مسابقه استبداد حاکم و اپوزوسیون وابسته در غارت ثروت ملی

 

 

حقوقدان وطن دوست در آمریکا، آقای هومن فخیمی، در تحقیقات خود از کوشش در به غارت بردن بخشی از ثروت ملی ایران در آمریکا بوسیله کسانی که ظاهرا در نقش اپوزوسیون فعالیت می کنند پرده برداشتند.  اینگونه معلوم شد که کسانی چون  خانمها مسیح علینژاد و مهر انگیز کار و آقای عیسی سحر خیز از جمله کسانی هستند که کوشش دارند تا در غارت ثروت ملی و مصادره شده بوسیله دولت آمریکا شرکت کرده و اینگونه به مسابقه با رانتخواران استبداد حاکم بر وطن در به غارت بردن ثروت ملی بر خواسته و اسم آن را هم "مبارزه سیاسی" بگذارند: 

خانم مسیح علینژاد بخاطر اینکه برادرش علی علینژاد را رژیم دستگیر و دو سال زندانی کرده بود تقاضای150 میلیون دلار خسارت کرده است.

- پسرآقای سحرخیز، آقای مهدی سحرخیز، از طرف پدر، بابت ظلمی که به پدرش شده است به دادگاه آمریکا شکایت برده است و تقاضای 150 میلیون دلار خسارت کرده است.

-  بعد از فوت آقای امیر انتظام فرزندان همسر اول او از دادگاه شکایت کردند و 300 میلیون دلار درخواست غرامت کرده اند. بچه هایی که یکبار هم برای ملاقات با او در زندان نرفتند مدعی شده اند که مرحوم امیر انتظام سالهای زندان را می توانست کار کند و میلیونها دلار ثروت کسب کند. آیا براستی می شود مرد مقاومت را بدتر از این خوار کرد؟

- خانم مهرانگیز کار بخاطر ظلمی که به همسرش سیامک پورزند شد، از دادگاه آمریکا خواستار 150 میلیون دلار خسارت کرده است.

البته تمامی اینها در آغاز تقاضای 500 میلیون دلار خسارت کرده بودند که دادگاه مقدار آن را کاهش داده است.

- خانواده اویسی نیز ادعا کرده است که پدرشان قبل از انقلاب 700 میلیون دلار ملک داشته است و حالا تقاضای غرامت کرده چند صد میلیون دلاری کرده است.  (رانتخوارهای سلطنتی که می گفتند ثروتی نداشته اند و ورشکسته از ایران خارج شده اند.  700 میلیون دلار تیمار اویسی چیز معادل 4 میلیارد دلار به ارزش امروز است.)

- و....و.

ادعاها برای تقاضای خسارت، ترکیبی از راست و دروغ است.  از جمله دروغها، همانطور که در یکی از سندهای پایین دیده می شود، ادعای خانم مسیح نژاد به زندانی بودن برادرش می باشد، در  حالیکه ایشان ماه هاست که آزاد و مشغول تبلیغ برای کتاب خودشان می باشند.  شدت ناراستی خانم مسیح علینژاد، چنان این حقوقدان ساکن آمریکا را متعجب کرده است که از جمله در یاداشتی نوشتند که تا به حال ندیده اند که چنین ادعاهای دروغی به دادگاه فدرال آمریکا عرضه شود.
 

البته تمامی اینها با چراغ  خاموش آمده بودند و شکایتها از طریق وکیلی که قبلا وکیل لابی نایاک و اصلاح طلبان و از مدافعان برجام بوده است از سال 2019 شروع شده بود و نبود آقای هومن فخیمی که به اسناد دسترسی و آنها را منتشر کرد، در صورت برنده شدن، پولها را دادگاه به حساب آنها واریز و با همان چراغ خاموش خارج شده بودند.  این تنها بعد از افشای اطلاعات بود که بعضی از آنها اعلام کردند که قصد دارند پولها را به مردم ایران بر گردانند.  البته این سخن زمانی ممکن بود قابل قبول باشد که در زمان شکایت، شکایت کردن آن را اعلام کرده و هدف آن را نیز بیان کرده بودند و نه زمانی که اطلاعات افشا شده و برای کنترل خسارت، چنین ادعاهایی را فرموده باشند.

البته در این رابطه و تا بحال تمامی کسانی که با چراغ خاموش برای سرقت ثروت ملی وطن آمده بودند سکوت و دم بر نیاوردن را بهترین روش برای کنترل خسارت (در نتیجه رو شدن دست آنها) بر گزیده اند و تنها آقایان عیسی سحر خیز و پسرشان  به سخن آمده اندند.  توضیح اینکه، بعد از اینکه خبر افشا شد، آقای سحر خیز در پاسخ به هموطنی که این پولی که شما می خواهید بگیرید به ملت فقر زده ایران تعلق دارد، پاسخ دادند که این پول ایران نیست بلکه پولی است که آمریکا مصادره کرده است:

<...قرار نیست این پول،از جیب مردم ایران پرداخت شود.  بلکه قرار است از پولهایی که دولت آمریکا مصادره کرده برگشت داده شود.>

 بنا بر این منطق، هر زمان دولت آمریکا بخشی از ثروت ملی ایران را مصادره کند، آن پول، دیگر بخشی از ثروت ملی ایران نمی باشد و خوردن و بردن آن می شود امری حلال.  این خوردن و بردن هم با عبارت <برگشت داده شود> تکمیل می شود.  که معنی جز این نمی تواند داشته باشد که پولی متعلق به ایشان بوده و حال به حساب ایشان برگشت داده می شود.

فرزند ایشان، مهدی سحر خیز، که بنظر می رسد که  از ضعف اندیشه و شخصیت و سیستم ارزشی پدر استفاده و اول بار این روش جدید از فساد و رانتخواری را به ایشان آموخته است از افشای خبر و انتقادها به آن خشمگین و در پیامی به منتقدان پاسخ دادند:

< همین الانش هم بدون هیچ دادگاهی بخوام میتونم هر جای امریکا خونه میلیون دلاری بخرم.  فرق من و شما در اینه من برای پول زندگی نمی کنم.  پس اون نگاه کثیف دزدید رو ندارم.  دقیقا مثل اون حرف های کثیف که میگید.  من اون حرفها رو ندارم.  خب یک سری افراد کلا از همه وجودشون کثافت میاد بیرون.>

البته ایشان هیچ توضیح ندادند که ایشان آن حداقل یک میلیون دلار را آنهم در وضعیتی که در وطن، بعضی از شدت فقر و گرسنگی، فرزند خود را به چند ده و یا چند صد دلار می فروشند، از کجا آورده اند؟ و یا اینکه قسم ایشان که برای پول زندگی نمی کنند را باور کنیم و یا دم خروس شکایت 150 میلیون دلاری ایشان را؟ 

 

فساد حسین مرعشی، دبیر کل و سخنگوی حزب کارگزاران سازندگی

نامه سرگشاده مالباختگان کرمان‌خودرو به شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی «حسین مرعشی» که در طی چهار سال همه دارایی و هستی نزدیک به دو هزار نفر را به غارت برده و به نام خود ثبت کرده است و رونوشت آن به آقایان سید محمد خاتمی، حسن روحانی، سید حسن خمینی، بهزاد نبوی، آذر منصوری و بهزاد نبوی فرستاده شده است.  این جمع دو هزار نفری از روی درماندگی و استیصال و خستگی حتی حاضر شده اند تنها نیمی از طلب خود را دریافت کنند و با اینحال حسین مرعشی دست رد به سینه آنها زده است.  مال باختگان از شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی سوال می کنند که آیا این شورا از فساد چهار ساله  دبیر کل و سخنگوی خود خبر دارد و با ایشان شریک و در پنهان دست در یک کاسه دارند:

 

شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی؛

با سلام؛

آیا می‌دانید که دبیر کل و سخنگوی حزب شما جناب آقای «حسین مرعشی» حدود چهار سال است که همۀ دارایی و هستی نزدیک به دوهزار نفر از مردم مظلوم و بی‌پناه این کشور را به نام ثبت‌نام خودرو خورده است و بُرده است؟ و شرکت تحت مدیریت ایشان (کرمان‌خودرو) با نام پوششی کارمانیا، نه اموال این مردم را به‌روزرسانی (بر مبنای کالای خریداری شده) می‌کند و پس می‌دهد، و نه اتومبیل فروخته شده را تحویل می‌دهد؟

آیا می‌دانید که تا کنون تقریباً نیمی از این جمعیت مالباخته از روی استیصال و درماندگی و خستگی از به نتیجه نرسیدن شکایت‌های خود به مراجع قانونی، با دریافت حدود ۵٠٪‏ از کل طلبِ خود مجبور به دادن رضایت شده‌اند؟

 

شورای مرکزی حزب کارگزاران سازندگی، اگر از این غارت چهار ساله توسط دبیر کل و سخنگوی خود (آقای حسین مرعشی) با خبر است و با وی شریک، و دست در یک کاسه دارند که وای بر این حزب، و وای بر شورای آن. و اگر از این غارت و کلاهبرداری بی‌شرمانه توسط شرکت کرمان‌خودرو بی‌خبر است، اکنون مطلع گردند و به نصحیتِ پیشوا و مقتدا و دبیر کل خود پردازند و به او انذار دهند که از خدا بترسد و چشم از اموال این مردم برگیرد و در اسرع وقت مالشان را به ایشان بازگرداند (1).

 

✅ اسامی امضاءکنندگان نامه محفوظ است.

 

🔸رونوشت:

 

١- سید محمد خاتمی

٢- حسن روحانی

٣- سيد حسن خمینی

۴- بهزاد نبوی

۵- آذر منصوری

۶- عمادالدین باقی

 

آقای محمود قراول و افشای متولیان آموزش و پرورش بی مایه و فاسد

آقای محمود قراول، رئیس انجمن اولیا و مربیان آموزش و پرورش استان خراسان، در نامه خداحافظی خود از جمله می نویسد:

< آموزش و پرورش هر کشوری مهم ترین عامل پیشرفت و توسعه آن کشور محسوب می شود اما آموزش و پرورش ما سال هاست که به مانع توسعه تبدیل شده است و اگر متولیان آن همچنان سرگرم ملاعبه و معاشقه با پست و پول و شهرت و بی مایگی و حقارت باشند دیگر امیدی به نجات از ورطه بی فضیلتی و کم خردی و افسردگی نمی ماند. آموزش و پرورش ما زمانی می تواند بستر ساز توسعه باشد که افراد آزاده، محکم، شجاع و اهل درد و وطن دوست فارغ از تنگ نظری های سیاسی و ایدئولوژیک زمام امور را به دست گیرند. پست های اداری محملی شده است برای کسب نانی و نامی. طبیعی است که در این صورت افراد توان بیان حقایق و نظرات خود را ندارند و باید آن بگویند که سلطان می پسندد.> (2)

آقای قراول در واقع نه فقط وضعیت آموزش و پرورش در خراسان که در کلیت ایران را توصیف کرده اند.

 

محسن رنانی: دیگر تقریبا امیدی به حکومت نیست

آقای محسن رنانی در سخنرانی خود در موسسه رحمان، از جمله می گویند:

< تقریبا دیگر امیدی به حکومت نیست. نه این که نخواهد اوضاع بهتر شود، حتما می‌خواهد، اما دیگر توانش را ندارد. خیلی دلشان می‌خواهد بشود، اما نظام تدبیر چنان از اندیشمندان واقعی و انرژی خِرد جمعی تخلیه شده و چنان در محاصره رانت‌خواران قرار گرفته است که دیگر توان ایجاد تغییر ندارد. از یک‌سو، ناکارآمدی سیستمی به همراه فساد رانتی، از درون، تمام انرژی نظامِ تدبیر را می‌مکد، و از سوی دیگر اندک انرژی باقی مانده نیز صرف تنش‌ها و درگیری‌هایی می‌شود که خودش با بیرون درست کرده است. بدون تغییرات ساختاری و افق‌گشایی، امکان برون رفت از این باتلاق برای حکومت وجود ندارد. اما افق‌گشایی نیز نیازمند اعتماد به نفس و انرژی روانی عظیمی است که دیگر در ساختار قدرت دیده نمی‌شود. از بس همه‌چیز را بزک کرده‌اند، خودشان هم خوب می‌دانند که پشت صحنه چقدر خالی است و برای همین از ریسمان سیاه و سفید هم می‌ترسند.

