هوشنگ کشاورز، متعلق به نسلی بود که برایش مقوله ای به نام <هزینه دادن> برای وطن وجود نداشت

شش سال از رفتن کشاورز گذشت

با هوشنگ کشاورز چندین بار تلفنی صحبت کرده بودم ولی هیچوقت فرصت دیدار رخ نداده بود تا تابستان پارسال که در خانه بنی صدر سمیناری بر پا بود او را دیدم.   نوبت به سخنرانی و سوال و جواب بنی صدر رسیده بود و او هم با حوصله همیشگی مشغول شکافتن نظری بود که در باز شد و دیدم که چند نفر از بچه ها، کشاورز، در حالیکه چند تا از بچه ها، با عشق و علاقه او در میان گرفته در میان گرفته وارد  کردند.  جلسه در حال بهم خوردن بود که در سکوت و با اشاره خواست که کسی بلند نشود و سخنرانی قطع نشود.  حالش خوب نبود و بسختی به کمک عصایی راه می رفت.  

بعد متوجه شدیم که در راه فرودگاه به آمریکا برای معالجه سرطان است و آمده از دوست شصت ساله اش خداحافظی کند.  یکی از بچه ها بلند شد و جایش را به او داد و بغل من نشست.  سلامی آرام کردم که دیدم من را شناخت و لبخندی و نگاهی گرم نثارم کرد و من متعجب شدم که چگونه منی را که هرگز ندیده بود شناخت.

بنی صدر صحبت را ادامه داد و بعد از مدتی کشاورز اشاره کرد که باید برود و هواپیما منتظر او نخواهد شد.  اینبار جلسه بهم خورد و موج موج نگاه های پر از شوق و عشق از سوی مبارزان استقلال و آزادی بود که روانه اش می شد.  نگاهش و رفتارش به کسی می ماند که از هر بندی رها شده است و و در فضای لایتناهی هستی به پرواز در آمده است.  آسوده بود و شاد و سبکبال و من در عین حال که محو سبکبالی اش شده بودم با خود می گفتم که کاش پرواز را بدون خطر به پایان برساند. 
در این حال یکی از نازنین ترین دوستانم که اهل عرفان است و عشق و اهل اندیشه و فلسفه و یگانه نگری در این دو رو بمن کرد و گفت:" نگاه کن، نگاهش کن و انسانی را ببین که از همه قید و بندها رها و در فراغ خاطر و دلی رها شده از هر گونه وابستگی، مانند پرنده ای که بسوی لانه پر می کشد، آماده رفتن است."

در این حال بود که کشاورز که عمرش را در عشق بازی با وطن و عشق وطن صرف کرده بود، با صدایی بس رسا و زیبا خطابه ای، که بر جان می نشست، از شکسپیر خواند و در انتها و در حالیکه با دست به بنی صدر اشاره می کرد، گفت: 

"شصت سال است که قول و فعلش یکی است."

بعد بلند شد که برود که بنی صدر بلند شد که یار شصت ساله را بسوی سرنوشت بدرقه کند.  چشمهایش پر از اشک و با نگاهی پایین به دنبال کشاورز افتاده بود.  تا بحال او را اینگونه ندیده بودم.  احساس کردم که بمانند کودکی می ماند که بدنبال مادرش افتاده است و هر کاری می کند تا مادر از خانه نرود.  انگار جلوی در ایستاده بود و نمی خواست که از خانه برود.  دیدن این صحنه اشکها را از چشمان بسیاری سرازیر کرده و بغضها بر گلوها نشسته بود و در چنین حالتی، کشاورز در حالیکه دستش را محکمتر بر عصایش فشار می داد با صدایی پر از خنده و شوخی به یار قدیم خود چیزی شبیه این گفت :

"که چنان از الان برام عزا گرفتی که انگار قراره بمیرم!"  نمی خواست یار با وفای خود را غمگین ببیند.  انگار اصلا تحمل غم را نداشت.

تا آنجا که می دانم از تمامی صحنه فیلم برداری شده بود.  کاش دوستانی که از لحاظ امنیتی فیلمشان نباید منتشر شود، در آن صحنه خداحافظی نبودند تا آن صحنه در اختیار هموطنان قرار داده می شد.

در اولین مراسم یادبود کشاورز، بنی صدر در توصیف همرزم 60 ساله اش گفت که کشاورز متعلق به نسلی بود که مقوله ای به نام هزینه دادن برایش مطرح نبود.

در زمان ریاست جمهوری بنی صدر، از کشاورز خواست که به نزد فعالان چپ برود و به آنها این پیام را برساند که خطر باز سازی استبداد جدی است و برای جلوگیری از باز سازی استبداد بیایید همگی موافقت کنیم که هر وقت به آزادی ها حمله شد، بدون توجه به اینکه فرد و گروه مورد حمله واقع شده کیست، از آزادی ها بی قید و شرط دفاع کنیم.  گفت به آنها بگو که جامعه مبتنی بر عدالت اجتماعی را نمی توان در طول عمر یک نسل ساخت، ولی آن را بدون آزادی ها اصلا نمی شود ساخت.  پس بیایید از آزادی ها بی قید و شرط دفاع کنیم.  

کشاورز پیام را برد و بعد به نزد بنی صدر بر گشت و گفت که هیچکدام موافقت نکرده اند، مگر دو نفر.  آن دو نفر نیز در عمل کاری انجام ندادند.  چرا؟ علت این بود که گفتمان غالب در میان چپ در آن زمان، گفتمان استالینیستی بود و بنا براین هم آزادی ها رابر نمی تافتند و هم با نفس دیکتاتوری مشکلی نداشتند و تنها تفاوت این بود که بجای استقرار دیکتاتوری ملاتاریا، در پی ایجاد  دیکتاتوری ملاتاریا بودند. 

در همان زمان هم نقشه ای از آبیاری زمینهای کشاورزی خوزستان در زمان ساسانیان را یافته بود و پیش بنی صدر برد و امکانات را گرفت و اینگونه در همان سال حدود 150 هزار هکتار زمین بایر را زیر کشت برد.

حال نامه احمد شاملو به کشاورز:
هوشنگ كشاورز بسيار بسيار عزيزم
زياد اهل نامه‌نگارى نيستم و آداب و ترتيباتش را نمى‌دانم. اما وقتى قرار باشد براى سلام‌ كردن به نازنينى دست به قلم ببرى كه مصداق كامل و بى‌كم و كاست مفهوم “انسان” است و فقط همين‌قدر كه او را بشناسى احساس مى‌كنى كه حق دارى عميقا به خودت حرمت بگذارى، ديگر براى رعايت آداب و ترتيبات جائى باقى نمى‌ماند. انگار يكى براى همين‌جور موقع‌ها است كه گفته‌اند هيچ آدابى و ترتيبى مجوى.
دوست عزيز مشترك‌مان [...] مسافر آن‌سوها است، فرصت را غنيمت شمردم كه يك‌بار ديگر ببوسمت، به‌ات بگويم كه آيدا و من چه‌قدر تو را دوست مى‌داريم، از اين دوستى چه‌قدر به‌ خودمان مى‌باليم و از اعتقاد به دو سويه بودن اين دوستى چه اعتماد به نفسى داريم. گاه فكر مى‌كنم دست‌كم همين يك موهبت كافى است كه زندگى را با همه مشقات و دل‌آزارندگى‌هايش خواستنى كند. به دور و برم نگاه مى‌كنم و مى‌بينم دنيائى كه زرى و تو و سودابه و آيدا و اين همه دوست يكدل همجنس و همنفس در آن با ما كنار موسيقى و شعر و انديشه و عاطفه زندگى مى‌كنند دنياى شورانگيزى‌است. دنيائى كه در آن، حتا فقط يك گل ضعيف كوچك قادر است سنگى را بتركاند و بيرون بيايد تا تن به تيمار نسيم و باران و آفتاب بسپارد معبد مقدسى‌است. ما از آن گل كوچك ضعيف‌تر نيستيم. ما بزرگ و مقدسيم زيرا حقيقتى غير قابل انكاريم. نمى‌دانم اين خودخواهى يا خودبينى يا چه چيز ديگراست، هر چه هست از تو به خاطر اين‌كه فقط “هستى” و با وجود خودت جهان را براى ما زيبا و زندگى را پر از معنا و اعتماد مى‌كنى متشكريم.

