشان در واقع پذیرفته اند که پدر ایشان، فردی آدمکش بوده است و گرنه علتی نداشت که کسانی که آرزوی اعدام شدن خود را داشته اند، در این آرزو بوده اند که اینکار بدست پدر ایشان انجام شود و ایشان در عکس العمل به چنین خواسته ای که با ایشان در میان گذاشته شده است نه تنها اعتراضی نکنند بر آنها تشر نزنند که که مگر پدر من آدمکش بود که آرزوی کشته شدن به دست او را دارید بلکه این نقل قول را برای دفاع از نظرات خود بکار بگیرند.

البته علت اینگونه اشتباهات اساسی هیچ نیست جز این که ایشان شخصیتی بسیار قدرتمدار دارند و از مشخصات شخصیت قدرتمدار اینست  که بدون آنکه متوجه باشند برای اثبات نظری/عملی/فردی از تخریب شروع می کنند.  دیگر اینکه در اینجا نیز متوجه اهمیت وجود فضای آزاد می شویم چرا که تنها در فضای آزاد است که فرد، خود واقعی را از ورای انواع و اقسام ماسک بروز می دهد.  بی علت نیست که مستبدان به محض به قدرت رسیدن، سعی در کنترل اطلاعات و بکار گیری انواع سانسور می کنند.

در خاتمه باید گفت که جای بس سپاس و تشکر دارد که آقای رضا پهلوی پذیرفته اند که پدرشان آدمکش بوده اند.

http://www.iranian.com/main/blog/mahmood-delkhasteh-14