 

 ... نه تنها بحران صندوق‌های تامین‌‌اجتماعی را، نه تنها بحران آب را، نه تنها بحران انرژی را، نه تنها بحران تورم را، نه تنها بحران بیکاری را و ... نمی تواند بلکه مشکلات خیلی ساده‌تر را هم نخواهد توانست حل کند. مثلا حل مساله آلودگی محصولات کشاورزی به کود و سموم شیمیایی را؛ یا حل مساله تصادفات و کشته‌های سنگین رانندگی را؛ حتی کمتر از آن، پلاک نکردن خودروهای غیراستاندارد خودروسازهای داخلی را؛  معتقدم همین چند مساله کوچک و ساده را هم نخواهد توانست حل کند. می‌دانید چرا؟ چون «سرمایه اجتماعی» حکومت تمام شده است. سال ۱۳۸۱ گفتم «سقوط سرمایه اجتماعی» آغاز شده است (این‌جا را ببینید)؛  ولی حالا عرض می‌کنم سرمایه‌اجتماعی حکومت «تمام شده است». البته می‌توانند با میتینگ‌های خیابانی هیاهو کنند، اما اقداماتی را که نتیجه واقعی بدهد و برای مردم «حس واقعی بهبود» ایجاد کند، نخواهند توانست.

 

اما در عوض به آینده ایران بسیار امیدوارم. هرچه اقتدار حکومت کاهش می‌یابد، اقتدار جامعه مدنی بالا می رود و با تداوم این ناموازنه، امید به آینده ایران افزایش می‌یابد. فقط تحقق این پیش‌بینی من دو شرط مهم دارد که یکی را حکومت می‌تواند برآورده کند و یکی را نخبگان جامعه مدنی. در مورد حکومت تقریبا مطمئن هستم که شرط اول را برآورده می‌کند، یعنی نمی‌تواند نکند. شک من فقط در مورد جامعه و نخبگان آن است که امیدوارم بتوانند شرط دوم را محقق کنند. آن دو شرط را در سخنرانی «‌آینده ایران و نقش کنشگران» که ۲۲ دی ماه امسال در موسسه رحمان داشتم، شرح داده‌ام. آن را در فایل صوتی زیر بشنوید(3)

 

محسن رنانی / ۲۹ دی‌ماه ۱۴۰۰

 

 

نامه کیوان صمیمی زندانی سیاسی ۷۳ ساله از تبعید در زندان سمنان

< باز هم پذیرشم در کرج با مشکل روبرو شد، دادستان استان البرز می‌گفت باید برگردم به تهران و دادستان تهران می‌گفت زندان مرکزی کرج باید پذیرش کند. مملکت خان خانی شده و هر مسئولی حرف خودش را می‌زند و منافع خودش را در نظر می‌گیرد، شیرازه‌ی امور از هم پاشیده است و بخشی‌نگری همه جا به وضوح دیده می شود که این‌ها نشان‌دهنده‌ی پوسیدگی اتصالات بین نهادها و حتی اتصالات درون نهادی است و این تارهای سست عنکبوتی با ضرباتی چند فرو می‌ریزد.> (4)

 

استبدادی که جسدش هنوز نیافتاده است

استاد جمال صفری، تاریخدان وطن، وضعیت حال رژیم را با دوران اواخر دوران صفوی که همه چیز نظام و دربار از هم پاشیده بود مقایسه کرده است.  یعنی دورانی که شاه سلطان حسین زندانی تخیلات و در عالم مجازی گشت و گذر می کرد و عاجز از دیدن واقعیت فساد و از هم گسیختگی حکومتش که تا مغز استخوان حکومتش را گرفته بود، خود را در وضعیت و قدرت و شوکت شاه عباس قرار داده بود و احکام و فرمانها را صادر می کرد و خیالات می فرمودند.  تا تنها وزش بادی از شرق  کشور قدر قدرتی و قوی شوکتی هپروتی این زاده و رشد یافته در حرمسرا را باد هوا کرد.  البته مستبدان همیشه آخرین کسانی هستند که متوجه پایان کارشان می شوند.  این را در انقلاب فرانسه، انقلاب روسیه و... درتاریخ معاصر خودمان نیز دیده ایم که اعلیحضرت همایونی شاهنشاه آریامهر بزرگ ارتشتاران، تا لحظات آخر باور نمی کرد که استبدادش کار او را تمام کرده است و حتی وقتی از ایران خارج شد، پیام دکتر شاپور بختیار را که زیاد دور نرود و منتظر کودتا باشد باور کرد و اینگونه به جای رفتن به آمریکا، در مصر و مراکش منتظر شد تا بختیار و ژنرال هایزر در 28 مرداد دیگری و با کودتای 22 بهمن او را به ایران بر گردانند و حتی فرح پهلوی هم اول باور کرده بود که کودتا پیروز شده است:

< فرح پهلوی: (در مراکش) یک روزی آمدند (شاه)، در راهرو راه می‌رفتند، گفتند که خوب است بختیار محکم مانده، با بختیار تماس داشتند. همیشه اعلیحضرت می‌گفتند من نمی‌خواهم تاج و تختم را با ریختن خون مردمم نگاه دارم و همین هم هست....

یک شنبه 22 بهمن، مثل اینکه در کریدور بودم، داشتم رد می‌شدم از یک جایی، این را که تو رادیو شنیدم، اصلا باورم نشد، راستش آن موقع یک لحظه فکر کردم بر عکس شده، اینها باختند،...> (5)

  

در حال حاضر هم وطن شاهد چنین وضعیتی است و آن اینکه استبداد مذهبی سالهاست که مرده است و تمامی عناصر حیاتی، (از جمله، مشروعیت حتی ظاهری، قانونیت، توانایی حد اقلی برای حل مشکلات تو در تو و همه جانبه اقتصادی، محیط زیستی، اجتماعی و فرهنگی و سیاسی. که خود سبب ساز انها شده است.) را از دست داده است و چهره قدرت طلب خود را که قرنها در پشت پرده ای از روحانیت پنهان کرده بود نمایان شده است.   این یکی از عظیمترین نتایج انقلاب بهمن است که توانا شده است تا پایه فرهنگی استبداد تاریخی را که همان روحانیت ارسطو زده ذوب شده در شهوت قدرت را نزدیک قبری ببرد  که حفر آن را خود روحانیت با فساده و جنایتها و خیانتهای خود انجام داده است.   قبری که در کنار قبری که پایه سیاسی استبداد تاریخی- سلطنت- در وطن بود، دفن شده است.   یعنی پروسه مرگی که از زمان کودتای خرداد 60 (6) بر علیه اهداف انقلاب و جمهوریت نظام شروع شد و بنا بر پویایی جبری قدرت و روش تقسیم به دو و حذف یکی، حال کار به آنجا رسیده است که درست مانند زمان شاه سلطان حسین، بی کفایت ترین، نادان ترین و فاسد ترین ها بر حساس ترین مقامات قرار گرفته اند.  از رئیس جمهور آن، <قاتل تاریخی> (قول آیت الله منتظری) که جز اعدام کردن نیاموخته گرفته تا رئیس مجلس فاسد آن و رئیس قوه قضائیه که هر یک مافیاهای خود را بر مقامات نشانده اند گرفته، تا رهبر عظیم الشان، مظهر جهل و فساد که کوشش او در سلطنتی کردن استبداد و مجتبی یش را بر تحت سلطنتی نشاندن، سرعتی روز افزون به فرو پاشی استبدادش بخشیده است.

البته از سالها پیش ابوالحسن بنی صدر، مکرر تکرار می کرد که استبداد حاکم جنازه ای است عمودی و مانند حضرت سلیمان به عصایی بند است و برای افقی کردن آن نیاز به تکانی سراسری دارد.  در واقع، وضعیت حاضر بسیار شبیه شوروی در دوران قبل از فروپاشی است که الکساندر سولژنتسین، متفکر روسی، در سخنی معروف آن را اینگونه توصیف کرده بود:

<ساعت کمونیسم از زدن باز ایستاده است (مرده است).  اما ساختمانهای بتونی آن هنوز از هم فرو نپاشیده است.  به همین دلیل، به جای اینکه خود را آزاد کنیم، باید سعی کنیم که زیر آوار آن له و لورده نشویم.> (7)

این زیر آوار ماندن و له و لورده شدن را در کانتسکت ایران چگونه بفهمیم؟ آوار را چگونه معنی کنیم؟ آیا عناصر تشکیل دهنده این آوار تنها همان استبداد حاکم است یا اینکه شامل جریانها و افرادی که در فرم و شکل مخالف استبداد ولی از جنس استبدادیان و با کارنامه ستایشگری و یا همکاری طولانی با استبداد حاکم و یا استبداد قبلی که سبب ساز انقلاب شد و بنا بر دینامیسم قدرت و مکانیسم تقسیم به دو و حذف یکی، از حکومت حذف شدند هم می شود؟  مانند همین، بیشتر، "اصلاح طلبانی" سابقی که اکنون به رانتخوراهای خارج از کشور تبدیل و حرص و ولع شان برای سهم پیدا کردن از گوشت قربانی <ثروت ملی> وطن سبب شد که از هول حلیم در دیگ بیافتند و دستشان رو شود؟

پاسخ را در سرنوشتی که روسیه بعد  از فروپاشی شوروی به آن دچار شد بما می گوید و اینکه چگونه و به سرعت رانتخواران دولتی با مخالفان دولتی دست در دست یکدیگر داده و به رانتخوارهای جدید تبدیل شدند و ثروت ملی روسیه را بین خود تقسیم و اینگونه الیگارشی جدید سر بر آورد و در نتیجه، روسیه، باز سازی استبداد تزاری را در فرم پوتین ایسم بخود دید. 

آیا در زمان فروپاشی استبداد، سرنوشت روسیه به ما نمی گوید و که برای دچار سرنوشت روسیه نشدن نیاز است بیاموزیم که:

-          ضرورتا مخالفان وابسته و ضریح بر دخیل کاخ سفید بسته استبداد حاکم، آزادیخواه و وطن دوست  نیستند؟

-          ضرورتا دشمن دشمن من، دوست من نیست و در واقع لاشخورهایی می باشند که سعی در جایگزین شدن گرگهای حاکم هستند؟  بدیدم عاقبت گرگم تو بودی.

دیگر اینکه کسانی که با چراغ خاموش به سراغ <ثروت ملی> ایرانیان آمده بودند و مانند رانتخوراهای سلطنت طلب که در نتیجه قرارداد الجزایر بر سر گروگانها که در واقع تسلیم نامه بود . امکان خوردن و بردن ثروت ملی ایرانیان را فراهم کرد. (از جمله به این جهت بود که بنی صدر درخواست دستگیری رجایی و بهزاد نبوی را کرد.) رو شد بما نمی گوید که اینها تنها نوک کوه یخی عظیمی را تشکیل می دهند که بدنه آن در زیر آب پنهان است و فوجی از آنها در انتظار هستند تا جای رانتخوراهای قبلی را بگیرند و الیگارشی جدید را شکل و فرم بدهند.

منبع و منشاء و زادگاه مبارزه برای آزادی و استقلال و حقوق انسان، بعد معنوی انسانهاست، چرا که در بعد مادی جبر است و دترمینیسم و هیچ کدام از این اهداف معنی و مفهمومی ندارد.  بنا بر این دم خروس کسانی که به اسم آزادی، با استبداد مبارزه می کنند از زیر قبای مادی کردن مبارزه و چنگ زدن بر ثروت ملی ایرانیان بیرون می زند و نشان می دهد و معلوم می کند که این افراد "مبارزه" کردن را به دکانی برای زر اندوزی و میلیونر و مالتی میلیونر شدن تبدیل کرده اند.

 

زمان فروپاشی

زمان فروپاشی و سقوط استبداد و نیز دوران گذر، دورانی بس حساس و مخاطره آمیز می باشند.  به این معنی که فروپاشی استبداد آینده را باز خواهد کرد.  این باز شدن، از جمله به این معنی است که همانگونه که می تواند، کوشش 130 ساله ایرانیان را با استقرار جمهوری شهروندان ایران به نتیجه برساند، در عین حال می تواند وطن را به سرنوشت روسیه و حتی بدتر از آن دچار کند.  چرا که شوروی در وضعیت سلطه گر قرار داشت و ایران در وضعیت زیر سلطه.  

این وضعیت در ایران و در بعد از انقلاب بهمن رخ داد.  در آن زمان، آزادیها آنقدر گسترش یافته بود که یاد دارم که خبرنگاری فرانسوی در گزارشی از ایران نوشت که آزادی که اکنون در ایران وجود دارد، آروزی ما فرانسوی هاست.  ولی دیدیم که چگونه با کودتای خزنده روحانیت که مرحله آخر آن در خرداد 60 رخ داد، استبدادی سرکوبگر تر از استبدادی که سبب ساز انقلاب شده بود، بست.