چگونه اینگونه هستی؟

یکی از تاریخدانان که در حال تمام کردن کتاب آخر خود در مورد مصدق است، ساعتی پیش زنگ زد و بعد از احوالپرسی های اولیه، سوال زیر را به این مضمون پرسید:

"محمود، هر چی بیشتر تحقیق می کنم، بیشتر می بینم که چقدر عناصر وطن فروش و وابسته و بی همه چیز در ایران داشته و داریم........و حالا ازت می خوام سوال کنم که چطور شد که تو ایرانی ای انقدر وطن دوست و مستقل و آزاده بار اومدی؟"

از سوالش کمی یکه خوردم و بعد از کمی مکث گفتم که ....جان، تا بحال کسی این سوال رو بطور شخصی از من نکرده بود و برای همین جواب همه جانبه ای الان نمی تونم بگم.  ولی باید بگم که بنظر من این بیشتر بر می گرده به دوران کودکی و تربیت کودکی.  من از طرف مادر کرد هستم و از طرف پدر از بختیاری های زرد کوه ساکن حوالی بین تاکستان و همدان و ترک زبان شده.  این آگاهی از کودکی همیشه در من احساس غرور زیادی ایجاد می کرد.

در خانواده با وجود فرهنگ پدر سالاری، فضای زیادی برای ابراز وجود و نظر خود را داشتن داشتیم و هیچوقت تحمیلی برای داشتن باور و نظر خاصی بما نشد.  

فرهنگ خانواده بر راستگویی شده بود و یکی از بدترین اتهامها، اتهام دروغگو بودن بود. از همان بچگی اگه دروغی می گفتیم، مادرم می گفت که برای جبران اون دروغ، بین انگشت شصت و انگشت سبابه رو گاز بگیریم.

پدرم مصدقی بود و داستانهای عشق مصدق بوطن و شجاعت و استقلالش بر ضد انگیسی ها و احترامش عمیقش به مردم در وجود مان جا گرفته بود.

در خونواده ای بودم که بچه ها دارای اعتماد به نفس بسیار بالایی بودند و فرهنگ عیاری درشون ساری و جاری بود.  بهمین علت، همیشه از ضعفا بر علیه زور گوها دفاع می کردیم.

فرهنگ ورزش و کشتی و زور خونه هم در خانه و فامیل جاری بود و یکی از دایی هایم در زورخونه صاحب زنگ بود و دیگری قهرمان بوکس سنگین وزن تهران و برادر بزرگم قهرمان بوکس ارتش و دیگر برادرم، کشتی گیر بود و اهل ژیمناستیک.

از کودکی ام که عشق به مطالعه و غرق شدن در کتاب و کتابهای تاریخی در باره وطن و ورای آن و...و، خوراک شبانه روزی ام بود و...و.

خلاصه اینکه فکر  کنم که مجموعه اینها، حالاتی در ما ایجاد کرده بود که مالامال از غرور انسانی و عرق ملی بودیم.  این غرور و فرهنگ انسانی و عرفانی که بیشتر مادرم در ما ساری و جاری کرده بود، سبب شده بود که نه برای قدرت، در شکل دولت، پول، شهرت و...، که برای انسانها و وطن ارزش و احترام قائل شویم.   

عشق و آروزیم، جبران عقب ماندگی تاریخی وطن بود و هست و اینکه فقر و جهل و عقب ماندگی جایش را به رفاه و آگاهی و رشد دادن بود و سبز کردن وطن.

به اینجا که رسیدم، گفتم که این رو بارها گفتم و در مقاله دیگری نیز که در حال انتشار دارم، بگونه ای دیگر تکرار کرده ام و آن اینکه، مخرج مشترک همه آنهایی که دخیل به ضریح کاخ سفید بستند و بیشترین کوشش را می کنند تا با این مقام و آن مقام آمریکایی عکس و فلان بگیرند، عنصر حقارت است و عقده نهادینه شده حقارت که بصورت مردم را ناتوان فرض کردن و آمریکا را فعال مایشاء دانستن است.  گفتم که همه اینها فرزندان مشروع استبدادهای سلطنتی و مذهبی می باشند.

ادامه دادم که محال ممکن است که ایرانی، برای خود و مردم احترام قائل باشد و دارای غرور انسانی و عرق ملی باشد و با این وجود خفت به خدمت قدرت خارجی در آمدن را بر خود بپذیرند.  همه اشان حقیر هستند و ذلیل.

گفت، محمود! خاطرات اللهیار صالح را حتما باید بخوانی و اینکه چگونه انباشته از عرق ملی و غرور انسانی بوده است که حتی آمریکایی هایی را که در زمان اشغال ایران، از دفترش در قوه قضائیه بیرون انداخته بود، از غرور ملی او تجلیل کرده بودند.

گفتم مسئله همین است.  آمریکایی هایی که این ایرانی نماها را بخدمت می گیرند، کوچکترین ارزش و احترامی برایشان قائل نیستند.  خوب می دانند که اگر یک آمریکایی، کار آنها را در مورد آمریکا انجام داده بود، به رجوع به قانون اساسی کشورشان، به جرم خیانت بوطن دستگیر و محاکمه می شند و مجازات آن بستگی به ایالتی که در آن محاکمه شده اند یا حبس ابد بود و یا اعدام.

مظاهر شرم ملی

اینها همه تولیدات جمهوری اسلامی هستند.  نظامی که امام امتش گفته بود که من هر چه دارم از پررویی دارم و در توجیه گرفتن اسلحه از اسرائیل گفته بود که با شیطان هم می شود معامله کرد و در حالی که آمریکا را شیطان بزرگ خطاب می کرد، در پنهان با دستگاه ریگان بر سر گروگانها آمریکایی ساخت و پاخت می کرد و...و.

اینها همه تولیدات رژیمی هستند که آقای رفسنجانی اش از طریق آقای کروبی در لندن به سرهنگ نورث و ریگان پیام می دهد که برای اینکه آنها دست بالا را در حکومت داشته باشند، ایران باید در جنگ شکست بخورد.

اینها همه محصولات رژیمی هستند که بنا بر خاطرات مک فارلین، آقایان رفسنجانی، و خامنه ای،    از طریق دیوید کیمچی، مدیر ارشد موساد به دولت ریگان پیام می دهند که در مقابل حمایت آمریکا حاضر به زهر کش کردن آقای خمینی هستند.

اینها فرزندان رژیمی هستند که با  کلاه های شرعی مانند توریه و تقیه خوفی، دروغ گفتن و فریب دادن را واجب شرعی می دانند و امام امتی که ماکیاولیست نیز باید در کلاس در "اخلاق" ش  چگونگی فریب دادن و دروغ و نیرنگ کردن را بیاموزد.  مرجع تقلید عالیقدر و امام امتی که عرق خوردن را هم برای لشکر امام زمانش نه مباح که حتی برای به هدف رسیدن واجب نیز می کند.

اینها محصولات رژیمی هستند آنچه که ندارد، عرق ملی است و دین و اخلاق و شرف و آنچه که دارد، بی وطنی است و بی دینی و بی اخلاقی و بی همه چیزی.  

اینگونه است که فرزندان رژیمی که در نیرنگ و حقه و دروغ و فریب رشد کرده اند و همگی از عقده حقارت شدید در مقابل غرب رنج می برند، دیگر شرم و حیای ظاهری نوکران قبلی امریکا را کنار گذاشته و در نوکری کردن و مزایا گرفتن با یکدیگر مسابقه گذاشته و  خانم مسیح علینژاد، که توجیه علت ملاقاتش، توهین به هوش انسان است و مرغ پخته را هم به خنده می اندازد، به دفتر پمپنو که به قطعه قطعه کردن خاشچی بدستور محمد سلمان پوشش گذاشت و بیشترین کوشش را در حمله نظامی و تحریم حداکثری که کمر مردم را می شکند، شتافت تا با او سخن از حقوق بشر!!! بزند. 

خنده دارتر شاید این بود که از انتقاد آقای بهنود، که بی اخلاقی را از همان زمان شاه آموخته، به خشم آمده و او را متهم کرده که مردم را به رای دادن به جنایتکاران خوانده است!!! انگار خود ایشان به جنایتکاران اعظمی چون رفسنجانی و دیگران رای نداده است!  دیگ به دیگ میگه روت سیاه/.... 