این وضعیت باز شدن آینده را در بعد از انقلاب فوریه روسیه و دوران کرنسکی دیدیم که با کودتای اکتبر  بلشویکها بسته شد.  قبل از آنهم در انقلاب فرانسه دیدیم.  انقلابی که تاریخدان برجسته فرانسوی،  میشلت (Michelet) ،در سخنی معورف وضعیت بعد از سقوط استبداد سلطنتی بوربونها را اینگونه توصیف کرد:

”در آن روز همه چیز شدنی بود…آینده حال شده بود…بدین معنا که زمان دیده نمی‌شد، هر چه بود نور درخشان ابدیت بود. ”(8)

ولی هنوز چیزی از انقلاب نگذشته بود که به دوران ترور روبسپیر و بعد به دوران دیکتاتوری ناپلئون که حتی نام دموکراسی را نیز سانسور کرده بود، گرفت و اگر نبود نقد اشتباهات و انتقال تجربه به نسلهای دیگر و مسئولیت پذیری ان نسلها، فرانسه به قلب آزادی و استقلال و دموکراسی در جهان تبدیل نمی شد.

 

بنا بر این، این همه بستگی دارد به عملکرد جامعه ملی و اینکه از قبل تمامی افراد و گروه ها و جریانها که برای وطن اشک تمساح می ریزند و در عین حال به مزد بگیرهای قدرتهای خارجی و رانتخوارهای ثروت ملی تبدیل شده اند و در نهان و پنهان بر طبل هر چه بیشتر کردن تحریمهایی که کمر فقیر ترین ها را می شکند و جیب رانتخوارهای ولایی را پر و نیز حمله نظامی به مام وطن می کوبند، شناسایی و از طریق بکار گرفتن اندیشه راهنمای مصدقی استقلال و آزادی قضاوت کرده و راه ها و مراکز نفوذ قدرت طلبان وابسته که رسانه ها را در اختیار دارند ببندند.

چنین شناسایی و قضاوتی سبب می شود که جنبش عمومی، سراسری و خشونت زدا بر دو اصل راهنمای استقلال ( 9) و آزادی انجام گرفته و اینگونه این مردم خواهند بود که حاکمیت را از شاه و شیخ سلب و به خود باز خواهند گرداند و با ایجاد شوراها در سراسر کشور و در هر کوچه و برزن، امکان دخالت قدرتهای خارجی و مزدوران داخلی آنها را که از ظهور ایران مردمسالار در وطن مستقل و آزاد وحشت دارند به طرف صفر ببرد.

نقشه راه در دوران گذر و نیز قانون اساسی پیشنهادی بر 5 دسته از حقوق:

در چنین راستایی است که بنی صدر، به همراه گروهی از حقوقدانان و روشنفکران با کوششی چند ساله قانون اساسی پیشنهادی  را به جامعه ایران معرفی کرد.  اندیشه راهنمای این قانون اساسی پنج دسته از حقوق می باشند: حقوق انسان، حقوق شهروندی، حقوق ملی، حقوق جامعه به عنوان عضوی از جامعه جهانی و حقوق طبیعت.  این قانون اساسی و مکملهای آن در 497 ماده و در 379 صفحه تدوین شده است تا راه را بر هر کوششی برای باز سازی استبداد ببندد.(10)  از جمله مهمترین اصول آن جدایی دین/باور از حکومت می باشد و بی طرفی دولت/state در برابر تمامی باورهای دینی و غیر دینی.  آزادی های سیاسی و فرهنگی و اجتماعی و حق آزادی اندیشه و بیان و اجتماع کردن از حقوق اساسی شهروندان می باشد.  در چنین قانون اساسی مقوله ای به نام دین رسمی، که هم تبعیضی بر علیه  دگر اندیشان است است و هم راه را برای ورود روحانیت به دولت باز می کند، وجود نخواهد داشت.

بنا بر این پیشنهاد می شود که هموطنان  از هم اکنون در میان خانواده و دوستان و هم کلاسی ها و همکارها و رعایت اصول امنیتی، گروه های تحقیق و مطالعه را از جمله مطالعه و و بحث و گفتگو و نقد این پیشنهاد را تشکل دهند و اینگونه در رشد اندیشه و عارف شدن به حقوق در وطن، شرکت کنند.  مردمی که با حقوق ذاتی خود آشنا باشند و اینگونه دارای غرور انسانی و عرق ملی و اعتماد به نفس، هیچگاه اجازه دخالت قدرتهای انیرانی را در سرنوشت خود نخواهند داد.

 

اتحادیه خاورمیانه، آسیای مرکزی و قفقاز

یکی از بزرگترین خطراتی که کشورهای منطقه را تهدید می کند رشد شونیسم ملی و قومی و مذهبی می باشد و البته کشورهایی چون اسرائیل که دست راستی های آن از سالهای 80 میلادی طرح موازییکی کردن منطقه و از جمله تجزیه ایران را برمرزهای قومی و مذهبی پیش می برند تا اینگونه و در میان کشورهایی کوچک و خرد شده و مشغول تنش و برخورد با یکدیگر به تنها ابر قدرت منطقه تبدیل شوند.  برای مقابله با آن و نیز منطقه برخوردها و تنشها و جنگها را به منطقه صلح و رشد و دوستی تبدیل کردن و مانع هژمونی ابر قدرت چین و آمریکا و نیز روسیه بر منطقه شدن، نیاز به ایجاد مدل پیشرفته تری از اتحادیه اروپا در منطقه و برداشتن مرزها می باشد.  در این رابطه، ایران مستقل و آزاد و مردمسالار با استقرار جمهوری شهروندان ایران می تواند به نقش تاریخی خود که همان فرهنگ سازی و گسترش ارزشهای انسانی است باز گردد و اینگونه، <خطر> را به <فرصت> تبدیل کند.  چنین ایرانی می تواند همان نقشی را که فرانسه و آلمان در ایجاد اتحادیه اروپا بازی و به موتور آن تبدیل شدند بازی کنند.  بنا بر این لازم است که از هم اکنون چنین طرحی و مشکلات و موانع آن و چگونگی حل موانع در میان ایرانیان به بحث و گفتگو گذاشته شود.  فضای آزادی که ایران مردمسالار می تواند برای صلح و رشد و تنش زدایی فراهم کند و اثرات آن در منطقه و ورای آن شاید حتی قابل تصور هم نباشد.

 

m_delkhasteh@yahoo.co.uk

 

(1)    https://www.cheraghroshannews.com/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B3%D8%B1%DA%AF%D8%B4%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D9%85%D8%A7%D9%84%D8%A8%D8%A7%D8%AE%D8%AA%DA%AF%D8%A7%D9%86-%DA%A9%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86%E2%80%8C%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%B1%D9%88/

(2)    https://www.iran-emrooz.net/index.php/news1/more/94035/

(3)    https://t.me/RenaniMohsen/22

(4)    https://javanehha.com/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%DA%A9%DB%8C%D9%88%D8%A7%D9%86-%D8%B5%D9%85%DB%8C%D9%85%DB%8C-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D8%B3%DB%8C%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%DB%B7%DB%B3-%D8%B3%D8%A7%D9%84%D9%87/

(5)    https://enghelabe-eslami.com/uncategorised-publisher/21-didgagha/tarikhi/32600-2019-03-08-09-12-52.html

(6)    https://www.radiozamaneh.com/512365/

(7)   https://www.oxfordreference.com/view/10.1093/acref/9780191826719.001.0001/q-oro-ed4-00010281

(8)    Kimmel, Michael. Revolution: A Sociological Interpretation. Philadelphia: Temple University Press, 1990.P. 186

(9)    متاسفانه بخشی از درس خوانده های وطن، که تسلیم اسطوره جهانی شدن و دهکده جهانی شده اند (اسطوره ای که هدف آن نه برداشتن مرزها که مرزها را در اختیار سرمایه داری وحشی گذاشتن است.) برای بی ارزش کردن مقوله استقلال و نخ نما جلوه دادن آن (و از آن به توجیهی برای وابسته شدن و به خدمت دیگر قدرتها در آمدن استفاده کردن.) ، یا به آن معنی دیوار به دور خود کشیدن (که ضد استقلال است.) داده اند و یا اینکه، مقوله استقلال  را فقط در کانتکست مبارزات ضد استعماری بعد از جنگ جهانی دوم معنی و تعریف و تفسیر کنند.  در بهترین حالت اینها درسهای خود را از مطالعه تئوری های ناسیونالیسم که تماما اروپا مرکز/Eurocentric  می باشد گرفته اند و خارج از آن توانا به اندیشیدن و نقد نیستند.  زمانی که در دانشگاه رشته تئوری های ناسیونالیسم را می گذراندم، می دیدم که تقریبا هیچکدام از این تئوری ها و انواع چپ و راست آن قادر به توضیح مقوله وطن دوستی و ملیت در عمق تاریخی-فرهنگی  ایران نیستند.  نمی توانستند هم باشند، چرا که مبدآ و منشاء ناسیونالیسم را بیشتر انقلاب فرانسه می دانستند و بعضی به لویی چهاردهم فرانسه می رساندند.  در حالیکه استقلال بر اصل موازنه منفی، که جایش در این تئوری ها خالی است، از جمله به این معنی است که هیچ قدرتی شریک مردم در حاکمیت بر وطن نیست و این مردم هستند که این مالکیت را در انتخابهایی دموکراتیک به بهترین وجه اعمال می کنند و از این منظر از روابط قدرت با دیگر کشورها خارج شده و با دیگر کشورها رابطه ای فعال و پویا بر قرار می کنند. 

(10)                        https://banisadr.org/index.php?option=com_content&view=article&id=1099:2019-05-15-21-27-24&catid=9&Itemid=141

 

توضیح

کپی بعضی از اسناد شکایت کنندگان از دادگاه فدرال آمریکا و نیز بعضی از پیامهای فیس بوکی آقای سحر خیز و فرزند ایشان در زیر آورده شده است.  اگر برای سایت انتشار آنها ممکن نباشد، خوانندگان محترم می توانند به بلاگ اینجانب مراجعه کنند:
 https://www.blogger.com/blog/posts/2614749347084066757?tab=rj

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ابراهیم نبوی و فراموش کردن کشتار 67

•  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 
  
• 50 سال پیش چتر بازان انگیس به تظاهرات صلح جویانه ایرلند شمالی حمله کرده و 13 نفر را به قتل رساندند.  از آن زمان این روز به روز <جمعه خونین> معروف شده است و 50 سال است که خانواده های بازماندگان و سازمانها و گروه های سیاسی و حقوق بشر و دولت ایرلند شمالی از دادگاهی به دادگاه دیگر می روند تا فرماندهان و قاتلان را به محاکمه بکشانند.  
• 
  
• بگونه ای خستگی ناپذیر اینکار را انجام می دهند تا هم عدالت در مورد خونهای بر زمین ریخته شده اجرا شود و هم آدم کشان بالقوه فردا، هر بار که بخواهند که دستور قتل و کشتاری را داده و یا ماشه ای را کشیده بدانند، که باز ماندگان و ملتی که باز ماندگان از آنها هستند تا دم قبر آنها را رها نخواهند کرد و آنها نفس راحتی را نخواهند کشید.
• 
  
• در طول سالهای اخیر هر وقت اخبار کشتار ایرلند را دنبال می کنم یاد مصاحبه آقای ابراهیم نبوی می افتم که در تلویزیونی در رابطه با کشتار هزاران نفر در سال 67 ، با بیانی توهین آمیز و کاملا بی تفاوت به این کشتار گفت که آن را فراموش کنید و دیگر کسی این چیزها را به خاطر نمی آورد! و عصبانی که چرا هنوز در اینمورد سخن گفته می شود.
• 
  
• عصبانیتی که سردی سردخانه هایی که بدن کشته شدگان را در خود داشت، نه فقط نشان از شخصیتی خشن و بیرحم  و غافل از حقوق انسان داشت، بلکه ناشی از این هم بود که اینها در زمانی که این کشتارها که از کودتای خرداد 60 شروع شد و در بعضی از شبها، استبدادیان که بر علیه انقلاب و در لباس انقلاب دست به کودتا زده بودند، صدها نفر از نوجوانان دختر و پسر را اعدام می کردند، ایشان  و همکاران و هم فکرانشان، با علم به این کشتارها،  شبانه روز با چنین استبداد تبهکاری مشتاقانه همکاری می کردند.
• 
  
• عصبانیتی بود که در خود وحشتی را پنهان می کرد.  وحشت از اینکه نسل جوان بداند که اینها با علم به این جنایتها، چنان همکاری صمیمانه ای را با چنین استبداد جنایتکاری می کرده اند و از اجزای شکل دهنده این ماشین جنایت، فساد و خیانت بوده اند.
• 
  
• ملت ایرلند با بدنبال گرفتن جنایت 13 نفر، از جمله می گوید که ملتی زنده است و دارای وجدان تاریخی عمیق.  چنین ملتی می گوید که جنایت هیچگاه مشمول مرور زمان نمی شود و تا عدالت در مورد قربانیان اجرا نشود و قاتلان فرزندان آنها شناسایی و محکوم نشوند، دست از تعقیب قاتلان حتی تا دم قبر و آخرین نفسهای آنها بر نخواهند داشت.  گونه ای که بسیاری از قاتلان تا آخر عمر از دادگاهی به دادگاهی دیگر کشیده شدند.
• 
  