آقای احمد باطبی هم که دید در مسابقه ابراز و اظهار نوکری عقب مانده است، دست بدامن  معاون رئیس جمهور بنیاد گرا و سخت خشونت گرا شد، که جانم به قربانت، یک عکس با من بگیر، تا به این خانم نشان بدهم که من نوکری مقام سیاسی بالاتری را پذیرفته ام.  فردا هم هیچ تعجب نکنید که خائن به استقلال بعدی، در کنار ترامپ بایستد تا به حساب خودش، تک خال بزند.

واقعا که بحران اخلاقی و ضد ارزشها جای ارزشهای انسانی و ملی را گرفتن، که رژیم خیانت، جنایت و فساد، بخش بزرگی از وطن را به آن گرفتار کرده و از جمله نتایج آن را در مسابقه در اعلام نوکری و پیشخدمتی می بینیم، بزرگترین ضربه ای است که جمهوری اسلامی به وجدان اخلاقی جامعه ملی ایران وارد کرده است.  

ما نیاز به یک انقلاب اخلاقی داریم.  نیاز به انقلابی داریم که در آن ایرانی ها به خود به عنوان انسانهایی که کرامت و منزلت را ذاتی خود می دانند  نگاه کنند و عملی که نقض کرامت، حقوق انسانی و حقوق ملی آنها را می کند، مرتکب نشوند.  ملت ما بیش از هر چیز به چنین چیزی نیاز دارد، تا اینگونه اعتماد به نفس از دست رفته خود را باز یابد و در نتیجه نه خفت زیستن در زیر یوغ استبداد تبهکار حاکم را بپذیرد و نه به زیر بیرق قدرت سلطه گر خارجی که حقوق ملی ایرانی ها را جزء منافع ملی خود می داند.  جمهوری شهروندان بودن چنین انسانهایی متولد نخواهد شد.

خود را در یابیم و اینگونه ایران را از مستبدان شاه و شیخ  داخلی و سلطه گران خارجی رها کنیم.  آخر ایران، سرزمین مصدق و مصدق هاست.  آن را در یابیم.

توضیح:

چند سال قبل، روانشناسی اینگونه افراد را در چند مقاله از جمله مقاله زیر توصیف کردم:

آقای بابک داد! ایران وابسته کم نداشت؟
https://news.gooya.com/politics/archives/2010/12/114382.php?keepThis=true&TB_iframe=true&height=650&width=1000&fbclid=IwAR3HGS-WhW3NlRRl5Ype55hzDwGyU8Ge7tg76ZHRGhKynuPk5kfcNBV5OBw

قربانی نامرنی دیگر استبداد

حدود سه سال بعد از کودتای خرداد 60 بود که از ایران خارج شده و چند سالی بیشتر نبود که از ایران خارج شده بودم که خبر آمد یکی از دوستان، که از چنگ دژخیمان رژیم جان سالم بدر برده بود،  با هزار بدبختی از ایران از راه ترکیه خارج شده و بعد از مدتی سرگردانی سر از نروژ در آورده است.  خبرها که از سال اول ورودش می رسید همه حاکی از شادی و لذت بردن از زندگی اش بود و به پایان رسیدن دوران وحشت و شکست.  کار به دو سال نکشیده بود که ترومایی که در وطن و بعد در دربدری به آن گرفتار شده بود، خود را به او رساند و ناگهان خبر از سه بار کوشش برای خودکشی کردن او رسید.  دو بار رگهایش را زده بوده که در آخرین لحظات هم خانه هایش او را در حمام یافته بودند و بار دیگر سعی در دار زدن خود کرده بود که خوشبختانه، میله آهنی که طناب به آن بسته شده بود، زیر وزن او شکسته بود.

قرار شد او را به لندن بیاوریم ولی انتقال پناهنده از یک کشور به کشور دیگر فوق العاده مشکل بود.  در آخر دست به دامن بنی صدر شدم و ایشان نامه بسیار محکمی به وزارت کشور انگیس نوشت که اگر به او اجازه ورود ندهند، دست به اقدام خواهد زد.  نامه بسیار زود اثر کرد و چند هفته بعد او در لندن بود.  در آن زمان تازه داشتم آماده رفتن به دانشگاه می شدم که در سه چهار ماه قبل از رفتن به خوابگاه او را به اتاقم آوردم که به کمک قرصها و محیط آشنا، تحت کنترل در آمد.  در این فاصله بود که دیدم دچار بیماری روانی سختی می باشد و منهم که هیچ اطلاعی از بیماریهای روانی نداشتم، تصمیم گرفتم که یکی از درسهایم را به روانشناسی اختصاص دهم.

بالاخره سال تحصیلی شروع شد و از غرب لندن به جنوب شرق لندن که رفت و برگشتش 4-5 ساعت طول می کشید کوچ کردم.  چند هفته ای نگذشته بود که پلیس تلفن کرد که دوست شما به چند نفر در خیابان حمله کرده است و دستگیر شده و ادعا می کند که خدا است و حال در بیمارستان روانی تحت نظر می باشد.  کارم شد که هفته ای دو سه بار به غرب لندن سفر کنم تا ساعتی او را ببینم.  

سال اول اینگونه گذشت تا مدد کار اجتماعی اش پیشنهاد کرد که برای کم کردن اضطراب دوست و امکان عود بیماری را کم کردن با او زندگی کنم.  پذیرفتم و اینگونه ناچار شدم که تا پایان لیسانس، هر روز راهی طولانی را در رفت و آمد باشم.  در بیشتر مواقع توانا به هیچکاری نبود و بنابراین باید در کنار درس، خرید و تمام کارهای خانه را انجام می دادم.  دو سه ماهی بیشتر نگذشته بود که دوباره بیماری اش عود کرد.  مشکل واقعی این بود که در زمانی که بیماری عود می کرد بشدت خشن می شد و بخود و یا نزدیکان سخت وحشیانه حمله می کرد.  بدترین مورد آن زمانی بود که ده شبانه روز، بیدار بود و فقط آب و چای می خورد.  باور نمی کردم که کسی بتواند این زمان طولانی را بیدار بماند و هیچ غذایی هم نخورد.  حواسم نبود که منهم پابپای او بیدار مانده ام تا نکند که دست به خود کشی بزند تا من را در خواب بکشد.  فقط یادم است که در طول این مدت، فقط سه بار حدودای سه یا چهار صبح، هر بار برای دو سه ساعت روی تشکم از در واقع به حالت غش، افتادم.  بعد که از خانه خارج شده بود با پلیس برخورد کرده بود و دو پلیس را کتک زده و دنده یکی را شکسته و جگرش زخمی شده بود و به کلیسا رفته بود و فریاد که خدا و مسیح من هستم.  پرونده بیماری روانی داشتن مانع شد به زندان بیافتد.  دو سه روز بعد را فقط از شدت کوفتگی بیشتر خواب بودم.  او را هم با تزریق، حدود یکهفته به خواب برده بودند.

بآبوچایمیخوردآب

در یکی از دفعات دیگر، سه شبانه روز بیدار بود و هر چه بیشتر بیدار می ماند، امکان انفجار خشونت در او زیادتر می شد.  تا بالاخره او را قانع کردم که به بیمارستان برویم.  قبل از رفتن، ریشهایش را تراشید و با لباس و آرایش موی مرتب آماده شد.  در بیمارستان، روانپزشک ما را برد در دفترش و از او سوال کرد که چرا اینجا آمدی؟

با خونسردی جواب داد:"هر وقت این دوست من حالش بد می شود، من را میاورد بیمارستان" 

پزشک با تعجب من را نگاه کرد.  دیدن صورتم با ریش نزده و چشمهای از بیخوابی پف کرده و خستگی و کوفتگی صورتم، او را کمی گیج کرد.  با خودم گفتم که اگر منهم بودم وقتی خودم را در کنار دوستم با آن لباس و قیافه تر و تمیز می گذاشتم، حکم به اینکه من بیمار هستم می دادم و نه او.  برای همین و اینکه پزشک را از گیجی در بیاورم، از دوستم سوالی کردم و در آن از کلمه ای استفاده کردم که به حکم تجربه آموخته بودم که شنیدن ان کلمه، نقاب را از صورت او می اندازد و خود را آنگونه که هست نشان می دهد.  پرسیدن و بکار بردن آن کلمه، مانند چاشنی مواد منفجره کار کرد و چنان لگد محکمی به سینه ام زد که از روی صندلی به گوشه دفتر پرت شدم و تا پرستارها برسند دکتر را هم از صندلی اش بلند کرد و کوبید روی میز. 