• در اینجا مسئله، انتقام گرفتن نیست.  بلکه اجرای عدالت است و حق دانستن از اینکه جنایت چگونه و چرا انجام شده است و نیز کوشش در جلوگیری از تکرار آن، چرا که هر وقت مردمی چشم به جنایتی ببندند، با این چشم بستن جواز انجام جنایتهای دیگر را صادر کرده اند.
• 
  
• فراموش کردن هر جنایتی، فتوای جنایتهای دیگر را صادر کردن است.  
• 
  
• چگونه می شود که ملتی تاریخی که جنایتهای تاریخی بر ضد خود چون حمله اسکندر و اعراب و حمله مغول که باید آن را از طریق کتابهای تاریخی در یابد،  فراموش نکرده است، جنایتهایی که هنوز خانواده های قربانیان آنها زنده هستند و قبر های قربانیان در خاوران ها وجود دارد را فراموش کنند؟
• 
  
• نه، هیچگاه فراموش نخواهیم کرد.  ملتی که کوشش در به نتیجه رساندن جنبشهای 130 ایرانیان برای استقرار جمهوری شهروندان ایران است، می داند که استقرار چنین جمهوریتی، از جمله نیاز به حافظه ای قوی و تاریخی دارد.  
• 
  
• 
  
•  
• https://www.reuters.com/world/europe/ireland-calls-justice-50th-anniversary-bloody-sunday-2022-01-30/

شیپور بیدار باش شکایت پنهانی در آمریکا برای به سرقت بودن ثروت ملی که لو رفت

 

اول بخشی از یاداشت یکی از عزیزترین دوستانم که در نقد شکایت کنندگان بمن نوشته بود می آورم:

< ظلمی که برامثال اقای پورزند ( همسر مهر انگیز کار ) رفته است که ظلم کمی هم نیست را نمیشود با پول جبران کرد. همانگونه که جان عزیز بسیاری که به ناحق اعدام شده اند  ( تنها یک رقم بیش از ۴۰۰۰ نفر در سال ۶۷) را نمیشود با پول هر چند میلیونی جبران کرد. 

این نوع عمل شما در واقع مبارزه معنوی را مادی میکند. 

شما با اینکارتان مدار معنوی را به مدار مادی باز میکنید.

تصورش را بکنید همه کسانی که به انها ظلمی در این نظام روا رفته بخواهند تقاضای میلیونی بکنند ! چه کسی باید انرا بپردازد ؟

این نظام در ظلمش حد نشناخته ولی راه مبارزه با ان تبدیل جفایی که به انسانها رفته با پول همه ملت نیست!

در ثانی شما در امریکا ساکنید و توان داشتن وکلای گران قیمت هستید ایا همه خانواده کسانی که در ایران بدانها ظلم روا رفته از امکانات شما برخوردارند؟ ایا این کار خود ظلم مضاعفی نیست  که بر انها روا میرود؟>

دوم:

دیشب مطلع شدم که اولین شکایتها  از طرف خانمها و آقایان رانتخوار ثروت ملی در خارج از کشور در سال 2019 شروع شده بود.  یعنی تا دیشب  فکر می کردم که همین چند روز قبل به دادگاه شکایت برده اند.  این به این معنی است که اگر هموطنانی وطندوست از این کوشش از به سرقت بردن ثروت ملی وطن، اخیرا آگاه نشده و مدارک آن را در اختیار دیگر وطن دوستان نگذاشته و اینگونه آن را افشا نمی کردند، این آقایان و خانمها، در صورت پیروزی، در خفا این ثروت را به جیب زده بودند.

سکوت چند ساله این افراد و اینکه در طول این مدت طولانی لب باز نکردند و در طول این مدت باز در قبای اپوزوسیون فریاد زدند، از جمله، بما می گوید که همانگونه که بعد از قرارداد الجزایر (تسلیم نامه الجزایر که به همین جهت بنی صدر درخواست دستگیری نخست وزیر رجایی و بهزاد نبوی را کرده بود.)، بسیاری از رانتخوارهای سلطنتی از طریق دادگاه لاهه ثروت ملی ایران را در خفا بردند و خوردند، اینها نیز قصد همین خورد و برد را داشته اند و اینگونه نبوده است که بعضی از هموطنان محترم و عزیز ما پنداشته بودند که می خواسته اند رابین هودی عمل کرده و این پول را به مردم بر گردانند. 

شاهد این بی اخلاقی شگرف بودن و خشمی که متاسفانه سبب شد، از چند عبارت، مانند <هم پالکی> که در شان این قلم نبود استفاده کنم، که در همین جا از هموطنان محترم معذرت می خواهم.

دیشب به تعدادی از دوستان خود گفتم که لو رفتن این ماجرا باید برای ما شیپور بیدار باشی باشد و اینکه ایرانیان از هم اکنون باید بسیار هشیار باشند و هشیار عمل کنند و متوجه باشند که قشر بزرگی در لباس اپوزوسیون، مخالفتشان با استبداد تبهکار حاکم نه از منظر حقوق انسان و حقوق ملی و حقوق شهروندی، بلکه از منظر قدرت است و اینگونه خود را به عنوان رانتخوارهای رژیم آینده می بینند.   اینکه چند نفری که بوی دلار به مشامشان رسیده و از هم اکنون برای ثروت ملی ایرانیان کیسه دوخته اند، بما می گوید که اینها تنها نوک کوه یخ رانتخوران فردا را تشکیل می دهند. 

ین باز به ما می گوید که اگر جامعه ملی از هم اکنون هشیار عمل نکند و در نتیجه واکنش شده و فکر کند که هر فرد و جریانی که با رژیم خیانت و جنایت و فساد حاکم مخالف است، لزوما یار و غمخوار اوست (یادمان باشد که بسیاری از آنها در این دستگاه سرکوب، بزرگ شده و آموزش دیده و از عوامل سرکوب بوده اند و اینگونه نبوده است که زندگی سیاسی اشان با اصلاح طلب شدن شروع شده باشد.) در فردای روز بعد از شادی رفتن استبداد که در خیابانها به رقص و شادی پرداختید و به خانه رفتید.  در صبح روز بعد که از خواب بلند شدید خواهید دید که رانتخواران جدید و اینبار در شکل و فرم سکولار با ریشهای دو تیغه زده و پاپیون و آخرین مدهای پاریس و نیویورک جای آنها را گرفته اند.  به سخن دیگر، چادر چاقچور و ریش های فریبکاری و یقه آخوندی جای خود را لباسهای زرق و برق دار داده است، ولی باز در بر همان پاشنه می چرخد و باز روز از نو و روزی از نو.

پیشنهاد قتل آقای خمینی به دستگاه ریگان از طرف خامنه ای و رفسنجانی

 

دیروز، مک فارلین، مشاور امنیتی رونالد ریگان در گذشت.  اشتهار جهانی ایشان زمانی آغاز که سفر پنهانی ایشان به ایران با دیوید کیمچی، معاون موساد اسرائیل،  و دیگر همراهانش به ایران با کتاب انجیل امضاء شده از طرف ریگان و کیک،  بوسیله سید مهدی هاشمی ، داماد منتظری افشا شد ( که به اعدام ایشان منجر شد.) و به افتضاحی عظیم در آمریکا که به <ایران گیت> و یا <ایران کنترا> معروف گشت.

افشا شدن این سفر و انفجار سیاسی و رسانه ای که ایجاد کرد سبب شد تا مک فارلین دست به خودکشی ناموفقی بزند.  بعد از آن در کمیته تحقیق مجلسین آمریکا شرکت و اطلاعات خود را در اختیار کمیته گذاشت.  نتیجه تحقیقات گسترده، که از جمله شاهدان این رابطه پنهان که از زمان گروگانگیری دیپلماتهای آمریکایی و معامله پنهانی آقای خمینی و سران حزب جمهوری اسلامی با دستگاه ریگان برای به تاخیر انداختن آزادی گروگانها و اینگونه تضمین پیروزی ریگان  شروع شده بود، ابو الحسن بنی صدر بود.  بعد از کودتای خرداد 60 و خروج از ایران، بنی صدر علت خروج خود را افشای سازش پنهانی این روابط اعلام کرده بود. 

نتیجه این تحقیقات، در سال 1987 تحت عنوان <گزارش کمیته تاور> <The Tower Commission Report> منتشر شد.

در کنار آن، مک فارلین خاطرات خود را تحت عنوان < اطمینان خاص> < Special Trust> منتشر کرد.  بخش عمده ای از این خاطرات به ایران ارتباط دارد و شاید بشود گفت که مهمترین بخش آن برای وطن ما، قسمتی است که دیوید کیمچی، پیام رهبران درون ایران را به او می رساند که پیام داده بودند که در مقابل حمایت آمریکا، حاضر به قتل خمینی از طریق زهر کش کردن او می باشند.  البته نامی از این رهبران نبرده است.  ولی نیازی زیادی هم نیست که اسم برده شود.  چرا که می دانیم که نزدیکترین افراد به اقای خمینی کسانی جز آقایان رفسنجانی و خامنه ای نبوده اند و نه تنها غیر از اینها امکان ارتکاب چنین قتلی را نداشتند، بلکه از چنین قتلی جز اینها نمی تواستند سود و بهره ببرند.

 یکی از بخشهای مهم گزارش تاور، پیام فرستاده آقای رفسنجانی، به کلنل نورث در لندن است، که در مقاله دیگر مستند آورده  و منتشر کرده ام.  در این پیام، فرستاده آقای رفسنجانی به سرهنگ نورث می گوید که برای اینکه آنها (یعنی معتدلها)! در نبرد قدرت دست بالا را بگیرند، باید ایران در جنگ با عراق شکست بخورد که همینطور هم شد.  وقتی حدود 50 صفحه ای از گزارش تاور را، که در این رابطه است،  مطالعه می کنیم، به ضرس قاطع می شود گفت که این فرستاده کسی جز آقای مهدی کروبی نمی توانسته باشد.

دیگر اینکه این روابط پنهان و خرید اسلحه آمریکایی از طریق اسرائیل، که از بعد از کودتای خرداد 60 شروع شده بود، می تواند بما بگوید که دستگاه های جاسوسی اسرائیل و افسران موساد از همان زمانها با طرفهای ایرانی رابطه برقرار و شروع به خریدن آنها کرده بودند و اینگونه است که توانستند به قلب دستگاههای اطلاعاتی رژیم نفوذ کرده، تا حدی که محرمانه ترین اسناد غنی سازی را بار ماشین کرده و از ایران خارج کنند و...و.

 

برای نسل جوان شاید هیچ چیز از این مهمتر نباشد که در پی یافتن علل این سوال بر آیند که چگونه انقلابی که بر علیه دیکتاتوری و برای استقرار مردمسالاری در ایران مستقل و آزاد روی داد، به استبدادی فاسد تر، خائن تر و جنایت کار تر از استبدادی که سبب ساز انقلاب شد، منجر شد؟  تا پاسخ این سوال به تمام و کمال یافت نشود، پاسخی درخور به سوال، چه باید کرد؟، نیز یافت نخواهد شد.

 

در زیر، تحقیقی را که قبلا منتشر کرده بودم، در زیر می آورم: 

مک فارلین، مشاور امنیت ملی دولت ریگان، و کسی که در جریان ایرانگیت با همراهان خود از جمله افسر موساد و قربانی فر، ساواکی سابق و دلال اسلحه و...با هواپیما به ایران رفت و بعد از اینکه نزدیکان آیت الله منتظری این حضور را افشاء کردند (آخر نمی شد که از یک طرف پشت سر هم، مخالفان و منتقدان به بهانه رابطه با آمریکا داشتن، یا زندانی و شکنجه و یا اعدام کرد و از طرف دیگر خود روابط پنهان با شیطان بزرگ! را گسترده کرد.) و ماجرا رو شد دست به خودکشی ناموفق زد، در خاطرات خود (صص 20-21) از پیشنهاد کسانی در درون رژیم کسان یاد می کنند که در موقعیتی هستند که توانا به آزاد کردن گروگانهای آمریکایی در لبنان هستند و به دیوید کیمچی، مدیر موساد اسرائیل، پیشنهاد داده اند که حاضر هستند خمینی را، در مقابل حمایت ریگان از آنها، به قتل برسانند.

البته اینها کسانی جز آقایان رفسنجانی و خامنه ای  نمی توانسته اند باشند. چرا اینها تنها کسانی بودند که امکان چنین کاری را داشتند و تنها کسانی بودند که در صورت مرگ آقای خمینی، می توانستند جای او را پر کنند و باز تنها کسانی بوده اند که توانا به آزاد کردن گروگانهای آمریکایی بوده اند (سیاست وقتی هدف را قدرت قرار داد نه تنها پدر و مادر و دوست و رفیق ندارد، که پدر و مادر و دوست و رفیق کش است. قبلا که آقای رفسنجانی، رفیق غار و پدر دامادهای خود، آیت الله لاهوتی را به قتل رسانده بود و بعد هم بهمراه آقای خامنه ای ترتیب یادگار امام را دادند و آقای خامنه ای رفیق 50 ساله که او را به رهبری رسانده بود استخری کرد.)

این دولت ریگان بوده است که با وجود اصرار بسیار دیوید کیمچی با پیشنهاد مخالفت می کند. اینکه چرا دولت ریگان با قتل مخالفت کرده را توضیح نمی دهد، ولی معلوم است که آنها خمینی را ترجیح می دادند، چرا که ایشان بنا را بر این گذاشته بود که جنگ بیست سال هم طول بکشد ایستاده ایم و البته ادامه جنگ، بنا بر قول آلن کلارک در دادگاه ماتریکس چرچیل، بسود منافع عظیم غرب بود. باز همین سیاست ادامه جنگ و ایجاد تنش در خلیج فارس بود که بهای نفت را که انقلاب ایران به از 34 دلار (به ارزش امروز، حدود 130 دلار) رسانده بود به حدود 7-8 دلار کاهش داده بود و بهانه لازم برای ورود ناوگان آمریکا به خلیج فارس را فراهم کرده بود.

در لینک زیر از واشنگتن پست, از قول دیوید کیمچی نقل شده که وی صحبت با مک فارلین در خصوص نقشه قتل را منکر شده است , حالا علت این انکار چه بوده است, اعلم الله

https://www.washingtonpost.com/archive/politics/1994/09/11/reagan-ex-aide-details-start-of-iran-contra-in-book/bf708d50-35a9-4fd5-9639-97984005c080/

پاسخ دادم که البته که کیمچی جز این نمی توانسته بگوید، چرا که تایید سخن مک فارلین همان و پذیرفتن اینکه دولت اسرائیل دولتی تروریست است همان. در حالیکه مک فارلین نه نیازی به داستان سازی داشته است و نه سودی از آن می برده است.

دیگر اینکه مقاله بالا می گوید که مک فارلین در مصاحبه 60 دقیق گفته است که کیمچی پیشنهاد کرده بود که روش دیگر به قتل رساندن خمینی این است که کم کم از طریق زهر در غذای او ریختن و بمرور او را به قتل برسانیم.

کارل یونگ و دوپاره گی شخصیت ایرانی؟

 

یکی از دوستانم یاداشت دکتر محمد گلزایی- روانپزشک، را که در آن جامعه ایرانی را به دو پاره گی و سکه ای که یک طرف آن تظاهر و تملق است و طرف دیگر آن عورت نمایی و خشونت و نمایشهای سادو مازوخیستی است، فرستاده و نظرم را خواسته بود. پاسخی کوتاه دادم.  ولی قبل از آن یاداشت دکتر گلزایی را ببینیم:

دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک

کارل گوستاو #یونگ روانپزشک سوئیسی اصطلاحات "نقاب" (Persona) و "سایه" (Shadow) را وارد گفتمان روان شناسی کرد. هر فرد و جامعه ای "لایه ای" دارد که ترجیح می دهد درباره آن سخن نگوید زیرا این لایه حاوی زشتی ها، ناتوانی ها و نقص های آن فرد یا جامعه است. یونگ این لایه را "سایه" نامید. این فرد یا جامعه سعی می کند با اتخاذ نقابی (که معمولا حاوی زیبایی ها، توانمندی ها و پیشرفت هاست) سایه خود را پنهان و کتمان کند. اما سایه بی صدا نمی ماند بلکه گه گاه از منافذ و تَرَک های نقاب به بیرون تراوش می کند و خود را آشکار می سازد.

در جامعه ما، #پرسونا یا نقابی وجود دارد که ملت ایران را شریف، خداجو، فرهیخته، مهربان، مهمان نواز و درستکار نشان می دهد. رسانه فراگیر (صدا سیما) یکی از ارکان مهم این پرسونا است. در مقابل این پرسونا، سایهٔ این ملت وجود دارد که در شبکه های اجتماعی مَجازی قابل رؤیت است. میلیون ها نفر تماشاگر دیوانه خانه ای مَجازی هستند که در آن دخترکی بدن عریانش را به نمایش می گذارد یا پسرکی خودزنی می کند. بارها خبرنگارانی از من این سؤال را پرسیده اند که این همه عورت نمایی و خشونت و نمایش های سادومازوخیستی در فضای مجازی ما بیانگر چیست و پاسخ من این است که این، آن روی سکهٔ تظاهر و تملق و تقلبی است که در فضای رسانه ای رسمی ما در جریان است.

اگر این آینهٔ دروغگو تصویری غیرواقعی از ما ترسیم نکند ما از دوپارگی (Splitting) خارج می شویم و آرام آرام "خودآگاهی" و "خِرَد جمعی" در ما شکل می گیرد.

پاسخ من:

بنظرم ایشان تئوری یونگ را خوب متوجه نشده اند.    عناصر تشکیل دهنده <سایه> همه نشان از زشتی و ناتوانی و نقص های جامعه ندارند.  برای مثال، دختری انباشته از احساس که در خانواده ای که در آن ابراز احساسات عملی منفی است، از کودکی می آموزد که احساس خود را به سایه براند و حتی از ضمیر خود آگاه خود خارج کند.  که البته در طول زندگی سبب مشکلات جدی روانی عاطفی می شود.  ولی این احساسات دختر نه تنها نقص نیست و نشان از ناتوانی و زشتی، بلکه زیباست و انسانی، ولی خانواده/جامعه/فرهنگی که برای مثال، سخت مرد سالاری است و یا   به سبب غلبه عقلانیت محض دکارتی، انیموس animus در میان مردها سرکوب شده است (مانند بسیاری از جوامع غربی، بخصوص انگلو ساکسون) آن را زشت می انگارد. 

مگر اینکه بگوییم منطور روانشناس ما، زشتی و نقص در جامعه است.  که اگر اینگونه است، آنگاه دیگر آن جامعه که احساس و عاطفه را زشت می داند و مایه نقص، دیگر نمیتواند پرسونایی داشته باشد که حاوی زیباییها باشد.

دیگر اینکه روانشناس ما توجه ندارد که اینکه در خانه ای مجازی دختری بدن عریان خود را به نمایش بگذارد و یا پسری خود زنی کند، واقعیتی جهانی است و در غرب اگر بیشتر نباشد کمتر نیست.  برای مثال هشدارهای دائم پلیس در انگستان به نوجوانان در رابطه با خطرات نمایش خود در فضای مجازی که به سوء استفاده دیگران که در مواردی به خودکشی دختر نوجوان منجر شده است، از جمله به همین جهت است.

باز بنظر می رسد که روانشناس ما میل به خود زنی دارد و این خود زنی را باز بنا به قول یونگ دارد از طریق <جامعه ایران زنی> انجام می دهد و متوجه کار خود نیست.  البته این به این معنی نیست که جامعه ایران به علت حضور و عمل استبداد تاریخی، فرهنگی و سیاسی بخصوص در چهل و اندی سال اخیر که استبداد لباس مذهب بر تن کرد، در وضعیت بحرانی ارزشها و هویت به سر نمی برد.  در همین رابطه بود که چند روز قبل سه مصاحبه در رابطه با تحقیقی که تحت عنوان <عشق، سکس و ازدواج> به تحریر در آورده بودم انجام دادم.  ولی نقد کردن یک چیز است و خود زنی چیز دیگر.

واقعیت آخر  این است که<نقاب> و <سایه> در تمامی جوامع بشری و اکثریت مطلق انسانها وجود دارد و محدود به ایران نیست.  تمام کوشش یونگ این بود که بخش عناصر زندگی ساز ولی سرکوب شده و به سایه رانده شده را از تبعید خارج و وارد بخش آگاه شخصیت و نه داخل پرسونا/نقاب کند.  در عین حال کوشش دارد که انسانها کوشش کند تا با پرسونا/نقاب خود بگونه ای افراطی این همانی پیدا نکنند و باور کنند که فقط همان نقاب هستند.  برای مثال، یک پزشک که برای پزشک بودن پرسونای خاص خود را می زند، تا کار خود را انجام دهد، شخصیت و هویت و هستی خود را به آن پرسونا/نقاب کاهش ندهد.   

این دیگر ربطی به اینکه فرد ایرانی است یا انیرانی ندارد.  فقط نفس انسان بودن و در جامعه زیستن از سنین کوچک در کودک بخش سایه را ایجاد می کند و هر قدر آن کودک رشد می کند  به آگاهی نسبی می رسد نقابی را برای زندگی در جامعه بر صورت می زند.

قتل احمد خمینی

 

احمد خمینی قصد جانشینی پدر را داشت.  خامنه ای و رفسنجانی او را قانع کرده بودند که اگر بعد از مرگ پدر او بشود رهبر جامعه از آن تفسیر نظام سلطنتی خواهد کرد و راه حل پیشنهادی آنها این بود که همکاری کرده تا خامنه ای را رهبر کرده و او بعد از یکسال استعفا داده و احمد خمینی جای او را بگیرد.  اینگونه نه تنها احمد خمینی را فریب داده بودند، بلکه او را همکار خود کرده و ایشان که بنا بر خاطرات آیت الله منتظری ید طولایی در جعل خط آقای خمینی داشت را بر آن داشته تا نامه ای از قول خمینی نوشته که در آن ایشان بر این نظر شده بودند که مرجع تقلید بودن را به عنوان شرط ولی فقیه شدن لازم نیست.  بر آن در مجلس انتخاب رهبری، آقای رفسنجانی نقل قول دروغی را هم افزود و اینکه آقای خمینی در رخ خامنه ای، شرایط رهبری را می دیده است.

بنی صدر در پاریس، نامه منتسب به آقای خمینی را که احمد نوشته بود با یکی از نامه های خمینی که خطاب به بنی صدر نوشته بود را به دو کارشناسی بین المللی خط داد تا بینند که نامه منصوب به آقای خمینی دست خط او می باشد یا نه.  کارشناسان به این نتیجه رسیدند که لرزشهای دست و... نشان می دهد که نامه را کسی نوشته که حدودا 40 سال از خمینی جوانتر است (همان تفاوت نسبی سن احمد با پدرش.)  روزنامه لوموند گزارش متخصصان خطر را منتشر کرد و اینکه نامه خمینی جعل شده است.  سفارت ایران لوموند را تهدید کرد که روزنامه را به دادگاه خواهد برد.  روزنامه پاسخ داد که بفرمایید و لطفا اینکار را حتما انجام دهید.  ولی در واکنش، ناگهان خشم سفارت به سکوتی سنگین و همیشگی تبدیل شد و معلوم کرد که سفارت می داند در دادگاه شکست خواهد خورد و وضعیت بسیار بدتر خواهد شد.

دو سه سال از رهبر شدن خامنه ای گذشته بود که احمد مطمئن شد که چه کلاهی بر سر او گذاشته اند و اینگونه در مجالس شروع کرد به حمله به این دو نفر.  در عین حال دچار پشیمانی شد و واسطه ای را نزد مهندس بازرگان فرستاد تا از او حلال خواهی کند.  واسطه دیگری را به پاریس نزد بنی صدر فرستاد تا حلال خواهی کند.  بنی صدر پاسخ داد که در آنچه که مربوط به شخص من است شما را حلال می کنم، ولی در آنچه که مربوط می شود به مردم، من چنین حقی را ندارم و این آنها می باشند که باید تصمیم بگیرند.

در عین حال به فرستاده گفت که به احمد بگوید که اگر پشیمانی ات واقعی است هر چه زودتر هر چه را می دانی یا بنویس و یا ضبط کن و برای ما بفرست تا منتشر کنیم و یا خودت از طریق دیگری منتشر کن و در غیر اینصورت مطمئن باش که تو را خواهند کشت.

احمد خمینی باور نمی کرد که این دو نفر جرئت کنند که <یادگار امام> را به قتل برسانند و بنا بر این به هشدار بنی صدر اعتنایی نکرد و شد آنچه که شد و بقول فرزند احمد خمینی، پدرش که  گنجینه اسرار بود. به زیر خاک برده شد.  تا کی باشد که سر بر آورد.

ولی این کافی نبود و باید آثار جرم و کسانی که ممکن بود جنایت را لو دهند نیز از میان برداشته شوند که از میان آنها، دکتر جمشید پرتوی، پزشک مخصوص احمد خمینی بود که به قتل رساندند و در خاطراتش رفسنجانی برای رد گم کردن می گوید که در نزدیکی منزل آقای خاتمی کشته شده است.  اینکه چه کسان دیگری در این رابطه به قتل رسیده اند بعدها معلوم خواهد شد.