سه سال و نیم اینگونه گذشت و با خود می گفتم که وقتی ایران را ترک کردم، تصورم این بود که بدتر از آن سه سالی که بعد از کودتای خرداد 60 در ایران گذراندم و بسیاری از شبها منتظر حمله به خانه امان و دستگیری بودم، ممکن نیست.  ولی زندگی با این دوست و در حالیکه باید درسم را هم می خواندم و با حداقل امکانات مادی زندگی می کردم، دماری از روزگارم در آورد که در مقایسه، آن سه سال براحتی رنگ می باخت.  نمی دانم که در این مدت چند بار پلیس یا او را به خانه آورد و یا از خانه بیرون کشید و چند بار به بیمارستان برده شد و چند صد بار او را هر عصر ملاقات کردم.

یکبار دیگر زودتر بخانه آمدم و قبل از اینکه وارد شوم از سوراخ پست نگاه کردم و دیدم که در آشپزخانه، مانند مستهای لایعقل می خورد زمین و بلند می شود.  نمی دانم از کجا گیرش آمده بود ولی معلوم شد که حدود صد قرص خواب خورده بود.  یکهفته در بیمارستان در حالت اغماء بود و بالای سرش بودم.  وقتی به هوش آمد، با تلخی بسیاری گفت:"این بارم نشد."

در آخر وضعیت آنقدر خطرناک شد که پزشک معالج من را در دفترش خواست و در حضور پزشکان دیگر در برنامه های هفتگی، گفت که باید از پیش او بروی، چرا که او برای تو خطری جدی دارد و امکان زیاد دارد که تو را به قتل برساند.  وقتی این را شنیدم یاد نیمه شبی در چند هفته قبل افتادم که از خواب بلند شدم و دیدم که با هر چه که دستش می آمده، در کنار تشکم چزی شبیه قبر درست کرده بود.  دیدم که به قتل رساندن من کمکی به او نخواهد کرد و پذیرفتم بروم و نگهداری از او را از اتاقی که در نزدیکی آپارتمان او اجاره کرده بودم انجام دهم.

عکسی را که می بینید، از اتاق او گرفتم و اتاق دیگر، اتاقی است که در آن زندگی و از او نگهداری می کردم.  همیشه عصرها که از دانشگاه بر گشته و از مترو گرین فورد که درست بغل محل اقامتمان و در بلندی واقع شده بود و از آنجا نوک خانه نمایان بود، اول کاری که می کردم این بود که ببینم که آیا خانه را آتش زده یا نه.  در یکی از همین روزها وقتی خانه آمدم، در طبقه پایین دیدم که سعی کرده خانه را آتش بزند و نتوانسته است.  به طبقه بالا رفتم که دیدم با چکش، آن بلایی را بر سر دیوار بین ما آورده که در عکس می بینید.  

در بیمارستان در حضور تیم پزشکی، دوباره با صورت تراشیده و لباس تر و تمیز و رفتار بسیار متین در پاسخ پزشکی که چرا دوباره به آنجا آورده شده، گفت که این دوست من هر وقت حالش بد می شود، من را میاورد بیمارستان.  منهم که مطابق معمول، با ریش نزده و بسیار شبها نخوابیده و بقول بچه محلها، با قیافه ای درب و داغون سبب گیجی تیم پزشکی شدم.  پیش بینی چنین وضعیتی را کرده بودم و برای همین چند تا عکسهایی را که از بلایی که بر سر خانه آورده بود را حاضر کرده و به تیم نشان دادم.  پزشک، این عکس را به او نشان داد و گفت که چرا دیوار را خراب کردی؟  خیلی مودبانه با خونسردی کامل گفت که من کاری نکردم.  فقط دکور خانه را عوض کردم.

بالاخره، اتاقی که حدود بیست دقیقه با آپارتمان کوچکی که به او داده بودند، گرفتم و حداقل کار این بود که در حالی که به کارهاش می رسیدم ولی بیشتر شبها را بی اضطراب می خوابیدم.

فرق جهنم و بهشت

بیشتر آن سه سال و نیمی که با او زندگی کردم، بواقع زندگی در جهنم را تجربه کردم.   ولی وقتی او از آن زمان حرف می زند، آن چند سال را یکی از بهترین سالهای عمرش می داند و تجربه ای بهشتی.  چرا؟ علت اصلی این است که وقتی بیماریش عود می کرد و تا زمانی که به حالت نیمه عادی بر می گشت را هیچ بچیز را یاد نمی آورد و نمی دانست که چه کارهایی کرده است.  فقط نمی دانم چه شد که یکبار، بعد از حدود 15 سال بی مقدمه بمن گفت:

"محمود، اخیرا داره بعضی چیزا یادم میاد. محمود! راستی که من چه دماری از روزگارت در آوردم.  واقعا چه دماری...سعی می کنم که از این ببعد کمتر روزگارت رو سیاه کنم."

در چند سال اخیر به یمن سن و تجربه و مراقبتها و تغییرات سیستم پذیرش (برای مثال، قبلا از زمانی که شروع به بد شدن می کرد و علائم را نشان می داد، تا بیمارستان او را بپذیرد، ما مرده می شدیم و زنده تا بالاخره در اوج عود گرفتن و دست به خشونت زدن، دستگیر و پلیس او را تحویل بیمارستان می داد.  ولی حال با شناختی که از او پیدا شده و تغییر سیستم، در همان آغاز حالش بد شدن، مداوا را شروع می کنند.) عود کردن بیمار کمتر به خشونت منجر می شود و حداکثر کاری که انجام داده، شکستن تلویزیون است.

این پسر که حال مردی است، اگر بی همه چیزان در پی باز سازی استبداد، او را از دانشگاه اخراج نکرده و اجازه داده بودند درسش را بخواند، نه اینگونه زندگی اش به هدر می رفت و نه چنین بلایی بر سر دیگران می آورد.  خسارات و جنایتهایی که استبداد بر وطن وارد کرده، هیچ قابل محاسبه دقیق نیست.  

آمد نیوز! ادامه کیهان لندن و منوتو

حدود یک هفته ای است که آمد نیوز را از طریق اینستاگرام دنبال می کنم.  آن را سایتی یافتم که در سطح کیهان شریعتمداری و حتی با کیفیتی بسیار پایین تر عمل می کند.  نه اخلاق در مبارزه را رعایت می کند و نه بوظیفه خبر رسانی خود عمل می کند و نه ابراز واقعیت و حقیقت را روش خود کرده است.

با تعقیب انتشار نوع خبرها و نوع عرضه انها و نیز زاویه دادن و دست بردن و سانسور بخشی از خبرها که مواضع سایت را به چالش می کشد، کاملا معلوم است نه  خبرنامه ای برای مبارزه، که سایتی می باشد برای پروپاگاندا.  

با کیفیت بسیار پایین نوع انتشار خبر، نه تنها به هوش خوانده توهین می کند، بلکه این توهین در راستای مهندسی کردن افکار خواننده است صورت می گیرد.  روشی که در رابطه تضاد قرار دارد با رسانه هایی که هدف را آزادی و رشد اندیشه جامعه ملی قرار داده اند. اینگونه بجای اطلاع رسانی صحیح تا فضا را برای بکار گیری عقل آزاد و در نتیجه عقل نقاد هر چه بیشتر فراهم شود، کوشش در بسته کردن این فضا می کند، تا خواننده را به فردی تبدیل کند که خود را از عقل آزاد محرویم و اینگونه رابطه <افساری> با این سایت بر قرار کند.

به بیان دیگر، با نوع  "خبر رسانی" در واقع فضای اندیشیدن را می بندد و از قبل برای خواننده تصمیم می گیرد که در مورد موضوع خاصی، باید چه نظری باید داشته باشد.  