بنا بر خاطرات مک فارلین، مشاور ارشد امنیتی ریگان، آقایان خامنه ای و رفسنجانی، از طریق دیوید کیمچی، افسر ارشد موساد، به دولت ریگان پیام داده بودند که در مقابل  حمایت آمریکا از آنها حاضر هستند که خمینی را زهر کش کنند. (مستند آن را قبلا بنی صدر در کتاب سه جلدی ایرانگیت و اکتبر سورپرایز آورده است. خود نیز مستند از کتاب خاطرات مک فارلین منتشر کرده ام.) که دستگاه ریگان نپذیرفته بود.

بعد هم این دو نفر، ترتیب فرزند خمینی را دادند و بعد هم وقتی بین دو رفیق 50 ساله بر سر سیب قدرت اختلاف افتاد و رفسنجانی شورع کرد به یار جمع کردن، خامنه ای رفیق 50 ساه و همکارش در جنایتها او استخری کرد.   

حال خامنه ای تنها شده از اینکه خود و یا فرزندانش دچار چنین سرنوشتی شوند به وحشت افتاده و برای جلوگیری از آن کوشش دارد تا مجتبی را به جانشینی خود بر گزیند نکند که به یک چرخش چرخ نیلوفری نه خامنه ای بجا ماند و نا بیت خامنه ای.  این کوشش یکی از اصلی ترین عللی است که خامنه ای نمی خواهد بحران غنی سازی و رابطه با آمریکا را تا قبل از تعیین جانشین برای خود حل کند.  چرا که در شرایط بحرانی بهتر می تواند خدف خود را تعقیب کند.

مستبدان همانقدر که بیشتر به استبداد می گرایند، تنها و تنها تر می شود.  شاه هم در چند سال قبل از انقلاب در مصاحبه ای با تلخی گفته بود که مقام پادشاهی، مقامی است بسیار تنها.  شاه عباس در اوج قدرت هر شب چندین بار جای خواب خود را عوض می کرد تا مگر او را در خواب به قتل برسانند.  نادر شاه در آخر کار چنان خود را تنها کرد، که کسی که روزها ارتش 400 هزار نفری خود را سه ساعت مانور می داد، در شب بر سرش ریختند و اینگونه به یک چرخش چرخ نیلوفری/نه نادر بجا ماند و نه نادری.  استالین هم همین بلا بر سرش آمد و هیتلر هم در تنهایی خود کشی کرد و...و.  ولی مستبدان هیچگاه اهل درس گرفتن از تجربه و از تاریخ نیستند و هیچگاه نباید در انتظار این نشست که مستبدی از تجربه درس اموخته و روش خود را عوض کند.  آب در هاون کوبیدن یعنی همین.  تنها و تنها فشار جامعه ملی است که تغییر را ممکن می کند.

 

خشونت زدایی: هم تاکتیک و هم استراتژی در مبارزه

 

پرهیز از خشونت و بکار گیری روش خشونت زدایی در مبارزه با ضد انقلاب تبهکار حاکم، هم امری اخلاقی است و هم امری استراتژیک می باشد. چرا که تجریه انقلابات خشن بما می گوید که خشونت ره به مردمسالاری نمی برد. بیشتر، تاکتیک مبارزه نیز حکم می کند که این روش بر گزیده شود. چرا؟ استبداد تبهکار حاکم نیک می داند که آلودن مبارزه به خشونت سبب می شود که اکثریت جامعه صحنه را ترک کنند و در اینصورت می تواند براحتی آنهایی را که روش خشونت را بر گزیده اند ایزوله و سرکوب کند و از صحنه خارج کند. این همان بلایی بود که بر سر سازمان مجاهدین (قبل از اینکه تبدیل به فرقه رجوی شود.) آورد و آنها را در تله مبارزه مسلحانه انداخت و در نتیجه نه تنها آنها را بشدت سرکوب کرد، بلکه چنان جو ترور و وحشتی در جامعه ایجاد کرد که برای سالها سکوت قبرستان پر صداتر از جامعه بود.

 

به هر طریق ممکن از بکار گیری خشونت به عنوان روش مبارزه دوری کنید. جریانهای وابسته بطور مستقیم و غیر مستقیم و القاء ایدئولوژی کوشش در آلوده کردن مبارزه به خشونت دارند. چرا؟ نیک می دانند که قدرتهای خارجی که در خدمت آنها هستند، تنها زمانی قادر به مداخله در امورد وطن هستند که مبارزه به خشونت آلوده شود. یعنی همان بلایی که بر سر افغانستان و عراق و لیبی و سوریه آمد.

  

روش خشونت زدایی باید روش مبارزه گردد و هیچگاه نباید واکنش خشونتهای رژیم شد. اینگونه است که استقرار مردمسالاری در وطن مستقل و آزاد، ضمانت خواهد شد.

 

البته لازم به گفتن است که روش <خشونت زدایی> به معنی <عدم خشونت> نیست، حق دفاع در برابر خشونت تجاوز گر، از حقوق اولیه هر انسانی است.  خشونت زدایی از جمله به معنی کاربرد روشهایی است که امکان کار برد خشونت تجاوزکارانه را به حد اقل رسانده و به طرف صفر ببرد.  یعنی روشی که در انقلاب به روش <پیروزی گل بر گلوله> معروف شد.  اگر این روش در بعد از سرنگونی دیکتاتوری سلطنتی نیز ادامه یافته بود و سازمانهای استالینیست در خیالاتی سخت ابلهانه، خود را لنین های انقلاب ایران تصور نکرده  تا از طریق تزریق خشونت و تحمیل جنگ داخلی، بخصوص در کردستان به <انقلاب اکتبر> خود برسند و اینگونه خمینی کار برد خشونت را بر علیه کسانی که در انقلاب شرکت کرده بودند را بتواند توجیه کند و اکثریت مردم با اعدامهای با اصطلاح "انقلابی" مخالفت کرده بودند، مذهبی ها و استالینیستهای خشونت طلب و در پی به انحصار در آوردن قدرت، امکان کار برد خشونت را نمی یافتند و خمینی که امضایش را زیر پیش نویس قانون اساسی بدون ولایت فقیه گذاشته بود، امکان نقض آن را نمی یافت و مجبور می شد که به عهد خود در پاریس وفا کرده و در دولت و حکومت دخالت نکرده و اجازه ورود روحانیت خشونت طلب ذوب شده در شهوت قدرت را در دولت و حکومت نداده و بقول آیت آلله طالقانی در آخرین خطبه نماز جمعه خود برود پی کارش. (طالقانی در خطبه معروف به خطبه شوراها تلویحا به رهبران حزب جمهوری گفت که اینها می گویند که اگر مردم از طریق شوراها همه کاره شوند پس ما چه کاره ایم؟ پاسخ طالقانی این بود که : هیچی، برید پی کارتون.) 

 

بهر حال، شد آنچه که شد و حداقل این است که از تجربه درس گرفت و اشتباه را تکرار نکرد و روش <خشونت زدایی> را هم در مبارزه برای بر اندازی رژیم خیانت، جنایت و فساد و هم در بعد از آن بکار گرفت و با حفظ و حراست از تمامی آزادی های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بی اما و اگر، امکان شکل گیری محورهای جدید خشونت، جریانهای وابسته که تنها از طریق گل آلود کردن آب و تزریق خشونت می توانند رویای باز سازی استبداد در شکل و فرمی دیگر خیالات فرمانید را به صفر برسانند.  جمهوری شهروندان ایران، اینگونه است که واقعیت یافته و کوشش 130 ساله ایرانیان برای صاحب وطن خود شدن و در استقلال و آزادی ، در رشد و گسترش عدالت اجتماعی را به نتیجه برسانند.

قربانی نامرنی دیگر استبداد

 

حدود سه سال بعد از کودتای خرداد 60 بود که از ایران خارج و چند سالی بیشتر نبود که از ایران خارج شده بودم که خبر آمد یکی از دوستان، که از چنگ دژخیمان رژیم جان سالم بدر برده بود،  با هزار بدبختی راه ترکیه از وطن خارج شده و بعد از مدتی سرگردانی سر از نروژ در آورده است.  خبرها که از سال اول ورودش می رسید همه حاکی از شادی و لذت بردن از زندگی اش بود و به پایان رسیدن دوران وحشت و شکست و حتی یکبار از سوئد زنگ زد و گفت که اینجا بهشت است.  

کار به دو سال نکشیده بود که ترومایی که در وطن و بعد در دربدری به آن گرفتار شده بود، خود را به او رساند و ناگهان خبر از سه بار کوشش برای خودکشی کردن او رسید.  دو بار رگهایش را زده بوده که در آخرین لحظات هم خانه هایش او را در حمام یافته بودند و بار دیگر سعی در دار زدن خود کرده بود که خوشبختانه، میله آهنی که طناب به آن بسته شده بود، زیر وزن او شکسته بود.

قرار شد او را به لندن بیاوریم ولی انتقال پناهنده از یک کشور به کشور دیگر فوق العاده مشکل بود.  در آخر دست به دامن بنی صدر شدم و ایشان نامه بسیار محکمی به وزارت کشور انگیس نوشت که اگر به او اجازه ورود ندهند، دست به اقدام خواهد زد.  نامه بسیار زود اثر کرد و چند هفته بعد او در لندن بود.  در آن زمان تازه داشتم آماده رفتن به دانشگاه می شدم که در سه چهار ماه قبل از رفتن به خوابگاه او را به اتاقم آوردم که به کمک قرصها و محیط آشنا، تحت کنترل در آمد.  در این فاصله بود که دیدم دچار بیماری روانی سختی می باشد و منهم که هیچ اطلاعی از بیماریهای روانی نداشتم، تصمیم گرفتم که یکی از درسهایم را به روانشناسی اختصاص دهم.

بالاخره سال تحصیلی شروع شد و از غرب لندن به جنوب شرق لندن که رفت و برگشتش 4-5 ساعت طول می کشید و باید از حدود 400-500 پله، پایین و بالا می رفتم، کوچ کردم.  چند هفته ای نگذشته بود که پلیس تلفن کرد که دوست شما به چند نفر در خیابان حمله کرده است و دستگیر شده و ادعا می کند که خدا است و حال در بیمارستان روانی تحت نظر می باشد.  کارم شد که هفته ای دو سه بار به غرب لندن سفر کنم تا ساعتی او را ببینم.  

سال اول اینگونه گذشت تا مدد کار اجتماعی اش پیشنهاد کرد که برای کم کردن اضطراب دوست و امکان عود بیماری را کم کردن با او زندگی کنم.  پذیرفتم و اینگونه ناچار شدم که تا پایان لیسانس، هر روز راهی طولانی را در رفت و آمد باشم.  در بیشتر مواقع توانا به هیچکاری نبود و بنابراین باید در کنار درس، خرید و آشپزی و تمامی کارهای خانه را انجام می دادم.  دو سه ماهی بیشتر نگذشته بود که دوباره بیماری اش عود کرد.  مشکل واقعی این بود که در زمانی که بیماری عود می کرد بشدت خشن می شد و بخود و یا نزدیکان سخت وحشیانه حمله می کرد.  بدترین مورد آن زمانی بود که ده شبانه روز، بیدار بود و فقط آب و چای می خورد.  باور نمی کردم که کسی بتواند این زمان طولانی را بیدار بماند و هیچ غذایی هم نخورد.  حواسم نبود که منهم پابپای او بیدار مانده ام تا نکند که دست به خود کشی بزند یا من را در خواب بکشد.  فقط یادم است که در طول این مدت، فقط سه بار حدود سه یا چهار صبح و هر بار برای دو سه ساعت روی تشکم در واقع به حالت غش، افتادم.  بعد که از خانه خارج شده بود با پلیس برخورد کرده بود و دو پلیس را کتک زده و دنده یکی را شکسته و جگرش زخمی شده بود و به کلیسا رفته بود و فریاد که خدا و مسیح من هستم.  پرونده بیماری روانی داشتن مانع شد به زندان بیافتد.  دو سه روز بعد را فقط از شدت کوفتگی بیشتر خواب بودم.  او را هم با تزریق، حدود یکهفته به خواب برده بودند.