برای اینکار دست به تحریف و سانسور هم می زند.  برای مثال همین چند دقیقه پیش خبری را در مورد ترامپ دیدم که گفته بود که میزان محبوبیتش در حال افزایش است!!! در حالیکه همانگونه که در لینک پایین می بینید،  محبوبیت ترامپ  رو به کاهش است.  این در حالیست که بالاترین درصد نظرات موافق در رابطه با عمل او، در رابطه با اقتصاد است ( که البته اقتصاد دانان مرتب هشدار می دهد که قرص مسکنی که با بخشیدن یک تریلیون دلار مالیات به ثروتمندان به اقتصاد تزریق کرده بود، در حال اثر باختن است و همین سیاست باعث رکود و تورمی خواهد شد که از سال دیگر خود را آشکار خواهد کرد.) ولی اکثریت مردم او را در رابطه با سیاست خارجی بی کفایت می دانند و نیز در رابطه با کوشش او با گروگان گرفتن حقوق 800 هزار کارکنان دولت آمریکا و آنها را به فقر کشاندن، تا پول دیوار چین خود را بگیرد، و بعد از وارد کردن بیش از 5 میلیارد دلار خسارت به بودجه، مجبور به عقب نشینی شد و شکست خورد، او را مسئول این وضعیت می دانند.  یعنی اینکه اکثریت مطلق آمریکایی ها او را مسئول ایجاد این بحرانی که هیچ نیاز به ایجاد شدن نداشت، می دانند.  این در حالیست که در این مدت، نانسی پولوسی، رهبر دموکرات کنگره، که جام زهر را به ترامپ نوشانید، محبوبیتش دو برابر شده است:

در کل، روش سایت، روشی ماکیاولی می باشد و البته خالی از هوش ماکیاول.  بنظر می رسد که اصلاح طلبانی بوده اند که حالا به حساب خودشان برانداز شده اند و برای اینکار، بروش رهبر قبلی خود، آقای خمینی، از ارتکاب هیچ بی اخلاقی دریغ نمی کنند.  قبلا دخیل را بر ضریح استبداد حاکم بسته بودند و حال بر ضریح کاخ سفید و در هر دو حال، معلوم می کنند که هنوز دارای آن اندیشه و روانشناسی، سنتی ها می باشند که به این و آن امامزاده  دخیل می بندند.  تنها تفاوت در آن است که نوع سنتی آن، بیشتر از روی اخلاص و علاقه ولی بدون تعقل اینکار را می کند و اینها از روی بی اخلاقی و فرصت طلبی و نیز کینه و نفرتی که به هر علتی نسبت به رژیمی که مدتها دنبالش افتاده بودند. 

نشان می دهند که هد فشان از "مبارزه" نه آزادی که قدرت است.  چرا که اگر هدف آزادی بود، روش نیز آزادی می شد و عمل از درون گفتمان آزادی.

وطن برای رهایی از استبداد تبهکار حاکم، نه نیاز به اینها، که نیاز به خنثی و بی اثر شدن ساحران فریب و نیرنگ دارد در داخل رژیم و خارج آن دارد.  چرا که وقتی جامعه ای مردمی در آرزوی استقرار دموکراسی در وطن آزاد و مستقل را دارند، نیاز دارند که از هم اکنون، کوشش در نوع بودنی کنند که سزاوار آن نظام و سزاوار جمهوری شهروندان ایران می باشد.  چرا که بدون حضور انسانهایی که کوشش در درونی کردن نرمها، ارزشها و باورهای دموکراتیک و آزادیخواهانه در خود دارند، حتی با فروپاشی استبداد تبهکار حاکم، آن جمهوری شهروندان ایران تولد نخواهد یافت و حتی اگر  بر فرض هم بیابد و تمامی ساختارهای دموکراتیک را هم بیابد، باز از هم فرو خواهد پاشید و استبداد تبهکار دیگری جای آن را خواهد گرفت.  چرا که در آخر هر نظامی، مردمی هستند که در آن وطن زندگی می کنند و از جنس آن مردم نمی تواند جدا باشد و تافته جدا بافته ای.  هر حکومت، مانند نوک کوه یخی است که بدنه اصلی آن در زیر آب یعنی جامعه می باشد و بنابراین تا این جامعه، دست به انقلابی در باورها و ارزشها خود نزده و از عناصری که استبداد تاریخی را باز تولید کردند زنگار زدایی نکند و اینگونه، آینده را در درون خود، حال نکند، در مدار بسته استبداد و وابستگی گرفتار خواهد ماند.

اخلاق، در در قلب مبارزه سیاسی قرار دهیم و حتی در حق بدترین ها نیز مرتکب بی اخلاقی نشویم.  هیچوقت و هیچگاه نباید اجازه دهیم که از جنس استبدادی شویم که سعی در بر اندازی آن داریم. 

https://www.independent.co.uk/news/world/americas/us-politics/nancy-pelosi-approval-rating-trump-government-shutdown-mexico-border-wall-poll-a8751851.html

گنجشکهای آزادی- دموکراتیزه کردن مدرسه در بهار انقلاب

گنجشکهای (1) آزادی- دموکراتیزه کردن مدرسه در بهار انقلاب

خب، به واشنگتن رسیدم تا بعد از 18 سال برای اولین بار همسرم، همراه با تمام خانواده و فامیل کریسمس سنتی شان را جشن بگیرند.  این چند هفته هر وقت با مادر خاانمم حرف می زدم، با وجود اینکه  همیشه مانند بسیاری از آنگلو ساکسونها، احساسات خود را سخت کنترل می کند، ولی این بار از هیجان دیدن تمامی فرزندانش و اقوام کاملا کنترل خود را از دست داده و از شادی و هیجان صدایش موقع حرف زدن به لرزه می افتد و حتی بال شنیدن جوکهای بی مزه! من می خندد.

قبل از سفر، بخش کوچکی از خاطرات خود را نوشته بودم که در هواپیما، نگاه آخر را به آن کرده و تغییرات لازم را انجام دادم.  وقتی به انگستان برگشتم ( اول نوشتم: وقتی به ایران بر گشتم! و وقتی نگاه کردم که چی نوشتم، یکدفعه نفسم از هیجان بند آمد! وطن است دیگر.  جان جانان است.) در سه یا چهار قسمت آن را منتشر خواهم کرد و تا آن زمان، این مقدمه رو داشته باشید:

تجربه دموکراتیک کردن مدرسه در بعد از انقلاب بهمن

این نوشته، گزارش و تاملی از گوشه کوچکی از تجربیات و خاطرات و تاملات من در دموکراتیک کردن فرهنگ حاکم بر مدرسه در سالی بعد از انقلاب بود و نتایج شگفت آور آن که با کودتای خرداد 60 به پایان رسید می باشد.  کوششی که بسیاری از شاگردان از آن به عنوان سال طلایی نام می بردند.  شاگردانی که بعضی از آنها بعد از 36 سال هنوز رابطه خود را به طرف مختلف حفظ کرده اند. 

در طول این سال بود که معجزه متحول کردن رابطه دستوری و آمرانه بین معلم و شاگرد را به رابطه آزاد و حقوق مند و اثرات آن را در رشد و خشونت زدایی از روابط مشاهده کردم و اینگونه، آزاد کردن فرهنگ از قدرت را پیش شرط شکفته شدن شکوفهایی که در زمستان استبداد و روابط استبدادی یخ زده اند، یافتم.  در تجربه این سال بود که بیش از هر زمان من را به این نتیجه رساند که بدون آزادی، امکانات خارق العاده ایرانیان برای رشد، بالفعل نخواهد شد و با زندگی در لحظه لحظه آن تجربه به بوضوح دیدم که تا وطن آزاد نشود و تجربه زندگی در مردم سالاری را پیدا نکند و از آمریت فرهنگی-سیاسی شاه و شیخ رها نشود، عقب ماندگی تاریخی این وطن جبران نخواهد شد.

این تجربه، را از جمله، به این دلیل در اینجا می آوردم تا، بخصوص نسل جوان ببیندد که در بهار آزادی بعد از فروپاشی دیکتاتوری سلطنتی، چه وضعیت خارق العاده ای برای رشد در آزادی و استقلال ایجاد شده بود که کودتای خرداد 60، این فرصت تاریخی را که نتیجه 90 سال کوشش و جنبش قبل از آن بود را از بین برد.

فرصتی تاریخی از بین رفت، ولی از آنجا که امید و اراده برای ادامه انقلاب در اهداف مردمسالارانه، آزادی خواهانه، استقلال طلبانه، عدالت جویانه و رشد یابنده آن را از دست ندادیم و در تجربه و پژوهش به این نتیجه رسیدیم که انقلاب، نه فقط یک حادثه که یک پروسه و جریان است که برای به هدف رسیدن نیاز به استمرار و پای زنی و پایمردی و نیز عقل آزادی نیاز دارد که در جریان مبارزه، اشتباهات را از طریق نقد، به تجربه تبدیل و به توشه راه برای مبارزه بدل کنند.

به امید استقرار جمهوری شهروندان ایران.

(1)                      توضیح بکار گیری <گنجشک> را در این بخش خاطرات می بینید.  مربوط به مهر ماه بعد از اخراجم می باشد، که تعدادی از شاگردانم بعد از مدرسه بطور سر زده به خانه امان آمدند:

تازه از سر کار برگشته و تازه در اتاقم نشسته بودم  و از آنجا که مطابق معمول به علت لرزش دست ناشی از سنگ زنی، کتاب را نمی توانستم در دست بگیرم و بنابراین روی پایم گذاشته بودم که زنگ خانه را زدند.  مادرم در حیاط بود و در را باز کرد و بعد به اتاق آمد و گفت که:

"مادر جان! انگار شاگردات دلشون برات تنگ شده، اومدن تو رو ببینن."

دم در رفتم و دیدم حدود بیست سی نفر از بچه ها بیرون در خانه  منتظرم هستند.  با شادی، دعوتشان کردم که بیایند تو.  در حیاط همه دور من جمع شده ودر حالی که انگشتها را بالا گرفته بودند با آقا آقا گفتنهای مکرر سعی می کردند که نگاهم را متوجه خود کرده تا حرف خود را بزنند.  بعدها برادرم مهدی که در اتاق مجاور پشت بام دراز کشید بود گفت که:

" دراز کشیده بودم و تو عالم هپروت بودم که یک دفعه صدای جیک جیک گنجشکهای زیادی رو شنیدم.  با تعجب به خودم گفتم که اینا یه دفعه از کجا اومدن؟ برای همین بلند شدم و از پنجره به درختا نگاه کردم و چیزی ندیدیم.  بعد سرم رو پایین بردم و حیاط رو نگاه کردم که دیدم بچه ها دورت جمع شدن و هی دارن میگن، آقا اقا! آقا! که از اون بالا مثل صدای جیک جیک گنجیشکها بگوشم می رسید."

رضا پهلوی= تفتیش عقاید = مک کارتیسم = دیکتاتور سوم

بنا به درخواست آقای رضا پهلوی از انستیتوی واشنگتن که شاخه تبلیغاتی آیپک AIPAC  لابی یهودیان دست راستی افراطی آمریکا و یکی از قدرتمند ترین لابی های آمریکا می باشد، به ایشان وقتی برای حضور در موسسه داده شد.  در این جلسه ایشان در انتقاد از سیاست حاکم بر رسانه هایی مانند بی بی سی فارسی و رادیو فردا خواستار تصویه و اخراج  ژورنالیستها و مجریان اصلاح طلب و جایگزینی آنها با ژورنالیستهای "دموکرات" (بخوانید طرفدار ایشان)  شدند:

رضا پهلوی: «… مالیات‌دهندگان آمریکایی و بریتانیایی هزینه رسانه‌های فارسی‌زبان را می‌دهند، اما در این رسانه‌ها عناصر اصلاح‌طلب نفوذ کرده‌اند تا از جمهوری اسلامی حمایت کنند، این رسانه‎ها بجای توجیه رفتارهای حکومت ایران، باید صدای مردمی باشند که مخالف این رژیم هستند.» و در ادامه افزودند که ژورنالیستهای اصلاح طلب باید کنار گذاشته شوند.

شناخته شده ترین موارد استفاده از مقوله "نفوذی" و "نفوذ کردن" در ادبیات سیاسی مدرن، به دوران مک کارتیسم در آمریکایی سالهای 40 و 50 شصت میلادی بر می گردد.  در این دوران که  سیاهترین دوران دموکراسی آمریکا از منظر آزادی بیان می باشد، در اوج جنگ سرد، دموکراسی آمریکا را گرفتار خود کرد.  در آن دوران که چشم انداز نفوذ کمونیستها (وحشت از سرخ/red scare) در دستگاه سیاسی آمریکا، بگونه ای ترسناک، برای بسیاری از آمریکایی ها واقعی بنظر می آمد. سناتور جوزف مک کارتی، مامور یافتن و افشای نفوذی های سرخ در دستگاه سیاسی آمریکا شد.  این کوشش حتی دامن هنر و فیلم را گرفت و بیش از 300 نفر هنر پیشه هالیوود از جمله چارلی چاپلین در لیست سیاه قرار گرفته و ممنوع التصویر شدند و حتی دستور دستگیری چارلی چاپلین که به سفر اروپا رفته بود صادر و اینگونه، چاپلین، زندگی در تبعید، در سویس را شروع کرد.  وحشت از مک کاتتریسم چنان همه گیر شده بود که تا زمانی که به سراغ ارتش نرفته و ارتش در مقابل او ایستادگی نکرده بود، کسی جرئت انتقاد از مک کارتی را نداشت.

وقتی به استفاده از این نوع نگاه، به دگر اندیشان و دگر باوران، عمق عمیق تر تاریخی می بخشیم، به دوران قرون وسطی و تفتتیش عقاید پاپها، بخصوص به دوران  تفتیش عقاید(inquisition) اسپانیایی در مسیحیت در زمان تسخیر اسپانیا بوسیله مسیحیان شمال کشور که بزور شمشیر یا تبعید، دست به مسیحی کردن یهودیان و مسلمانان زدند می رسیم.  در این دوران، دیگر کافی نبود که یهودی و مسلمان بزور مسیحی شده، به زبان،  خود را مسیحی اعلام کند و ماموران تفتیش عقاید کلیسا و دولت اسپانیا، با تفتیش در خصوصی ترین فضای زندگی آنها و شکنجه دادن آنها در پی یافتن این "حقیقت" بودند که آیا یهودی یا مسلمان مورد نظر از صمیم قلب مسیحی شده است یا در ظاهر.

آژیر خطر

سخنان آقای رضا پهلوی، یعنی وارث دو دیکتاتوری که هیچگاه حاضر نشده است دیکتاتوری، فسادها و جنایتها و خیانتهای پدر و پدر بزرگ خود را که انقلاب بهمن را ناگزیر کردند (مسئول اول هر انقلاب، استبدادی است که هیچ اصلاحی را بر نمی تابد و بنا براین برای جامعه، راهی جز انقلاب نمی گذارد.) محکوم کند، آنهم در زمانی که هیچ یک از اهرمهای قدرت را در دست ندارد، و با این وجود، علنا سخن از قلع و قمع فعالان رسانه ای دگر اندیش می زند، شیپور بیدار باشی باید باشد برای کسانی که به علت عدم آشنایی با دینامیسم و قواعد قدرت، بخصوص از نوع استبدادی آن، سخنان ایشان در دفاع از دموکراسی را باور کرده بودند می باشد.  بهتر از این سخنان را آقای خمینی در پاریس و السیسی در جریان کودتای عربستانی- اسرائیلی بر زبان می آوردند و می بینیم که چه شد.

شیپور بیدار باشی که با صدای بلند می گوید که اگر بر فرض محال، فردا ایشان از پشت تانکهای آمریکایی و بر پشت کشته های ایرانی در تهران پیاده شده و بر تخت طاووس بنشینند، به سنت پدر و پدر بزرگ عمل خواهند کرد.  پدر بزرگی که حتی مجلس دست چین و منصوب خود را <طویله> می خواند و پدری که از طریق ساواک، "نمایندگان" ملت را منصوب می کرد و تنها حق داشتند که نقش مرده در دست مرده شور را بازی کنند.

بی بی سی، صدای آمریکا، رادیو فردا

لازم به گفتن است که تبار شناسی سخنان رضا پهلوی و نشان دادن زیست <دیکتاتور سوم> در شخصیت و باور ایشان، به هیچوجه به معنی دفاع از سیاستهای رسانه ای رسانه های ذکر شده نیست.  برای مثال، شخصا هیچ در این شک ندارم، که بی بی سی فارسی، از طریق پیش بردن گفتمان اصلاح طلبی، به مهندسی/فریب افکار عمومی مشغول است و هیچ ربطی به رسانه های آزاد، که کارشان تنها و تنها اطلاع رسانی های بی طرفانه و نیز ایجاد فضای بحث و گفتگو برای تبادل نظر دیدگاه ها و گرایشهای مختلف سیاسی است، ندارد.

بنابراین از منظر انتقادی، سخن رضا پهلوی صحیح می باشد.  ولی:

-         وقتی داس را در دست می گیرند و فرمان درو کردن علفهایی را می دهند که با باد سلطنتی نمی رقصند و اینگونه نشان می دهند که بیش از چهل سال زندگی در دموکراسی های نسبی غرب و در ناز و نعمت، کوچکترین تاثیری در شخصیت و باور دیکتاتور منشانه ایشان نداشته است.