در یکی از دفعات دیگر، سه شبانه روز بیدار بود و هر چه بیشتر بیدار می ماند، امکان انفجار خشونت در او زیادتر می شد.  تا بالاخره او را قانع کردم که به بیمارستان برویم.  قبل از رفتن، ریشهایش را تراشید و با لباس و آرایش موی مرتب آماده شد.  در بیمارستان، روانپزشک ما را برد در دفترش و از او سوال کرد که چرا اینجا آمدی؟

با خونسردی جواب داد:"هر وقت این دوست من حالش بد می شود، من را میاورد بیمارستان"  

پزشک با تعجب من را نگاه کرد.  دیدن صورتم با ریش نزده و چشمهای از بیخوابی پف کرده و خستگی و کوفتگی صورتم، او را کمی گیج کرد.  با خودم گفتم که اگر منهم بودم وقتی خودم را در کنار دوستم با آن لباس و قیافه تر و تمیز می گذاشتم، حکم به اینکه من بیمار هستم می دادم و نه او.  برای همین و اینکه پزشک را از گیجی در بیاورم، از دوستم سوالی کردم و در آن از کلمه ای استفاده کردم که به حکم تجربه آموخته بودم که شنیدن ان کلمه، نقاب را از صورت او می اندازد و خود را آنگونه که هست نشان می دهد.  پرسیدن و بکار بردن آن کلمه، مانند چاشنی مواد منفجره کار کرد و چنان لگد محکمی به سینه ام زد که از روی صندلی به گوشه دفتر پرت شدم و تا پرستارها برسند دکتر را هم از صندلی اش بلند کرد و کوبید روی میز. 

سه سال و نیم اینگونه گذشت و با خود می گفتم که وقتی ایران را ترک کردم، تصورم این بود که بدتر از آن سه سالی که بعد از کودتای خرداد 60 در ایران گذراندم و بسیاری از شبها منتظر حمله به خانه امان و دستگیری بودم، ممکن نیست.  ولی زندگی با این دوست و در حالیکه باید درسم را هم می خواندم و با حداقل امکانات مادی زندگی می کردم، دماری از روزگارم در آورد که در مقایسه، آن سه سال رنگ می باخت.  نمی دانم که در این مدت چند بار پلیس یا او را به خانه آورد و یا از خانه بیرون کشید و چند بار به بیمارستان برده شد و چند صد بار او را هر عصر ملاقات کردم.

یکبار دیگر زودتر بخانه آمدم و قبل از اینکه وارد شوم از سوراخ پست نگاه کردم و دیدم که در آشپزخانه، مانند مستهای لایعقل می خورد زمین و بلند می شود.  نمی دانم از کجا گیرش آمده بود ولی معلوم شد که حدود صد قرص خواب خورده بود.  یکهفته در بیمارستان در حالت اغماء بود و بالای سرش بودم.  وقتی به هوش آمد، با تلخی بسیاری گفت:"این بارم نشد."

در آخر وضعیت آنقدر خطرناک شد که پزشک معالجش من را در دفترش خواست و در حضور پزشکان دیگر در برنامه های هفتگی، گفت که باید از پیش او بروی، چرا که او برای تو خطری جدی دارد و امکان زیاد دارد که سعی در قتل تو کند.  وقتی این را شنیدم یاد نیمه شبی در چند هفته قبل افتادم که وقتی با صدایی از خواب بلند شدم دیدم که با هر چه که دستش می آمده، در کنار تشکم چیزی شبیه قبر درست کرده بود.  دیدم که به قتل رساندن من کمکی به او نخواهد کرد و پذیرفتم بروم و نگهداری از او را از اتاقی که در نزدیکی آپارتمان او اجاره کرده بودم انجام دهم.

عکسی را که می بینید، از اتاق او گرفتم و اتاق دیگر، اتاقی است که در آن زندگی و از او نگهداری می کردم.  همیشه عصرها که از دانشگاه بر گشته و از مترو گرین فورد که درست بغل محل اقامتمان و در بلندی واقع شده بود و از آنجا نوک خانه نمایان بود، اول کاری که می کردم این بود که ببینم که آیا خانه را آتش زده یا نه.  در یکی از همین روزها وقتی خانه آمدم، در طبقه پایین دیدم که سعی کرده خانه را آتش بزند و نتوانسته است.  به طبقه بالا رفتم که دیدم با چکش، آن بلایی را بر سر دیوار بین ما آورده که در عکس می بینید.  

در بیمارستان در حضور تیم پزشکی، دوباره با صورت تراشیده و لباس تر و تمیز و رفتار بسیار متین در پاسخ پزشکی که چرا دوباره به آنجا آورده شده، دوباره گفت که این دوست من هر وقت حالش بد می شود، من را میاورد بیمارستان.  منهم که مطابق معمول، با ریش نزده و بسیار شبها نخوابیده و بقول بچه محلها، با قیافه ای درب و داغون سبب گیجی تیم پزشکی شدم.  پیش بینی چنین وضعیتی را کرده بودم و برای همین عکسهایی را که از بلایی که بر سر خانه آورده بود را حاضر کرده و به تیم نشان دادم. 

پزشک، این عکس را به او نشان داد و گفت که چرا دیوار را خراب کردی؟  خیلی مودبانه با خونسردی کامل گفت که من کاری نکردم.  فقط دکور خانه را عوض کردم.

بالاخره، اتاقی که حدود بیست دقیقه با آپارتمان کوچکی که به او داده بودند فاصله داشت، گرفتم و حداقل کار این بود که در حالی که به کارهاش می رسیدم ولی بیشتر شبها را بی اضطراب می خوابیدم.

فرق جهنم و بهشت

بیشتر آن سه سال و نیمی که با او زندگی کردم، بواقع زندگی در جهنم را تجربه کردم.   ولی وقتی او از آن زمان حرف می زند، آن چند سال را یکی از بهترین سالهای عمرش می داند و تجربه ای بهشتی.  چرا؟ علت اصلی این است که وقتی بیماریش عود می کرد و تا زمانی که به حالت نیمه عادی بر می گشت را هیچ بیاد نمی آورد و نمی دانست که چه کارهایی کرده است.  فقط نمی دانم چه شد که یکبار، بعد از حدود 15 سال بی مقدمه بمن گفت:

"محمود، اخیرا داره بعضی چیزا یادم میاد. محمود! راستی که من چه دماری از روزگارت در آوردم.  واقعا چه دماری...سعی می کنم که از این ببعد کمتر روزگارت رو سیاه کنم."

در چند سال اخیر به یمن سن و تجربه و مراقبتها و تغییرات سیستم پذیرش (برای مثال، قبلا از زمانی که شروع به بد شدن می کرد و علائم را نشان می داد، تا بیمارستان او را بپذیرد، ما مرده می شدیم و زنده تا بالاخره در اوج عود گرفتن و دست به خشونت زدن، دستگیر و پلیس او را تحویل بیمارستان می داد.  ولی حال با شناختی که از او پیدا شده و تغییر سیستم، در همان آغاز حالش بد شدن، مداوا را شروع می کنند.) عود کردن بیمار کمتر به خشونت منجر می شود و حداکثر کاری که انجام داده، شکستن چند تلویزیون است.

این پسر بس با استعداد و استعداد هنری شگفت انگیزی که حال وارد دوران پیری شده است، اگر بی همه چیزان در پی باز سازی استبداد، او را از اخراج نکرده و اجازه داده بودند درسش را بخواند، نه اینگونه زندگی اش به هدر می رفت و نه چنین بلایی بر سر دیگران می آورد.  خسارات و جنایتهایی که استبداد بر وطن وارد کرده، هیچ قابل محاسبه دقیق نیست.  

 

خوابهای طلایی در مهتاب خونین

 

یکی از زندانیانی که بعد از کودتای خرداد 60 و به علت عضویت در دفتر هماهنگی و همکاریها با رئیس جمهور سالها در اوین زندانی شد و مدتها شکنجه، چند ماهی است که خود را به انگستان رسانده و در یکی از اردوگاههای پناهندگان نزدیک شهرمان بسر می برد.  دیدارهای هفتگی دارم و گفتگوهای مفصلی در باره وضعیت سیاسی و نیز دوران زندان و شکنجه شدن و اعدامها دارم.   ولی یکی از خاطراتش هنوز در ذهن و روح من جای خود را پیدا نکرده و نمی دانم که با آن چکار کنم.  سعی می کنم آن را در اینجا به قلم بیاورم ولی نمی دانم که آنی که بر قلم خواهد آورد آنی خواهد بود که من هنوز نمی دانم که آن را چگونه احساس کنم خواهد بود یا نه؟ بهر حال می نویسم چون نمی توانم ننویسم و شاید در لابلای این کلمات احساس خود را بتوانم حس کنم:

 

می گفت که یکبار که او را برای باز جویی بوده بودند، بمدت سه شبانه روز بطول متواتر کتک می خورده و شلاق بر کف پایش.  روز سوم که به علت بی خوابی و شدت شکنجه در حالت گیجی کامل بسر می برده، شکنجه گران، که بعدها معلومش شد که پروتکول نوع شکنجه و چگونگی باز جویی و اجرای آن را اعضای سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ریخته بودند، متوجه شده بودند که فعلا دیگر شکنجه فایده ای ندارد و او را به طرف بندش برده بودند. 

می گفت زمستان 62 بود و زمستان سخت و برف سنگینی باریده بود و حال در نیمه های شب، مهتاب همه جا را روشن کرده بود.  از آنجا که کف پاهای از هم دریده و گوشتهای ریخته شده اش توان حمل وزن او را نداشت و به ناچار با چهار دست و پا راه می رفت و در هر کشیدن خود بروی برف، می دید که چگونه خون روان از پاهایش و پشتش برفهای زیر بدنش را خونین می کرد.  در عین حال سعی می کرد تا برفها را به پشتش برساند تا کمی از شدت سوزش زخمها کم شود و این در حالی بود پاسدار هم که رادیویی ترانزیستوری دستش بود طنابی را به دستش داده بود و با آن او را مجبور به رفتن می کرد.  دادن طناب برای این بود که او را نجس می دانست و نباید دستش به او می خورد و تنها رابطه ای که می توانست با او ارتباط بر قرار کند شلاق بود و همان طناب.

می گفت در این حال دیدم که دو پاسدار، جوانی را که شاید کمتر از بیست سال نداشت را از از بندش خارج کرده و برای اعدام می بردند.  جوان گریه می کرد و به پاسدارها می گفت که اشتباهی رخ داده و جرم او بزرگ نیست، دست نگه دارید تا فردا با حاج لاجوردی صحبت کنم. 

و این در حالی بود که رادیوی دست پاسدار مشغول  پخش خوابهای طلایی جواد معروفی بود و صدای جوان اعدامی بخشی از آهنگ شده بود.

*******

شنیدن خوابهای طلایی، یعنی شنیدن اوج لطافت و ظرافت و زیبایی احساس انسان از رادیوی شکنجه گران برایم قابل فهم نبود و آمیختن چنین موسیقی ای با ضجه های جوانی که به طرف مرگ می رفت  بیان را در سکوت فرو می برد . هنوز نمی دانم که چگونه این احساس را احساس کنم.

 

جوان اعدام شد و این هموطن برای اینکه پوست ران او را به کف پاهایش پیوند نزنند، چرا که دیده بود که کسانی را که روی آنها این عمل را انجام داده اند، بعدا برای اینکه در زمان آزادی شکنجه ها افشا نشود، اعدامشان می کنند، چهار ماه روی دست و پا راه می رفت و بعد با تحمل دردهای وحشتناک تمرین راه رفتن می کرد تا کم کم زخمها بسته شد. 

بعد از شنیدن خاطره، چشمانم را بروی پاهایش انداختم.  متوجه شد که کنجکاو دیدن کف پاهایش هستم. پس کفش و جورابش را در آورد و کف پاهایش را نشانم داد.  با وجودی که بیش از 30 سال از آن شکنجه ها می گذشت، کف پاهایش هنوز نشان از التیام یافتن گوشت و پوستی داشت که مانند درختی در خود پیچیده، شلاقها را در پشت تپه و ماهور خود پنهان کرده بودند و شهادتی دیگر از اسلام جنایتکار خمینی که اگر لازم می دانست و می توانست فتواب قتل پیامبرش را نیز صادر می کرد می داد.

 

https://www.youtube.com/watch?v=awWFcEZOtJM

اسناد خیانت بختیار و چشم بر حقیقت بستگان شیفتگان

 

مصاحبه ای را در سی ان ان را می دیدم که در آن متخصصی از چندین تحقیق روانشناسی نقل می کرد که بسیاری از انسانها وقتی در مورد موضوعی بر اساس اطلاعی که با آنها داده شده است تصمیم می گیرند و قضاوت می کنند، دیگر درها را نسبت به هر فاکت/واقعیت/حقیقتی که آن نظر را به چالش بکشد می بندند و بقول معروف یک گوش در می شود و گوش دیگر دروازه.  اضافه می کرد که همین تحقیقات نشان داده است تنها زمانی نظر اینها تغییر می کند که آن را تجربه کنند و آن را واقعیتی تراژیک می دانست.  در این رابطه به کسانی که از طریق فیک نیوز به این نتیجه رسیده اند که اصلا چیزی به نام کرونا وجود ندارد اشاره می کرد که تنها وقتی خود گرفتار آن می شوند و آن را تجربه می کنند، متوجه باور غلط خود می شوند و متاسفانه برای بعضی از آنها این تغییر باور دیر است و فوت می کنند.