-         وقتی هیچ اشاره ای به تلویزیون منو تو و ایران اینتر نشنال، که رو در بایستی های ظاهری برای حفظ رسانه آزاد بی بی سی را هم به کناری گذاشته و به روش فاکس نیوز، که منبعث از روشهای پروپاگاندایی گوبلز، معاون تبلیغاتی هیتلر، به شدید ترین و صریح ترین روش، از طریق تحریف و جعل تاریخ پهلوی، به مهندسی/فریب  افکار عمومی دست زده و از دوران دو دیکتاتور، دوران طلایی و دوران زرین ساخته است ،نمی کنند، این بما می گوید که ایشان هیچ مشکلی با رسانه های غیر دموکراتیک ندارند، بلکه مشکل ایشان آن است که با ساز ایشان نمی رقصند.  درست مانند ترامپ، که وقتی رسانه ها را به پیروی از استالین، <دشمن مردم> می خواند، رسانه های ذوب شده در ایشان مانند فاکس نیوز را مستثنی می گرداند.

دیگر اینکه وقتی به واکنشهای افراد و جریانهای طرفدار ایشان که از سخنان ایشان سینه چاکانه دفاع می کنند و توجیه، این نیز بما می گوید که این افراد و جریانها، بر خلاف سخن گفتن از دموکراسی و آزادی که لغلغه زبانشان می باشد، در باور و اندیشه راهنمایشان، این قدرت و آنهم در شکل استبدادی آن می باشد که حرف اول را می زند.

بارها گفته ام، که اگر چه زندگی در تبعید، بسیار نکات منفی دارد، ولی از جمله نکات مثبت آن این است که سبب می شود، چهره واقعی افراد در محیط نسبتا آزاد غرب، بسرعت شناخته می شود.

یکبار با یکی از تلویزیونهای ایرانی در آمریکا مصاحبه ای داشتم.  قبل از مصاحبه، مصاحبه گر گفت که چندی پیش با آقای رضا پهلوی مصاحبه ای داشته و وقتی سوالی کرده که ایشان را خوش نیامده، به خشم استودیو را ترک گفته.  به ایشان گفتم که خوب خوب صحنه ترک کردن را منتشر می کردید تا مردم ببینند که ایشان چقدر دموکرات تشریف دارند.  پاسخ داد که اگر منتشر می کردم کارم را از دست می دادم.

گرچه بسیاری می دانند ولی گفتن این نکته هم در مورد آقای رضا پهلوی لازم است که که زیست سیاسی ایشان تابع متغیر تغییر سیاستها در کاخ سفید است: زمانی که بوش پسر ایران را محور شر می خواند، ناگهان ایشان از مرخصی خارج می شوند و حمله به برجهای دوقلو را به استبداد حاکم بر ایران نسبت می دهند و اینکه، سر مار در ایران است.  بعد که اوباما بر سر کار می آید، ایشان گرفتار غیبت صغری می شوند و حتی از ریاست، مجلس قربان گو و من در آوردی شورای ملی استعفا می دهند.  و زمانی که ترامپ با هارت و پورتها و تهدیدهایش وارد می شود، ایشان جانی تازه می گیرند و دون کیشوت وار، سوار بر الاغ اسب نگار وارد صحنه سیاست می شوند.  ترامپ هم که با 17 پرونده تعقیب جنایی و تحت بازرسی و حتی زندانی شدن بعضی از نزدیکترین کسانش، یک پایش در هواست و بقول مشاور حقوقی جورج بوش پسر به غاز پخته ای تبدیل شده است که تنها راه نجات خود و خانواده اش این است که با اف بی آی و دستگاه قضایی آمریکا وارد معامله ای بشود که در مقابل استعفا کردن دست از تعقیب او و خانواده اش بر دارند.  آنوقت و در ان زمان شک نکنیم که ایشان دوباره وارد دوران غیبت خود خواهند شد. بقول مولوی:

ما همه شیران ولی شیر علم

حمله شان از باد باشد دم بدم

حمله شان پیداست و ناپیداست باد

آنک ناپیداست هرگز گم مباد.

خوب است در خاتمه نظر پروفسور مهران مصطفوی در باره سخنان ایشان را که باز تاب بسیار گسترده ای داشت در اینجا بیاورم.  از جمله واکنشهای سونامی حملات سلطنت طلبان به نقطه نظرات ایشان بود که در کار بردن شنیع ترین و پلید ترین دشنامها به ایشان و خانواده ایشان، و تهدید کردن، هیچ کم نگذاشتند و بار دیگر نشان دادند، که اگر بر فرض محال، قدرت بدستشان بیافتد، در سرکوب و جنایت، دژخیمان استبداد حاکم را رو سفید خواهند کرد:

https://news.gooya.com/2018/12/post-21592.php?fbclid=IwAR3-m653BkCDL9_vpVfKWudljrQmSJdxDpEjlM3VPKarWpSI3sRuxIAFRi0

مراجعه به این تحقیق را که نتیجه نزدیک دو سال پیگیری است، به خوانندگان پیشنهاد می کنم:

رضا پهلوی: ماجرای شاه قانونی ایران از زبان خودش

http://news.gooya.com/2018/02/post-12410.php

پاسخ بنی صدر به بخش "دیدار آیت الله زنجانی با بنی صدر" از خاطرات شادروان حسین شاه حسینی

پاسخ بنی صدر به آقای امیر  طیرانی، نویسنده کتاب <هفتاد سال پایداری> (خاطرات حسین شاه حسینی 1320 تا 1360)

در پایین، صفحاتی که آقای بنی صدر پاسخ اطلاعات داده شده در صفحات: 565-566 و 567 را داده اند موجود می باشد:

با سلام

   عقل قدرتمدار با تخریب شروع می کند و با تخریب خود شروع می کند. زمانی که این خاطرات منتشر شد دوستی به فرانسه آمده بود به  او گفتم به این شخص بگویید این دروغها چیست که بعنوان «خاطرات» میسازید. تا زنده اید دروغهای خود را تکذیب کنید و از خود دروغهای تا این حد فاحش باقی نگذارید که هروقت اسم شما بمیان آید، دروغ سازی ناشیانه متبادر به ذهن بگردد.

اما تناقضهای این دروغ از اندازه بیروه هستند. یکچند از آنها:

1 . مرحوم حاج آقا رضا زنجانی سابقه اش با بنی صدر به قبل از نهضت ملی ایران و تشکیل حکومت مصدق باز میگردد. این رابطه همواره صمیمانه بود و هیچ گاه قطع نشد. او آدم مؤدبی بود. فرزند او  و فرزند برادر او، مرحوم حاج میر ابوالفضل زنجانی در دفتر رئیس جمهوری کار میکردند. فرض کنیم ارتباط  مستقیم میان او با رئیس جمهوری نبود، نیاز به آقا شاه حسینی برای پیغام دادن به بنی صدر نداشت. برادر بنی صدر هم با او در ارتباط بود. 

2. غیر از این که آقای شاه حسینی در طول مدت، دوبار با رئیس جمهوری دیدار کرده است و هرگز در خوزستان نزد رئیس جمهوری نیامده است. دروغگو نمی دانسته که محل اقامت و کار بنی صدر کجا بوده است. او یک ساعت هم در عمارت استانداری اقامت نکرد. زمانی که او می گوید بنی صدر در ستاد نیروی هوایی در دزفول مستقر بود. آن دوبار هم، یکی در روزهای اول ریاست جمهوری بود به درخواست تثبیت خود در شغلی آمده بود که حکومت موقت به او داده بود و باردیگر برای معرفی ورزشکاران. 

3 . بنی صدر وقتی در خوزستان مستقر شد که جنگ شروع شده بود و آقای رجائی هم نخست وزیر بود. اما اگر ادعا این است که قبل از جنگ نزد رئیس جمهوری  آمده است که هنوز نخست وزیر معین نشده بوده است، قراربود بنی صدر یک ماه در خوزستان برای اجرای طرح شبکه بندی توزیع آن و نمک زدایی بماند اما نماند.  بایگانی روزنامه انقلاب اسلامی موجود است. با مراجعه به آن، آسان می توان توجه کرد که از نیمه خرداد تا پایان مرداد ماه که حکومت رجایی تشکیل بوده است، بنی صدر به خوزستان نرفته و در آنجا اقامت نگزیده است.