البته این قاعده ای کلی است و خود بی نهایت خود آن را تجربه کرده ام.  آخرین نمونه های آن اشاره به انتشار اسناد ویکیلکس، که لینک آن را در زیر گذاشته ام، در مورد دکتر شاپور بختیار بود و گزارش سیا به برژینسکی، که بنا بر اسناد محرمانه آمریکا، دکتر در ضمن اطمینان دادن به سازمان سیا که خمینی حداکثر تا سه ماه دیگر سقوط می کند، اشاره به پول گرفتن از صدام حسین و عربستان و دیگر مستبدان عرب خلیج فارس کرده و با این وجود  از آمریکا نیز پول خواسته بود و اطلاع داده بود که با صدام حسین موافقت کرده است تا به ایران حمله کرده و خوزستان را تصرف کرده و حکومت او را مستقر کند و در مقابل، وقتی صدام به کویت حمله کرد، او اعتراضی نکند.  

اضافه کرده بود که البته این کلکی است که به صدام زده است و بعد از قدرت را بدست گرفتن اگر صدام به کویت حمله کند زیر قرار و مدار خود می زند.   

 

انسان می ماند چه بگوید که اگر ایشان حتی از مغز گنجشک  هم بهره مند بودند نه تنها به این نتیجه نمی رسید که خمینی حداکثر تا سه ماه دیگر سقوط می کند، بلکه این را می فهمید که در کلک و حقه و رودست زدن این صدام حسین است که همه کارت ها را در دست دارد و ایشان هم تنها نقش آلتی در دست صدام حسین را دارد. 

 

در واقع تنها انسانی که شهوت شدید به قدرت او مانع دیدن واقعیات شده است و در نتیجه   خالی از خرد سیاسی و دید استراتژیک شده است که می تواند تصور این را بکند که صدام میلیاردها دلار خرج بکند، چراغ سبز آمریکا برای حمله بوطن را بگیرد و ارتش او خوزستان و دریای نفت آن را که عربستان می نامد تصرف کند و بعد ارتش خود را عقب بکشد و کسی را در ایران بر قدرت بگذارد که از طریق تبانی با یک فاشیست ضد ایرانی و کشتار نظامیان ایرانی به قدرت رسیده است که در نتیجه هیچ آینده ای نمی تواند داشته باشد. 

بهر حال وقتی به این سندی که عکس و لینک آن همراه است در فضاهای مجازی خود اشاره کردم.  نقل و نباتی نبود که از طرف ذوب شدگان در دکتر بختیار نصیبم نشود.  چرا که حاضر نمی شدند که اسطوره ای را که از قبل در ذهن خود ساخته اند و در برجی که از صخره های سخت خود سانسوری مستقر کرده اند به وسیله پتک حقیقت و واقعیات بشکنند و اینگونه، حقیقت و واقعیت را سخت دشمن می پندارند و کسی که حامل و پیک این حقایق باشد را دشمن خود تصور می کنند.

 

این واکنشها من را یاد متخصص در سی ان ان در مورد کسانی که به این باور رسیده اند که کرونا وجود ندارد و دروغی بیش نیست انداخت.  سوال من این است که چگونه تجربه ای اینها را بخود می آورد و آیا زمانی آنها را بخود می آورد که دیر شده است؟

به این هم وطنان می گویم که اسناد در مورد خیانت نا بخشودنی دکتر شاپور بختیار فراوان است و این سند تنها آخرین سندی است که یافت شده است.  دکتر شاپور بختیار آتش بیار جنگی شد که بیش از یک میلیون ایرانی را کشت و زخمی کرد و نسلی را از رشد بازداشت و به خمینی امکان داد تا از طریق ادامه جنگ، استبداد را باز سازی کند.  با این حقیقت چه می کنید؟ در دنیا آنقدر برف وجود ندارد که سر خود را در آن برای همیشه در زیر آن پنهان کنید و آن را یخزده کنید.

البته و خوشبختانه همگی اینگونه نیستند.  برای مثال، دختری دانشجو برایم پیام فرستاد که او همیشه عاشق دکتر بختیار بوده است ولی خواندن تحقیقی را که اینجانب چند سال پیش در مورد ایشان منتشر کرده بودم  موجب شده است که در باور خود شک کنند.  امیدورام اینگونه هموطنان که به دنبال یافتن حقایق هستند و از شجاعت، فراست و صداقت لازم در پذیرفتن حقیقت، هر قدر در وهله اول تلخ باشد، هر چه بیشتر شوند.

 

لینک گزارش افسر سیا به بر ژینسکی 

 https://history.state.gov/historicaldocuments/frus1977-80v11p1/d93

وایکینگها، دموکراسی و درسی برای ما

 

وایکینگها در  سیاحتنامه ابن فضلان در سال 921 میلادی به ما چه می گوید؟

 

ابن  فضلان، در سیاحتنامه خود، گزارشی از وایکینگ هایی که از سوئد به رود ولگا آمده  بودند و زندگی می کردند دارد.  در اولین دیدارش از آنها، وصف حال خود را می کند که چگونه محو زیبایی فیزیکی آنها شده بود و اینکه تا بحال انسانهایی به قامت سرو و به آن زیبایی ندیده بود.  بعد از توضیح نوع لباس و اسلحه مردان و گردنبند ها زینتی برای زنان به شرح نوع زندگی آنها می پردازد و آنها را اینگونه توصیف می کند:
آنها کثیف ترین مخلوقات خداوند می باشند و هیچ حیایی در زمان ادرار کردن و رفع جاجت کردن ندارند.   بعد از آمیزش با زنانشان خودشان را نمی شورند و حتی بعد از قضا خوردن دستهاشان را نمی شورند.  در واقع آنها مانند الاغ های در حال پرسه زدن هستند.  ده یا بیست نفر یا بیشتر در خانه هایی با یکدیگر زندگی می کنند و برده هایی زیبا را با خود دارند.   در حضور دیگران با زنان برده خود نزدیکی می کنند و گاهی بصورت گروهی صف می کشند و با برده نزدیکی می کنند.  بعضی مواقع تاجر برای خریدن زن برده می آید ولی (وایکینگ) روس تا خود را ارضا نکرده وارد معامله نمی شود. 

هر روز صبح خودشان را با کثیف ترین آب می شورند.  توضیح می دهد که هر روز صبح زن برده یا سطل آب برای ارباب خود می آورد.  ارباب سر و صورت و موها را در آن می شورد و در آن بینی اش را می گیرد و تف می کند و بعد زن برده آن سطل را برای دیگری و دیگری می برد و همه افراد در خانه با همان آب صورت خود را می شورند و همان کار را تکرار می کنند.

در مورد کسانی که بیمار می شوند می گوید که او را در جایی دور جمع می گذارند و برایش غذا مهیا می کنند و تا زمانی که بیمار است با او صحبت نمی کنند.  اگر خوب شد به جمع بر می گردد و اگر نشد و فوت کرد.  بدن او را می سوزانند مگر اینکه بیمار، برده بوده باشد که در اینصورت او را به عنوان غذا به سگهایشان و پرنده ها می دهند.

مراسم تدفین

اگر فرد فوت شده، وایکینگی معمولی بوده باشد بدن او را در قایقی گذاشته و آتش می زنند.  ولی اگر فرد فوت شده رئیس یا فردی مهم بوده باشد، اول ثروت او را به سه قسمت تقسیم کرده.  یک قسمت را به باز مانده هایش می شدند و یک قسمت را برای مراسم خاکسپاری و یک قسمت را برای خرید مشروبات الکلی برای مراسم.  می گوید که آنها همه اشان الکلی هستند و روز و شب مشروب می خورند.  بعضی از مواقع بعضی از آنها در حالیکه پیاله مشروب در دست دارند می میرند. 

وقتی که رئیس قبیله می میرد، از زنان و مردان برده رئیس سوال می کنند که کدامیک می خواهند که با رئیس بمیرند و معمولا این زن برده است که داوطلب مردن در کنار رئیس می شود.  زن داوطلب دیگر نمی تواند نظرش را عوض کند و دو زن برده مامور محافظت و مواظبت از او می شوند.  در طول چند روزی که برای مراسم تدفین آماده می شوند، زن داوطلب برده بطور دائم مشروب می خورد و شاد و شنگول و مست. 

من روزی به رودخانه رسیدم که رئیس قبیله و برده زن را در قابقی در کنار رود گذاشته بودند.  در اینجا توضیحات دقیقی در مورد لباس و غذایی که در قابق گذاشته بودند می دهد و اینکه دو اسب را دوانده و بعد از عرق کردن از وسط دو نیمه کرده و در قابق گذاشته و همینکار را با دو گاو و یک سگ انجام دادند و این در حالی است که زنی که به او <فرشته مرگ> می گویند مشغول انجام وظیفه می شود. 

بعد صاحب یورت با زن برده ای که قرار است کشته شود نزدیکی می کند و بعد به زن می گوید که به اربابت بگو که من برای عشقی که به ارباب داشتم با تو نزدیکی کردم و.... بعد او را سه بار بلند کرده و بار اول زن گفت که پدر و مادرش را دیده و بار دوم دیگری را و بار سوم، ارباب خود را دیده که در باغی است.

در ادامه مراسم، 6 مرد به درون قایق می روند و با زن نزدیکی می کنند و .. در این وقت، زن برده از مردن وحشت کرده و فریادهای وحشتناکی می کشد ولی برای اینکه فریادهایش به دیگر برده ها نرسد تا در مرگ  رئیس بعدی داوطلب مرگ نشوند، با شمشیرهای خود محکم به سپر می زنند تا صدای آنها مانع رسیدن صدا ضجه های برده شود.  بعد طنابی به گردنش انداخته و در حالی که او را خفه می کنند، فرشته مرگ با کاردی سینه زن را می شکافد و اینگونه برده می میرد.

بعد یکی از بازماندگان رئیس عریان وارد با یک مشعل وارد قایق می شود و در حالیکه که انگشت دست دیگری را در ما تحتش فرو برده، مشعل را در قایق می اندازد و دیگران نیز که هر یک مشعلی دارند اینکار را تکرار تا قایق و هر چه در آن است آتش می گیرد.

 

 

 

 

خب، مدتها بود که می خواستم این مشاهدات را در اینجا بیاورم.  علت اصلی آنهم این بود تا از خود سوال کنیم که مردمی چنین وحشی و عقب مانده و عاری از تمدن، چگونه توانستند دموکراتیک ترین و عادلانه ترین تمدنها در جهان را بر قرار کردند و اینکه گره فرهنگی- اجتماعی ما چیست که هنوز با وجود سه انقلاب قادر به استقرار مردمسالاری نشده ایم؟

البته پاسخ به این سوال پیچیده است و علل بسیاری دارد و در اینجا فقط یکی از اصلی ترین دلایل را می آورم و آن اینکه بر عکس ایران که همیشه در قلب حوادث جهانی قرار داشته است، وایکینگ ها در گوشه دوری از جهان قرار داشتند که بیشتر برف بود و سرما و از این جهت، مورد طمع امپراطوری ها نبودند و از تهدید خارجی، آنگونه که تاریخ ما تجربه کرده است مصون بودند.  برای مثال، فقط تصور این را بکنید که ایران کشوری بود که دیگر کشورها طمع و نیازی به آن نداشتند.  آنوقت استبداد دیگر نمی توانست از طریق وابستگی به قدرتهای خارجی به خود استمرار ببخشد.  در عین حال  مخالفان هم جنس استبداد هم دیگر نمی توانستند به خدمت قدرت خارجی در آیند و اینگونه دستشان به جایی بند نبود.  در نتیجه و در چنین زمانی ک ما و تنها خود ما بودیم که باید تصمیم می گرفتیم که چه می خواهیم.  در چنین وضعیتی، برای مثال، دیگر رضا خانی نمی توانست با کودتایی انگیسی تجربه انقلاب مشروطه را سقط جنین کند و محمد رضا شاهی نمیتوانست بر ضد مصدق و مردمسالاری دست به کودتا بزند و و خمینی جماران در نتیجه سازش پنهانی با دستگاه ریگان بر سر گروگانهای آمریکایی دست به کودتا بر علیه خمینی پاریس و اهداف دموکراتیک، آزادیخواهانه، استقلال طلبانه و عدالت جویانه انقلاب بزند.

 

آیا این بما نمی گوید که استقرار مردمسالاری تنها از طریق تکیه بر نیروهای خودمان و نفی دخالت قدرتهای خارجی  ممکن می شود؟

 

https://www.youtube.com/watch?v=VOqUZnc6eLI&fbclid=IwAR3bYiaLhhgGu7SBn88xNtNvdk2cNw16hMPmA0EmaQ2X2qeKJ55owDt7S2I