4. دیدار با مرحوم زنجانی در خانه مرحوم جواد مصطفوی انجام شد. در ماه اردیبهشت و برای تشکیل جبهه مقاومت. در این ملاقات هیچ کس  همراه او نبود. حتی صاحب خانه نیز در گفتگو شرکت نداشت. موضوع گفتگوهم تشکیل جبهه بود. چند روزی بعد از این دیدار، آقایان دکتر سنجابی و دکتر آذر نزد بنی صدر آمدند و گفتند آقای زنجانی از قول شما میگویند جبهه تشکیل دهیم. بنی صدر پاسخ داد همینطور است. گفتند شما می دانید که نهضت آزادی هیچ گاه تن بکار جبهوی نداده است. بنی صدر به آنها گفت: این آخرین فرصت است یا جبهه مقاومت تشکیل می دهید و جلو بازسازی استبداد را می گیریم و یا گرفتار سرکوب خونین می شود. حاصل آن کوشش شورای ملی مقاومت شد.

5. این متن بنی صدر را می سازد (وفای به رأی مردم ) و و مرحوم زنجانی و خود را خراب می کند. چرا که او را مردی بی ادب و دارای فکر سخیف (طرز سخن گفتن از بنی صدر و پیشنهاد او به بنی صدر) معرفی می کند. در حقیقت، خود را جانشین مرحوم زنجانی میکند و تراوشات عقل قدرتمدار خود را به او نسبت میدهد. از دید چنین عقلی شأن آقای زنجانی در بکاربردن زبان زور و تحقیر بوده است.

ایام بکام. 

<کمر بند شیعه>، ادامه <کمر بند سبز> شاه

تخم لق دخالت در کشورهای منطقه را شاه در منطقه شکست.  از جمله:

- حمایت از کردهای بارزانی در عراق و حتی فرستادن تیپ 55 هوابرد به کردستان عراق و با لباس کردی.

- دخالت در عمان و جنگ ظفار که سالها طول کشید و بسیاری از سریازان ایرانی کشته و زخمی شدند.

- فرستادن و حمایت از موسی صدر به لبنان و ایجاد سازمان امل شیعیان که هسته مرکزی حزب الله لبنان را تشکیل داد.

- دادن 700 میلیون دلار وام پنهانی به اسرائیل برای ساختن بمبهای اتمی.  اسرائیل هنوز این پول را بر نگردانده است.  البته با حقه بازی در زمان خاتمی خواست آن را بدون در نظر گرفتن تغییر ارزش دلار و نرخ بهره پس بدهد که به حساب امروز میلیارد ها دلار می شود.

- فرستادن تیپ هوابرد به اردن برای حمایت از ارتش اردن در جنگ با فلسطینی ها در سپتامبر 1968
- و....و

بیشتر این دخالتها در راستای استراتژی که در آن زمان از آن به نام ایجاد <کمر بند سبز> نام برده می شد صورت گرفت.

استبداد حاکم در بعد از انقلاب به این استراتژی عمق و وسعت بخشید و اسم آنها را <کمر بند شیعه> گذاشت.  سیاستی بس مخربی که ایران را گرفتار 8 نوع جنگ در منطقه کرده و ایران را در محاصره پایگاه های آمریکایی از غرب و شرق و جنوب، در آورده است.

پیش بردن این سیاست، سبب شده است که ایران را در مقابل اعراب قرار داده و از این وضعیت، آمریکا و اسرائیل بیشترین استفاده را کرده و در نتیجه، وضع گونه ای شده است که دشمن دیروز اعراب، اسرائیل، حال را در نقش ناجی قرار داده است  و رهبر <ناتوی عربی> در حال شکل گیری، در مقبال ایران، که  به دشمن درجه یک اعراب نموده است.

علت اصلی وسعت و عمق بخشیدن به استراتژی که شاه آغاز گر آن بود، نیاز رژیم است به ایجاد بحران، چرا که و از آنجا که بعد از کودتای خرداد 60 ، و از بین بردن آزادی  ها، رژیم ناشی از کودتا، فاقد پایگاه با ثبات اجتماعی شد، برای بر قدرت ماندن نیاز داشت و دارد که مانع از جنبش جامعه ملی بر علیه خود بشود و بهترین روش مانع شدن را ایجاد بحران های پی در پی یافته است.  این بحران سازی از گروگانگیری شروع شد و تا زمانی که استبداد ضد انقلاب حاکم، دولت و حکومت را در کنترل خود دارد، ادامه خواهد یافت.

تنها و تنها، سرنگونی استبداد تبهکار حاکم و جایگزینی جمهوری شهر وندان ایران، از طریق جنبشی عمومی و خشونت زدا، می باشد که به بحران سازی پایان خواهد داد و ایران را ار درون حلقه آتش خارج خواهد کرد.

آیا داستان استفاده از خرس بوسیله دستگاه امنیتی شاه، شایعه مخالفان است؟

سلطنت طلبان، مطابق روش معمول که مخرج مشترک دارد با کیهان شریعتمداری،  با شدت و حدت تمام ، داستان استفاده از خرس برای شکنجه مخالفان سلطنت، از جمله ایجاد وحشت و شکنجه  روحی از طرف دستگاه امنیتی شاه را تکذیب و آن را شایعه مخالفان سلطنت می دانند.  برای یافتن صحت و سقم آن، منابع گوناگونی از جمله خاطرات مهندس بازرگان و خانبابا تهرانی وجود دارند. ولی بهتر دیدم که به کتاب <نگاهی به شاه> از دکتر عباس میلانی، از آنجا که ایشان تمایلات سلطنت طلبی دارند و در بسیاری از موارد سلطنت طلبان در دفاع از نظرات خود به ایشان رجوع می دهند، مراجعه کنم.  لازم به توضیح می باشد که از جمله انتقادات میلانی به شاه این است که اگر تعداد بیشتری از مخالفان خود را در خیابانها و زندانها به قتل می رساند، می توانست تاج و تخت خود را حفظ کند.  

البته شاید بشود آن بخش از نسل جوانی که اطلاعات "تاریخی" خود را از پروپاگاندای وزارت دفاع آمریکا، یعنی تلویزیون منو تو، می گیرد، فهمید.  یعنی تلویزیونی که بر مدل تلویزیون فاکس نیوز، که معادل دستگاه اطلاعاتی گوبلز بنا شده است.  چرا که وقتی که فردی اطلاعات خود را از این رسانه گوبلزی سلطنتی می گیرد، تصویری را در ذهن می آورد که در زمان شاه، در جوی ها، شیر و عسل جاری بود و همه در کمال رفاه و شادی زندگی می کردند و نه فقری بود و نه سرکوبی و نه زندانی و نه شکنجه ای و اگر هم ساواکی بود، حکم برادر بزرگ دلسوزی را داشت که اگر کتاب ممنوعه ای را در دست دانشجویی می دید، با دلسوزی و محبت او را به گوشه ای می کشید و می گفت که همراه داشتن این کتاب یعنی سه سال زندان و حیف جوانی تو نیست که بروی زندان؟ بعد هم او را با نصیحتی مشفقانه روانه می کرد. 

بعد، خوشی زیر دل مردم را زد و با انقلابی کور کورانه، از بهشت شاهنشاهی به جهنم جمهوری اسلامی پرتاب شدند و...و.

بگذریم و حال به صفحه 274 کتاب مراجعه کنیم:

اینهم لینک کتاب برای دانلود کردن:

http://files.tarikhema.org/pdf/other/negahi%20be%20shah%20abas%20milani.pdf?fbclid=IwAR0qvE2AsgBc3VnN9SvbQ7LwonhrQN6TzXWND4oGOiN49O73Hx6JHA8yvQE

مهندس بازرگان هم به استفاده از این روش حتی در سالهای قبل از آن به عنوان شاهد عینی اشاره کرده است و نشان از مستمر بودن این روش دارد:

" در دهه اول شهریور 1320، جوانان، پیشاهنگ تظاهرات و نمایش های خیابانی و دانشگاه و مدارس بودند و بیش از دیگران در معرض حملات و ضربات پلیس و نیروهای انتظامی قرار می گرفتند. ما گه گاه چوب و فلک دیده بودیم. اما این ها، در تظاهرات خیابانی، با باتون پاسبانان سر و کار داشتند؛ گلوله و خون دیده بودند؛ شکنجه های زندان ها را چشیده بودند؛ حتی دخترها هم از این گونه شکنجه ها بی نصیب نماندند. خودم در زندان لشکر 2 زرهی، خرسی را که در حمام مخروبه و تاریک، به جان دخترها می انداختند، دیده بودم."

در خاطرات خانبابا تهرانی و دیگر خاطرات هم آمده است.